Η μη-ενοχή των Δημήτρη Συλλούρη και Χριστάκη Τζιοβάνη για την υπόθεση του βίντεο του Al Jazeera δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία για να ξυπνήσει την Ωραία Κοιμωμένη Κύπρο από τον αιώνιο λήθαργό της. Ήταν η φυσική κατάληξη μιας διαδικασίας που από την αρχή έμοιαζε να κινείται σε ναρκοθετημένο πεδίο. Το «This is Cyprus» δεν ήταν τελικά μια catchy ατάκα αλλά το επίσημο δόγμα ενός συστήματος που ξέρει πώς να αυτοπροστατεύεται.
Ο ηλικιωμένος άντρας βγάζει μια τσατσάρα, περιποιείται τη χωρίστρα και την πετάει προς το μέρος των παραταγμένων με τα πολυβόλα Ναζί φωνάζοντας “χτενίστε μου τ’ αρχίδια”. Λίγα λεπτά αργότερα κείτεται νεκρός.
Στα αγγλικά υπάρχει η φράση “stranger than fiction” που υποδηλώνει μια υπαρκτή κατάσταση τόσο σουρεαλιστική που μοιάζει με μυθοπλασία, αντίστοιχη ελληνική είναι η “όταν η πραγματικότητα ξεπερνά κάθε φαντασία” όμως νομίζω πως η αγγλική περιγράφει καλύτερα το γεγονός ότι τις τελευταίες εβδομάδες ζούμε σε real time κάποια true crime σειρά του Netflix. Και κάθε φορά που νομίζουμε πως έχουμε δει ή ακούσει τα πάντα, θα σκάσει νέο βίντεο της Annie Alexui ή κάποια άλλη είδηση που θα μας κάνει σοβαρά να αμφισβητήσουμε την πραγματικότητα στην οποία ζούμε (a... glitch in the Matrix?) και να συνειδητοποιήσουμε πως το βαρέλι όχι μόνο δεν έχει πάτο, αλλά κρύβει μια καταπακτή που οδηγεί σε νέα βάθη.
Ώρες ώρες μου δίνεται η εντύπωση πως η Κύπρος δεν ζει στο παρόν αλλά έχουμε παγιδευτεί σε μια χρονοκάψουλα των late 60s απ’ όπου αρνούμαστε πεισματικά να ξεμυτίσουμε από φόβο μη τυχόν και αντιμετωπίσουμε έναν κόσμο που δεν ανταποκρίνεται στην ψευδαίσθηση μεγαλείου που βιώνουμε. Δεν ζούμε απλά στην καρακοσμάρα μας (ή ορθότερα τελευταία στην υποκοσμάρα μας) αλλά στο Matrix, τη σπηλιά του Πλάτωνα και το στούντιο του Truman Show μαζί.
Λένε πως όταν έχεις πιάσει πάτο ο μόνος δρόμος είναι προς τα πάνω. Βέβαια, αυτή η ρήση στην Κύπρο πίνει αρκετό νερό όταν α) ο πάτος είναι πηγαδιού και β) έχοντας το κακό συνήθειο να ανακαλύπτουμε διαρκώς νέα βάθη!
Μιλώντας σήμερα σε μια τάξη φοιτητών δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Κύπρου, διαπίστωσα πως ενώ σχεδόν κανένας από τους 20άρηδες φοιτητές δεν παρακολουθεί συστηματικά τα συμβατικά ΜΜΕ, γνωρίζουν ελάχιστα απ’ αυτά και ακόμα λιγότερους δημοσιογράφους, οι περισσότεροι ήταν εξοικειωμένοι με την Annie Alexui και τις αποκαλύψεις της. “Βλέπετε, αυτό ακριβώς” τους είπα “είναι σημείο των καιρών αλλά και ταυτόχρονα η κατάσταση της δημοσιογραφίας σήμερα”. Ή ορθότερα η κατάντια της.
Το αν η εμφάνιση του Χρίστου Χρίστου στο Sunday Night της Χριστιάνας Αριστοτέλους αποτελεί ή όχι κανονικοποίηση της ακροδεξιάς, εξαρτάται καθαρά από α) τι θεωρείτε “κανονικοποίηση” και β) τι πιστεύετε ότι είναι η ακροδεξιά.
Αχ ρε Κώστα. Κάποιοι άνθρωποι είναι προορισμένοι να κάνουν τη διαφορά χωρίς να τους κάνει καμία διαφορά. Ο Κώστας Γαβριηλίδης, που χάθηκε τόσο πρόωρα και άδικα βυθίζοντας στο πένθος τουλάχιστον το υγιές κομμάτι μιας κοινωνίας που δεν τον άξιζε (για του λόγου το αληθές διαβάστε τους εμετούς κάτω από την είδηση του θανάτου του), δεν ήθελε να κάνει τη διαφορά, ήθελε απλά να είναι ο εαυτός του σε μια χώρα όπου το να δείχνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι είναι μέρος της παράδοσης όπως το χαλούμι και η σαγιά.
Όταν πρωτοβγήκε το original Star Wars (1977), αυτό που σήμερα ξέρουμε ως A New Hope, ήταν η Νο1 ταινία στο box office κάθε χώρας όπου προβλήθηκε - εκτός της Ιαπωνίας. Στη χώρα του ανατέλλοντος ήλιου προβλήθηκε το καλοκαίρι του 1978 όπου κονταροχτυπήθηκε και έχασε την πρωτιά από ένα σχετικά άγνωστο mondo movie ονόματι Faces of Death όπου κάποιος Dr. Gross (ναι, ξέρω) υποτίθεται πως εξερευνά τις διάφορες εκφάνσεις του θανάτου ανά τον κόσμο. Βασικά ο Han Solo και ο Luke Skywalker κατατροπώθηκαν από πρακτικά μια συρραφή από αληθινές νεκροψίες, αυτοκτονίες, εκτελέσεις, εγκλήματα πολέμου, αλλόκοτες τριτοκοσμικές τελετουργίες, σφαγές ζώων και άλλες παρόμοιες φρικαλεότητες!
Αν βγήκε έστω και ένα καλό από τη σκατοθύελλα που μαίνεται τις τελευταίες εβδομάδες με το videogate, τον Φαίδωνα και τα βιντεάκια της Annie Alexui, είναι η αναζωογονητική αλλαγή πλεύσης του Προεδρικού. Δεν ξέρω ποιον να ευχαριστήσω (ή μάλλον ξέρω, Annie μου σε ευχαριστώ) αλλά πλέον κόπηκε μαχαίρι, τουλάχιστον επίσημα, το αφήγημα του Νίκου Χριστοδουλίδη ότι και καλά “δεν είναι σαν τους άλλους”.
Με δεδομένη τη μοίρα μας και σύμφωνα με τον νόμο των πιθανοτήτων ήταν πρακτικά αδύνατον μέσα στο όλο clusterfuck που ζούμε το τελευταίο δεκαήμερο με οργανωμένο έγκλημα, Annie Alexui, Σύκα, videogate και εσχάτως Don’t Do It Fedon (που είπε και ο Γιούρι Γκέλερ) να μην σκάσει μύτη και ο Φειδίας. Είναι λες και διαθέτει ειδική, εκπαιδευμένη όσφρηση που μυρίζεται ορυμαγδό από μακριά και σου λέει ας προσθέσω κι εγώ το (η)λιθαράκι μου. Κάτι σαν cadaver dog αλλά αντί για πτώματα εντοπίζει μαλακίες.
Τώρα που το καλοσκέφτομαι, εγώ έπρεπε να πω τη -διαβόητη πλέον- φράση “αν δεν υπήρχε ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα έπρεπε να τον εφεύρουμε”.
TRENDING NOW
16ºc
17ºc
