Τον Δεκέμβριο του 2009 η Κύπρος ξύπνησε σοκαρισμένη από την είδηση ότι άγνωστοι είχαν ξεθάψει και κλέψει τη σορό του τέως Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου που είχε πεθάνει ακριβώς πριν έναν χρόνο.
Και μέσα στον όλο χαμό που προκλήθηκε από τις αποκαλύψεις του Μακάριου Δρουσιώτη που εξελίσσεται στο ίσως μεγαλύτερο clusterfuck των τελευταίων ετών που κάνει εκείνο του videogate να μοιάζει συγκριτικά με σκίσιμο καλσόν, είχαμε δύο ανακοινώσεις κομμάτων που, αν μη τι άλλο, έκαναν το χειλάκι μας να σκάσει λίγο, κόντρα στον ζόφο των ημερών.
Αν μου έμεινε κάτι από το σημερινό νέο clusterfuck που προκάλεσαν οι αποκαλύψεις του Μακάριου Δρουσιώτη, είναι αναμφισβήτητα η Αδελφότητα(!) και οι ποπ αναφορές του πρώην δικαστή (και βασικού πρωταγωνιστή της 4000+ λέξεων ανάρτησης του δημοσιογράφου και συγγραφέα) Μιχαλάκη Χριστοδούλου στον “Νονό 1 & 2” με την απάντησή του στις καταγγελίες του πρώτου.
Στην εποχή που η ακροδεξιά έχει αναδειχθεί τρίτη πολιτική δύναμη του τόπου με αιχμή του δόρατος τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, με το υγιές κομμάτι του πληθυσμού να σιωπά είτε από φόβο, είτε από κούραση ή απλή αδιαφορία, είναι τουλάχιστον παρήγορο ότι υπάρχει μια άλλη Κύπρος που αντιστέκεται στο ζόφος εφαρμόζοντας την ανθρωπιά στον δρόμο, στο στούντιο, στη σκηνή.
Βλέποντας τον Πρόεδρο να ανακοινώνει τα μέτρα στήριξης του πληθυσμού με το ύφος 10χρονου που του χάρισαν το πρώτο του PlayStation, δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς αν αυτός ο άνθρωπος ζει απλά για τη στιγμή που θα εμφανιστεί σε διάγγελμα ως Μεσσίας ανακοινώνοντας λύσεις (που συνήθως μεταφράζονται σε μοίρασμα εκατομμυρίων που δεν του ανήκουν παρά είναι αποτέλεσμα μόχθου, σχεδιασμού ή οράματος) σε προβλήματα που εν μέρει προκάλεσε ο ίδιος και η κυβέρνησή του.
Ή τουλάχιστον είναι το μικρότερο απ’ τα προβλήματα που μας περιμένουν στη γωνία μετά τις εκλογές. Αλλά ο καθένας ιεραρχεί τα εν λόγω προβλήματα ανάλογα με τα πιστεύω, την ιδεολογία και τις εμμονές του, σωστά;
Η είδηση πέρασε σχετικά στα ψιλά, ίσως γιατί κανείς δεν θέλει να διαταράσσεται ο γαλήνιος ύπνος μας, ειδικά κατά τη διάρκεια της ύπνωσης που γνωρίζουμε καλύτερα ως προεκλογική περίοδος. Και γιατί πρακτικά σε κανέναν δεν αρέσει να του θυμίζουν πόσο μαλάκας υπήρξε. Ειδικότερα όταν παραμένει.
Είμαι κυριολεκτικά ο τελευταίος άνθρωπος πάνω στη Γη (εντάξει, too much, ας πούμε στο νησί) που είναι σε θέση να ηθικολογήσει. Γενικά δεν τα πάω και πολύ καλά με το τι θεωρεί η μάζα “ηθικό” κυρίως γιατί μπλέκονται μέσα θρησκεία, παράδοση και η απαρχαιωμένη νοοτροπία μας.
Το νεκρό-και-θαμμένο σκάνδαλο του Videogate, που κρατήθηκε στην επικαιρότητα λιγότερο ακόμα κι από τον Χατζηγιάννη στο Υφ. Πολιτισμού, ανέδειξε μεταξύ άλλων τη γνώριμη νοοτροπία που περιγράφει εύστοχα η παλιακή (και μάλλον σεξιστική) φράση “με τον παρά μου γαμώ και την κυρά μου”. Μία από τις πτυχές του, ίσως βραχυβιότερου σκανδάλου στην ιστορία, που εξόργισαν ήταν η στεγνή, κυνική παραδοχή των πρωταγωνιστών ότι αν διαθέτεις το κατάλληλο ποσό μπορείς να πετύχεις τα πάντα: από το να μπει η υπόθεσή σου σε fast track μέχρι να έχεις κρατικούς αξιωματούχους να τρέχουν ξοπίσω σου σαν “φιλενάδες”.
Τι μας διδάσκει η ιστορία με τα καταφύγια-γουμάδες; Ότι βασικά το δημόσιο είναι το τελευταίο καταφύγιο κάθε άχρηστου.
Είναι ολοφάνερο πως η Μαρία Παναγιώτου ΔΕΝ βρίσκεται στο στοιχείο της... έχοντάς τα κάνει μαντάρα στα τρία από τα τέσσερα βασικά.
Παιδιά να μην τα ξαναλέμε. Κάντε λίγο κράτει με τον σανό, κυκλοφορεί και αφθώδης. Αν υπάρχει έστω και μία ψυχή εκεί έξω που να εντυπωσιάστηκε από το “Top Gun: Μεσήλικ” που στήθηκε στη βάση Ανδρέας Παπανδρέου και να πείστηκε για τον ξαφνικό έρωτα της Ευρώπης με την ασφάλεια της ημικατεχόμενης Κύπρου (εκτός φυσικά από τους κλινικά στρατόκαυλους, τα ακάουντ με φωτο προφίλ μια περικεφαλαία και τα αξιοθρήνητα παπαγαλάκια και τρολάκια στο payroll του Προεδρικού) τότε έχουμε σοβαρό πρόβλημα εθνικού IQ - κάτι άλλωστε που θα φανεί και στο αποτέλεσμα των επικείμενων βουλευτικών (πιστέψτε με, τα φιντάνια του Φειδία θα είναι το μικρότερο απ’ τα προβλήματά μας).
TRENDING NOW
11ºc
14ºc
