Ήρθε η ώρα ο ΔΗΣΥ να απαλλαγεί από την ακροδεξιά σκιά του - μια και καλή

Γι’ αυτό άλλωστε καταντήσαμε με ταλέντα στη θέση όπως ο Δημήτρης Συλλούρης που βράβευσε τον Ντάνο του Survivor για λόγους που μέχρι σήμερα η επιστήμη αδυνατεί να εξηγήσει. Κυριολεκτικά ο οποιοσδήποτε μπορεί να κατακτήσει τη θέση του δεύτερου τη τάξει πολίτη της χώρας με τα ζηλευτά προνόμια για πολλά χρόνια μετά την αφυπηρέτηση, αρκεί να βολεύει τις κομματικές συμμαχίες που σχηματίζονται με ορίζοντα πάντα τις προεδρικές.

ΟΚ, ήθελα να το βγάλω αυτό από μέσα μου, πάμε τώρα να δούμε μέχρι που μπορεί να φτάσει το παζάρεμα των κομμάτων. Την προηγούμενη φορά τη βγάλαμε καθαρή με μια ad hoc επιτροπή που έδωσε ο ΔΗΣΥ στο ΕΛΑΜ με αντάλλαγμα τις ψήφους του που χάρισαν την εκλογή στην Αννίτα Δημητρίου στη θέση. Πέντε χρόνια μετά η Αννίτα επαναδιεκδικεί τη θέση (και δικαίως γιατί προέρχεται από μία -κατά γενική ομολογία- άκρως επιτυχημένη θητεία) , όμως το ΕΛΑΜ με 8 βουλευτές δικαιούται έτσι κι αλλιώς βάσει καταστατικού προεδρίες επιτροπών. Το μεγάλο ερώτημα που αιωρείται είναι: Μπορεί ο ΔΗΣΥ να εκλέξει Πρόεδρο της Βουλής ΧΩΡΙΣ τις ψήφους του ΕΛΑΜ; Το ότι πρέπει σίγουρα, το θέμα είναι αν μπορεί και κυρίως αν θέλει. 

Η απάντηση είναι ναι, είναι απολύτως εφικτό μαθηματικά και ρεαλιστικό πολιτικά, αλλά προϋποθέτει μια ισχυρή, προαποφασισμένη συμμαχία. Σύμφωνα με τον νέο κανονισμό, στον δεύτερο γύρο περνούν μόνο οι δύο πρώτοι και εκλέγεται όποιος συγκεντρώσει τη σχετική πλειοψηφία. Για να βγει η Αννίτα Δημητρίου χωρίς να χρειαστεί ούτε την ανοχή ούτε τη θετική ψήφο του ΕΛΑΜ, το πιο ισχυρό σενάριο είναι η σύγκλιση ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ. Τα δύο κόμματα μαζί συνθέτουν ένα συμπαγές μπλοκ 25 εδρών.

Με 25 ψήφους υπέρ της Αννίτας Δημητρίου στον δεύτερο γύρο, ο Στέφανος Στεφάνου (που θα είναι ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ) δεν μπορεί να επικρατήσει μαθηματικά, ακόμα και αν συσπειρώσει ολόκληρη την υπόλοιπη Βουλή (οι 15 του ΑΚΕΛ + οι 4 του ΑΛΜΑ + οι δύο αριστεροί της Άμεσης Δημοκρατίας, σύνολο 21). Σε αυτή την περίπτωση, οι 8 ψήφοι του ΕΛΑΜ είναι παντελώς αδιάφορες, είτε δηλώσουν αποχή, είτε καταψηφίσουν. Ο ΔΗΣΥ σαφώς και θα προτιμούσε αυτή τη λύση για να απεγκλωβιστεί από τη ρετσινιά της ομηρίας από την ακροδεξιά. Η ίδια η κοινωνία, ή τουλάχιστον το υγιές κομμάτι της, θα προτιμούσε να απαλλαγεί μια και καλή ο ΔΗΣΥ από τον ακροδεξιό μπαμπούλα και να ανοίξει επιτέλους ο δρόμος για την απομόνωση του ΕΛΑΜ στη Βουλή. ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ όπως έδειξαν την τελευταία πενταετία συγκλίνουν σχεδόν στα πάντα (ειδικά σε θέματα οικονομίας), ακόμα κι όταν βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα μετά τις προεδρικές του ΄23. Και το συμπαγές μπλοκ των 25 βουλευτών είναι μια καλή βάση για να περνάς νομοσχέδια με πιθανούς συμμάχους το ΑΛΜΑ και την ΑΔ (σε περίπτωση που είναι κάθετα αντίθετο το ΑΚΕΛ, όπως πχ σε θέματα οικονομίας) παρά να βασίζονται, να παρακαλάνε ή έστω να συμφωνούν παρασκηνιακά με την ακροδεξιά. Όμως κάτι τέτοιο προϋποθέτει ότι το ΔΗΚΟ θα συνεργαστεί με τον ΔΗΣΥ (με βάθος τις Προεδρικές) ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως ο Νικόλας Παπαδόπουλος χάνει τη θέση του ΠτΔ που επιθυμεί διακαώς ως μια ηρωική έξοδο από την πολιτική του καριέρα αφού δεν διαφαίνεται κάτι άλλο στον ορίζοντα (ακόμα και η θέση του στο τιμόνι του ΔΗΚΟ έχει ημερομηνία λήξης η οποία πλησιάζει απειλητικά). Αυτός θα ήταν και ο μοναδικός λόγος που θα έκανε ο Νικόλας (και όχι το ΔΗΚΟ) μια συμφωνία με το ΑΚΕΛ με την προϋπόθεση πάλι το τελευταίο να συμφωνήσει να θυσιάσει τον Στέφανο για τον Νικόλα που περνάει φάση μήνα του μέλιτος με τον επάρατο ΔΗΣΥ. Όχι κι ό,τι καλύτερο για τον μέσο ΑΚΕΛικό που θα προτιμούσε μια υποψηφιότητα του Στέφανου μέχρι τέλους. Επίσης το ΔΗΚΟ θα κληθεί να στηρίξει τις προσωπικές φιλοδοξίες του προέδρου του σε βάρος του πολιτικού του μέλλοντος ως κόμμα. Γιατί μια πιθανή συνεργασία ΔΗΚΟ - ΑΚΕΛ θα αρχίσει και τελειώσει την προεδρία της Βουλής, δεν έχει μέλλον στις προεδρικές. Ενώ με τον ΔΗΣΥ του 27% το ΔΗΚΟ μπορεί να βρίσκεται και στην επόμενη κυβέρνηση υπό την Προεδρία της Αννίτας. Έτσι θα ανοίξει ο δρόμος -βάσει συμφωνίας- να γίνει ο Νικόλας Πρόεδρος της Βουλής για το εναπομείναν διάστημα της θητείας και να πραγματοποιήσει την ηρωική έξοδο που επιθυμεί. Win win για όλους. 

Το ΕΛΑΜ είναι ένας παθητικός, αλλά εξαιρετικά βαρύς ρυθμιστής. Δεν μπορεί να χτίσει θετικές πλειοψηφίες για δικό του υποψήφιο, αλλά οι 8 έδρες του λειτουργούν ως βαρίδι. Είναι ρυθμιστής μόνο εάν τα υπόλοιπα κόμματα (κυρίως ο ΔΗΣΥ, το ΑΚΕΛ και το ΔΗΚΟ) αποτύχουν να βρουν συγκλίσεις. Αν ο ΔΗΣΥ κατέβει γυμνός (με 17 ψήφους) στον δεύτερο γύρο απέναντι στο ΑΚΕΛ το οποίο καταφέρει να μαζέψει κάποιες ψήφους από τα μικρότερα κόμματα, τότε, η στάση του ΕΛΑΜ (αποχή ή στήριξη στον ΔΗΣΥ) θα κρίνει το αποτέλεσμα, αφού ποτέ δεν πρόκειται να στηρίξει υποψήφιο της Αριστεράς. Άρα, το ΕΛΑΜ αντλεί τη ρυθμιστική του δύναμη αποκλειστικά από την αδυναμία του δημοκρατικού τόξου να συνεννοηθεί. Όμως αυτό είναι μάλλον απίθανο να συμβεί. Αν το ΔΗΚΟ πάει με τον ΔΗΣΥ, ο ρόλος του ΕΛΑΜ στην εκλογή Προέδρου της Βουλής εκμηδενίζεται.

Μεγαλοστέλεχος του ΔΗΣΥ μου είπε πως θεωρεί “ντροπή” για το κόμμα να δεχθεί ψήφο από το ΕΛΑΜ, ειδικά τώρα και ειδικά ο Συναγερμός του 27%. Ας ελπίσουμε ότι θα επικρατήσει αυτή η τάση και ο ΔΗΣΥ ακολουθήσει το παράδειγμα της ομογάλακτης Νέας Δημοκρατίας και απομονώσει πολιτικά την ακροδεξιά. Η αλήθεια είναι πως δεν την χρειάζεται πια, πουθενά και για τίποτα. Το pissing contest με το ΕΛΑΜ βοήθησε προεκλογικά στο να βάλει τάπα στις διαρροές προς τα κει, όμως τώρα ο Συναγερμός δεν έχει να αποδείξει σε κανέναν Πελεκάνο ή Χαμπουλλά πόσο πατριώτης, θρήσκος ή αντι-woke είναι. Αντιθέτως έχει κάθε λόγο να επιστρέψει στο μετριοπαθές, αληθινά φιλελεύθερο, σύγχρονο ευρωπαϊκό προφίλ του που παραμέλησε τον τελευταίο χρόνο. 

Ο ΔΗΣΥ του Αβέρωφ κανονικοποίησε την ακροδεξιά, ο ΔΗΣΥ της Αννίτας μπορεί να τη στείλει πίσω στο περιθώριο όπου ανήκει.