Πόσο καλύτερη θα γινόταν άραγε η ζωή όλων εμάς των αρτιμελών, “κανονικών” ανθρώπων αν μια μέρα εξαφανίζονταν με κάποιο τρόπο όλοι οι ανάπηροι; Για σκεφτείτε, όλες αυτές οι θέσεις πάρκινγκ που χάσκουν άδειες ενώ εμείς είμαστε αναγκασμένοι να παρκάρουμε χιλιόμετρα μακριά, γίνονται και πάλι δικές μας. Όλα εκείνα τα επιδόματα που στερούν από σκληρά εργαζόμενους πατριώτες, επιστρέφουν στους νόμιμους δικαιούχους. Καμία ανάγκη πια για ενοχλητικές και κοστοβόρες μετατροπές σε δρόμους, κτήρια, οχήματα, επιχειρήσεις - τέρμα οι ράμπες, τα ασανσέρ, οι ισόγειες ξεχωριστές τουαλέτες. Και το κυριότερο: ησυχάζουμε επιτέλους από τη συνεχή, μόνιμη γκρίνια τους για “ίσα δικαιώματα”, “υποδομές”, “κρατικές υποχρεώσεις”, “επιδόματα”, “βοηθήματα” και άλλες τέτοιες woke μαλακίες - χώρια ότι γλιτώνουμε και μια φάουσα λεφτά από τις ελεημοσύνες προς αυτούς.
Σύμφωνα με το λεξικό “ορθολογισμός” στο πλαίσιο της φιλοσοφίας είναι η θεωρία, κατά την οποία η βάση της γνώσης είναι η λογική, ο ορθός λόγος και όχι ο μυστικισμός, η επιθυμία και το συναίσθημα. Στην κανονική ζωή είναι η στάση, σύμφωνα με την οποία οι αποφάσεις μας και η λύση των προβλημάτων μας πρέπει να βασίζονται στη λογική.
Βλέποντας ανάμεσα στα διάφορα αξεσουάρ που κατέβασαν σήμερα οι κτηνοτρόφοι στη Ριζοελιά στο πλαίσιο της διαμαρτυρίας τους και μια τεράστια εικόνα του Αγίου Γεωργίου (που γιορτάζει σήμερα όπως και ο Αρχιεπίσκοπος στο όνομα του οποίου το Υπ. Παιδείας κλείνει τα σχολεία παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ζητάει εδώ και καιρό να καταργηθεί αυτή η εντελώς ηλίθια και τριτοκοσμική αργία) συνειδητοποίησα πόσο... λείπει από τον δημόσιο βίο ο τέως Υπουργός Δικαιοσύνης Μάριος Χαρτσιώτης.
Προσπαθώ να φανταστώ τι πέρασε από το μυαλό της Μαρίας Παναγιώτου όταν επικοινώνησαν μαζί της δύο που της συστήθηκαν ως δημοσιογράφοι της ελλαδικής εφημερίδας “δημοκρατία” και της ζήτησαν όχι μόνο να τους εξηγήσει “πώς αντιμετώπισε τόσο αποτελεσματικά την κρίση του αφθώδους πυρετού” αλλά και “να δώσει τα φώτα της στην ελληνική κυβέρνηση” που τα σκάτωσε με τα πρόσφατα κρούσματα στη Λέσβο!
Ζω πλέον 23 χρόνια στη Λευκωσία και κάθε, μα κάθε φορά, που περπατάω στην παλιά πόλη, παρκάρω στο πάρκινγκ-φυλάκιο του “Πολίτη” με τον κατατρυπημένο τοίχο ή περνάω μπροστά από τα τσουβάλια κάποιου οδοφράγματος, συνειδητοποιώ ότι μόλις βγω από τα τείχη της, ξεχνάω το ασήκωτο βάρος που σηκώνει αυτή η πόλη στις πλάτες της.
“Η Black Cube εν τη ουσία παραδέχεται ότι έστησε αυτό το κακόβουλο σκηνικό για να πλήξει την κυβέρνηση και τη φήμη της χώρας” είπε ο Βίκτωρας Παπαδόπουλος στην Ηλιάδη λες και αποκάλυψε την απάτη του αιώνα. Φυσικά αυτό που ΔΕΝ μας είπε, είναι... από πότε αυτό είναι κάτι το μεμπτό;
Μπροστά από τα ερείπια της μοιραίας τρώγλης της Γερμασόγειας πέντε από τους πρώην πια ενοίκους της -όλοι αλλοδαποί- στέκονται με πρόχειρα πλακάτ που αναγράφουν εκκλήσεις βοήθειας. “Χάσαμε τα πάντα, βοηθήστε μας”. Και η ειρωνεία είναι πως έσπευσε να βοηθήσει το κράτος.
"Οι ευθύνες που προκύπτουν είναι βαριές και ασήκωτες. Η πολυκατοικία είχε κριθεί ακατάλληλη και επικίνδυνη, με τους επτά ιδιοκτήτες να είναι ενήμεροι για την κατάσταση. Είχαν λάβει σχετικές ενημερώσεις τόσο από τον τότε Δήμο Γερμασόγειας όσο και μετέπειτα από τον Επαρχιακό Οργανισμό Αυτοδιοίκησης Λεμεσού. Παρά ταύτα, δεν άκουσαν τις προειδοποιήσεις και συνέχισαν να αξιοποιούν τα διαμερίσματα και να εισπράττουν κανονικά τα ενοίκια".
Η αποπομπή του Δημήτρη Παπαδάκη από το ψηφοδέλτιο του ΑΛΜΑτος ήταν κάτι σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία για το κίνημα και τον ιδρυτή του που έχουν ως προμετωπίδα την αντιμετώπιση της διαφθοράς. Είναι όμως απόλυτα σωστό το μήνυμα που στέλνει;
Η φράση Follow the money έγινε ευρύτερα γνωστή από το δραματικό θρίλερ All the President's Men (1976) του Alan J. Pakula που καταγράφει το χρονικό της έρευνας των δημοσιογράφων της Washington Post, Carl Bernstein (Dustin Hoffman) και Bob Woodward (Robert Redford) σχετικά με την υπόθεση που θα έμενε στην ιστορία ως σκάνδαλο Watergate (από το ξενοδοχειακό συγκρότημα όπου τσιράκια του προέδρου Νίξον πιάστηκαν στα πράσα να βάζουν κοριούς στα γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος - λάθος χώρα, αν ήταν Κύπρο θα τους στέλναμε να κάνουν μπίζνες και σε άλλες χώρες).
Τον Δεκέμβριο του 2009 η Κύπρος ξύπνησε σοκαρισμένη από την είδηση ότι άγνωστοι είχαν ξεθάψει και κλέψει τη σορό του τέως Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου που είχε πεθάνει ακριβώς πριν έναν χρόνο.
Και μέσα στον όλο χαμό που προκλήθηκε από τις αποκαλύψεις του Μακάριου Δρουσιώτη που εξελίσσεται στο ίσως μεγαλύτερο clusterfuck των τελευταίων ετών που κάνει εκείνο του videogate να μοιάζει συγκριτικά με σκίσιμο καλσόν, είχαμε δύο ανακοινώσεις κομμάτων που, αν μη τι άλλο, έκαναν το χειλάκι μας να σκάσει λίγο, κόντρα στον ζόφο των ημερών.
TRENDING NOW
16ºc
17ºc
