Βλέποντας τον ορυμαγδό που συμβαίνει πάλι στην (ευρύτερη) γειτονιά μας και παρακολουθώντας ταυτόχρονα την κυπριακή κοινή γνώμη να διχάζεται πάνω από τις φλόγες της επιχείρησης Epic Fury στο Ιράν συνειδητοποιείς το μέγεθος της γεωπολιτικής παράνοιας που ζούμε την τελευταία δεκαετία.
Πώς γίνεται να είσαι με διαφορά από τις χειρότερες Υπουργούς που περπάτησαν ποτέ αυτή την (καμένη) γη και ταυτόχρονα να διαθέτεις το απύθμενο θράσος να ζητάς εξαίρεση από τον νόμο επικαλούμενη το... δημόσιο συμφέρον;
Ω ναι, η φετινή Καθαρά Δευτέρα είναι ίσως το καλύτερο αυτοτρολάρισμα των τελευταίων δεκαετιών. Υποτίθεται πως η μέρα προσφέρεται για σωματικό και πνευματικό εξαγνισμό, και αν ο πρώτος επιτυγχάνεται με τον ταραμά και τις λαγάνες στο μενού (πριν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού επιστρέψει στην κρεατοφαγία, μέχρι τη Μεγάλη Εβδομάδα τουλάχιστον), ο δεύτερος όμως απέχει παρασάγγας. Για ποιον ψυχικό/πνευματικό εξαγνισμό άραγε μιλάμε; Και πόσο ειρωνικό είναι να ονομάζεται οτιδήποτε καθαρό σε μια χώρα που ζέχνει μπόχα από κάθε γαμημένο πόρο της;
Τελικά πόσο κινδυνεύει η δημοκρατία μας από την παρακμή των παραδοσιακών κομμάτων και την είσοδο νέων παικτών που ανατρέπουν ένα κουρασμένο, παρωχημένο και απαξιωμένο στα μάτια της πλειοψηφίας πολιτικό σκηνικό;
Η μη-ενοχή των Δημήτρη Συλλούρη και Χριστάκη Τζιοβάνη για την υπόθεση του βίντεο του Al Jazeera δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία για να ξυπνήσει την Ωραία Κοιμωμένη Κύπρο από τον αιώνιο λήθαργό της. Ήταν η φυσική κατάληξη μιας διαδικασίας που από την αρχή έμοιαζε να κινείται σε ναρκοθετημένο πεδίο. Το «This is Cyprus» δεν ήταν τελικά μια catchy ατάκα αλλά το επίσημο δόγμα ενός συστήματος που ξέρει πώς να αυτοπροστατεύεται.
Ο ηλικιωμένος άντρας βγάζει μια τσατσάρα, περιποιείται τη χωρίστρα και την πετάει προς το μέρος των παραταγμένων με τα πολυβόλα Ναζί φωνάζοντας “χτενίστε μου τ’ αρχίδια”. Λίγα λεπτά αργότερα κείτεται νεκρός.
Στα αγγλικά υπάρχει η φράση “stranger than fiction” που υποδηλώνει μια υπαρκτή κατάσταση τόσο σουρεαλιστική που μοιάζει με μυθοπλασία, αντίστοιχη ελληνική είναι η “όταν η πραγματικότητα ξεπερνά κάθε φαντασία” όμως νομίζω πως η αγγλική περιγράφει καλύτερα το γεγονός ότι τις τελευταίες εβδομάδες ζούμε σε real time κάποια true crime σειρά του Netflix. Και κάθε φορά που νομίζουμε πως έχουμε δει ή ακούσει τα πάντα, θα σκάσει νέο βίντεο της Annie Alexui ή κάποια άλλη είδηση που θα μας κάνει σοβαρά να αμφισβητήσουμε την πραγματικότητα στην οποία ζούμε (a... glitch in the Matrix?) και να συνειδητοποιήσουμε πως το βαρέλι όχι μόνο δεν έχει πάτο, αλλά κρύβει μια καταπακτή που οδηγεί σε νέα βάθη.
Ώρες ώρες μου δίνεται η εντύπωση πως η Κύπρος δεν ζει στο παρόν αλλά έχουμε παγιδευτεί σε μια χρονοκάψουλα των late 60s απ’ όπου αρνούμαστε πεισματικά να ξεμυτίσουμε από φόβο μη τυχόν και αντιμετωπίσουμε έναν κόσμο που δεν ανταποκρίνεται στην ψευδαίσθηση μεγαλείου που βιώνουμε. Δεν ζούμε απλά στην καρακοσμάρα μας (ή ορθότερα τελευταία στην υποκοσμάρα μας) αλλά στο Matrix, τη σπηλιά του Πλάτωνα και το στούντιο του Truman Show μαζί.
Λένε πως όταν έχεις πιάσει πάτο ο μόνος δρόμος είναι προς τα πάνω. Βέβαια, αυτή η ρήση στην Κύπρο πίνει αρκετό νερό όταν α) ο πάτος είναι πηγαδιού και β) έχοντας το κακό συνήθειο να ανακαλύπτουμε διαρκώς νέα βάθη!
Μιλώντας σήμερα σε μια τάξη φοιτητών δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Κύπρου, διαπίστωσα πως ενώ σχεδόν κανένας από τους 20άρηδες φοιτητές δεν παρακολουθεί συστηματικά τα συμβατικά ΜΜΕ, γνωρίζουν ελάχιστα απ’ αυτά και ακόμα λιγότερους δημοσιογράφους, οι περισσότεροι ήταν εξοικειωμένοι με την Annie Alexui και τις αποκαλύψεις της. “Βλέπετε, αυτό ακριβώς” τους είπα “είναι σημείο των καιρών αλλά και ταυτόχρονα η κατάσταση της δημοσιογραφίας σήμερα”. Ή ορθότερα η κατάντια της.
Το αν η εμφάνιση του Χρίστου Χρίστου στο Sunday Night της Χριστιάνας Αριστοτέλους αποτελεί ή όχι κανονικοποίηση της ακροδεξιάς, εξαρτάται καθαρά από α) τι θεωρείτε “κανονικοποίηση” και β) τι πιστεύετε ότι είναι η ακροδεξιά.
Αχ ρε Κώστα. Κάποιοι άνθρωποι είναι προορισμένοι να κάνουν τη διαφορά χωρίς να τους κάνει καμία διαφορά. Ο Κώστας Γαβριηλίδης, που χάθηκε τόσο πρόωρα και άδικα βυθίζοντας στο πένθος τουλάχιστον το υγιές κομμάτι μιας κοινωνίας που δεν τον άξιζε (για του λόγου το αληθές διαβάστε τους εμετούς κάτω από την είδηση του θανάτου του), δεν ήθελε να κάνει τη διαφορά, ήθελε απλά να είναι ο εαυτός του σε μια χώρα όπου το να δείχνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι είναι μέρος της παράδοσης όπως το χαλούμι και η σαγιά.
TRENDING NOW
16ºc
17ºc
