Το τίμημα της επιστροφής
Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον, κάθομαι μπροστά από ένα κενό Google Doc πασχίζοντας γι’ αυτό που κάθε χρόνο μοιάζει ακατόρθωτο: να γράψω ένα (σχεδόν ψυχαναγκαστικό) κείμενο για τη μαύρη επέτειο της 20ης Ιουλίου χωρίς εκείνη τη γαμημένη αίσθηση του deja vu. Χωρίς να νιώθω ότι ανακυκλώνω την ίδια οργή, την ίδια αγανάκτηση, τις ίδιες προειδοποιήσεις περί «τελευταίας ευκαιρίας» και «κρίσιμων καμπών», τις ίδιες νουθεσίες προς την ηγεσία περί «ιστορικής ευθύνης» και «να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων», ή με την ίδια -πικρή- διαπίστωση ότι κάθε χρόνο όλο και λιγότεροι επιθυμούν πραγματικά λύση.



