Στη σημερινή γιορτή του Λυκείου Κύκκου Α’ για την 28η Οκτωβρίου άκουσα δύο φορές το όνομά μου. Και τις δύο ένιωσα ταυτόχρονα υπερηφάνεια και ντροπή. Σαν να μου πιστώθηκε κάτι που δεν μου αξίζει. Απλά και μόνο επειδή είμαι άντρας. Να λοιπόν που μια απολιθωμένη, παρωχημένη και τέρμα σεξιστική νοοτροπία, μπορεί να σου χαλάσει μία από τις ομορφότερες στιγμές της ζωής σου. Αν βέβαια σε νοιάζει και δεν εμπίπτεις στην κατηγορία των «έλα μωρέ πως κάνεις έτσι» ισαποστάκηδων - μόνο όταν δεν αγγίζουμε τις δικές τους ιερές αγελάδες.
Αν υπάρχει κάτι στο οποίο διακρινόμαστε ως λαός -πέρα ίσως από το δυσανάλογα τεράστιο εγώ σε σχέση με το μέγεθός μας- είναι η μοναδική μας ικανότητα να μετατρέπουμε ακόμα και μια -υποτίθεται- ανιδιοτελή πράξη σε εμπορική διαπραγμάτευση. Δεν το λένε ανατολίτικο παζάρι για το τίποτα, σωστά;
Αν μπορώ να πιστώσω κάτι στον Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη είναι η σχεδόν μακιαβελική του ικανότητα να κάνει τους πάντες γύρω του να σφάζονται για πάρτη του... χωρίς ο ίδιος να χρειαστεί να κουνήσει το μικρό του δαχτυλάκι. Για την ακρίβεια σ’ αυτό το δαχτυλάκι τους έχει δέσει όλους και τους σέρνει όπως ο Ταμτάκος την αρκούδα στα πανηγύρια. Και σαν αυτή την αρκούδα χορεύουν στους ρυθμούς που τους παίζει ο Νίκος βαρώντας το ντέφι. Νομίζω σχηματίσατε μια αρκετά γραφική εικόνα για το τι συμβαίνει στο πολιτικό μας σκηνικό τα τελευταία χρόνια.
Πριν από λίγες μέρες, το κυπριακό κοινοβούλιο απέκτησε επίσημα το δικό του ισραηλινό λόμπι όταν έξι βουλευτές από τον ΔΗΣΥ, το ΔΗΚΟ και το ΕΛΑΜ ενώθηκαν με πρωτοβουλία του Χρύση Παντελίδη για να ιδρύσουν το κυπριακό παράρτημα του διεθνούς δικτύου Israel Allies Foundation (IAF) ενός αμφιλεγόμενου οργανισμό με παρουσία σε 68 κοινοβούλια ανά το παγκόσμιο που προωθεί τη λεγόμενη «διπλωματία βασισμένη στην πίστη» , συσπειρώνοντας πολιτικούς ανά τον κόσμο για την προάσπιση των ισραηλινών συμφερόντων με επίκληση σε ιουδαιοχριστιανικές(!) αξίες - ό,τι κι αν στ’ ανάθεμα σημαίνει αυτό.
Ο επίλογος μιας από τις πιο οδυνηρές υποθέσεις που απασχόλησαν την κοινή γνώμη γράφτηκε προχθές στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου.
Ο επίλογος μιας από τις πιο οδυνηρές υποθέσεις που απασχόλησαν την κοινή γνώμη γράφτηκε προχθές στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου.
Τις τελευταίες μέρες συνέβησαν και ΔΕΝ συνέβησαν κάποια πράγματα που μπορείς να τα πεις και όμορφα (ναι, ακόμα κι αν δεν συνέβησαν). Δεν συνδέονται άμεσα αλλά αμφότερα σχετίζονται με το ιντερνετικό τρολάρισμα.
Χρειάστηκαν τρεις ολόκληρες δεκαετίες, μια στρατιά γραφειοκρατών, αλλεπάλληλες απορρίψεις, μια viral κατακραυγή και μια κοινοβουλευτική ερώτηση για να ανακαλύψει το κυπριακό κράτος αυτό που όλοι οι υπόλοιποι γνωρίζαμε εδώ και χρόνια: ότι ο Μπόρα Μάρκοβιτς είναι Κύπριος. Η περίεργη αλλεργία του κράτους μας στην κοινή λογική επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά.
Κατά την προεκλογική περίοδο μία από τις μόνιμες επωδούς της ηγεσίας και των υποψηφίων του Δημοκρατικού Συναγερμού ήταν ότι το κόμμα τους «παράγει υψηλή πολιτική» κόντρα στον «λαϊκισμό, την τοξικότητα και τους τακτικισμούς των υπολοίπων». Τέσσερις μήνες μετά το παγκύπριο μένει άφωνο από την... παραγωγή αυτής της «υψηλής πολιτικής». Και τι παραγωγή. Υπερπαραγωγή!
Ας μιλήσουμε για τη δωρεά οργάνων (και όχι, το «πάρτ’ αρχ***α μου» δεν μετράει ως τέτοια). Αυτή την ύψιστη πράξη αλτρουισμού, φιλαλληλίας και αγάπης που δεν μπορείς να κατανοήσεις το μεγαλείο της παρά μόνο αν βρεθείς στη θέση του δότη ή του παραλήπτη.
Το ότι έχουμε σοβαρότατο πρόβλημα ρατσισμού και ξενοφοβίας στο νησί, δεν θέλουμε και παπά να μας το πει (ειδικά αν είναι ο Μόρφου) – ρίξτε μόνο μια ματιά στον βόθρο που ξεχειλίζει κάθε φορά κάτω από οποιαδήποτε είδηση που να αφορά αλλοδαπούς. Γεγονός είναι επίσης και οι ρατσιστικές επιθέσεις σε βάρος αλλοδαπών ντελιβεράδων, που συνδυάζουν το τερπνόν μετά του ωφελίμου αφού τους ληστεύουν κιόλας, ενώ είναι εμφανής η απροθυμία των Αρχών να κάνουν κάτι γι’ αυτό, πέρα από τις μάλλον αστείες συστάσεις προς τα θύματα να... προσέχουν.
Πριν προχωρήσω στο κυρίως άρθρο θέλω να εκφράσω ευθαρσώς, ειλικρινά και ανερυθρίαστα τις ευχαριστίες μου στον Δημοκρατικό Συναγερμό, καθώς τις δύο τελευταίες εβδομάδες ανακηρύχθηκε στον Νο1 παροχέα υλικού για ολόκληρο το περιεχόμενό μου (άρθρα, ράδιο, podcast, ποστ) εκθρονίζοντας ακόμα και τον μόνιμο πρωταθλητή, την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Και μάλιστα εντελώς δωρεάν και χωρίς καν να χρειαστεί κάποιο τραπέζωμα σε ψαροταβέρνα (άλλωστε είναι γνωστό πως προτιμώ τα κρεατικά της «Μπέμπας»).
TRENDING NOW
17ºc
