Διάλογος: Περιπλανώμενος Δυστυχισμένος
«Μου άρεσε», αρχίζει ο Β.Φ. –σε μια εποχή που οι άνθρωποι έχουν απαλλαγεί από κάθε αθωότητα–, «να μένω στο σπίτι του παππού μου, του Ανδρέα». Ανάμεσα στους ξυλοκόπους της Καραμανιάς και σ’ ένα «αμάν» τρεμάμενο της ψυχής, μια ανεπαίσθητη έκφανση του προγονικού τόπου, που φάνηκε ωστόσο ικανή να πυροδοτήσει το ανθρώπινο συναίσθημα, γίνεται αμέσως γενεσιουργός πράξη νοηματοδότησης του κόσμου.



