Πριν από περίπου δύο μήνες, με αφορμή τον άδικο πνιγμό δύο 20χρονων κοριτσιών στα ρηχά νερά της Ορόκλινης, έγραφα σε αυτήν εδώ τη στήλη για την αντίδραση «κατόπιν εορτής» που τείνει να γίνει εθνικό μας σπορ (μαζί με τη διαφθορά, τη μιζέρια και τις σπουδές στη Μεγάλη του Facebook Σχολή).
ΕΚΤΑΚΤΟΣ «ΝΟΜΙΚΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ» (ΟΥΤΕ ΣΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΔΕΝ Μ' ΑΦΗΝΟΥΝ Ν' ΑΓΙΑΣΩ)!
Έχω ξαναγράψει για το θέμα των σχολικών συνοδών/βοηθών μαθητών με αναπηρία, ακόμα ένας λεκές στην ασβεστωμένη «καθωσπρέπει», «πολιτισμένη» κοινωνία μας που αυτολιβανίζεται ως σύγχρονη και συμπεριληπτική (το τελευταίο δεν το πολυδιαφημίζει γιατί ταυτίζεται με τη, δαιμονοποιημένη από την ακροδεξιά, «woke ατζέντα»).
Τον Ιανουάριο του 2023 ο 24χρονος Κυριάκος Όξινος χάνει τη ζωή του στη Λευκωσία σε τροχαίο δυστύχημα. Η αιτία θανάτου συνδέεται άμεσα με τον ελαττωματικό αερόσακο Takata του οχήματός του, ο οποίος κατά την έκρηξή του εκτόξευσε μεταλλικά θραύσματα που τραυμάτισαν θανάσιμα τον νεαρό.
Στη βίβλο των ταχυδακτυλουργών υπάρχει o χρυσός και απαράβατος κανόνας του αντιπερισπασμού ο οποίος στηρίζεται σε μια πολύ απλή, αλλά ισχυρή ψυχολογική αρχή: Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να επεξεργαστεί ταυτόχρονα πολλαπλά, πολύπλοκα οπτικά ερεθίσματα με το ίδιο επίπεδο συγκέντρωσης.
Η κωλοτούμπα της κυβέρνησης στο θέμα των ταυτοτήτων, θα επαναφέρει τελικά την αναγραφή των ονομάτων των γονέων, δείχνει δυστυχώς την κατάσταση που θα ζούμε μέχρι τις προεδρικές του ‘28.
Ας μην κρυβόμαστε. Το αληθινό πρόβλημα δεν είναι η μη αναγραφή των ονομάτων των γονέων στις νέες ταυτότητες, έτσι δεν είναι;
Το ότι ζούμε από καθαρή τύχη στον πελλότοπο λίγο πολύ το έχουμε αποδεχτεί, αν και πλέον είμαι βέβαιος ότι ο Ιούλιος θέλει να μας σκοτώσει ή τέλος πάντων να τελειώσει τη δουλειά που ξεκίνησε το ‘74.
Ως γνωστόν στην Κύπρο, ο καλύτερος τρόπος να κρύψεις ένα σκάνδαλο είναι σε δημόσια θέα. Και πιο συγκεκριμένα στα γρανάζια του εγχώριου συστήματος δικαιοσύνης που κινείται με τόσο αργούς ρυθμούς που μπροστά του ο αγαπημένος βραδύποδας δημόσιος υπάλληλος του Zootopia μοιάζει με τα Μπιπ Μπιπ που μάταια προσπαθεί να πιάσει το κογιότ. Από κει και πέρα αναλαμβάνει ο σκληρός, αδυσώπητος χρόνος που όλα τα γιατρεύει για «λόγους δημοσίου συμφέροντος».
‘Ενα πράγμα πιο εκνευριστικό από μια ανίκανη κυβέρνηση είναι μια ανίκανη κυβέρνηση χωρίς ίχνος επίγνωσης της ανικανότητάς της.
Χρειάστηκαν έξι ολόκληροι μήνες, δύο παρατάσεις, μια πολυμελής ανακριτική ομάδα της Αστυνομίας και 26 ώρες πρωτογενούς αμοντάριστου οπτικοακουστικού υλικού, μόνο και μόνο για να καταλήξουμε στο ίδιο ακριβώς αφήγημα που είχε πλασάρει το Προεδρικό από την πρώτη κιόλας μέρα: ότι το επίμαχο βίντεο ήταν προϊόν μοντάζ, οι πρωταγωνιστές έλεγαν «αερολογίες και φαφλατισμούς» (εν τω μεταξύ πιο... μπούμερ ορολογία πεθαίνεις) και ότι όλα εντάσσονται σε μια «υβριδική επίθεση» κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας (γιατί όλοι οι εχθροί μας κοιμούνται και ξυπνούν με τη σκέψη πως θα καταστρέψουν τη... Σιγκαπούρη της Μεσογείου που έχτισε ο Πρόεδρος με τα χεράκια του).
Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον, κάθομαι μπροστά από ένα κενό Google Doc πασχίζοντας γι’ αυτό που κάθε χρόνο μοιάζει ακατόρθωτο: να γράψω ένα (σχεδόν ψυχαναγκαστικό) κείμενο για τη μαύρη επέτειο της 20ης Ιουλίου χωρίς εκείνη τη γαμημένη αίσθηση του deja vu. Χωρίς να νιώθω ότι ανακυκλώνω την ίδια οργή, την ίδια αγανάκτηση, τις ίδιες προειδοποιήσεις περί «τελευταίας ευκαιρίας» και «κρίσιμων καμπών», τις ίδιες νουθεσίες προς την ηγεσία περί «ιστορικής ευθύνης» και «να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων», ή με την ίδια -πικρή- διαπίστωση ότι κάθε χρόνο όλο και λιγότεροι επιθυμούν πραγματικά λύση.
TRENDING NOW
35ºc
