«Μια από τις μεγαλύτερες λαχτάρες της ζωής μου στάθηκε πάντα το ταξίδι να δω, ν’ αγγίξω άγνωρα χώματα, να μπω να κολυμπήσω σε άγνωστες θάλασσες, να γυρίσω τη γης, να βλέπω, να βλέπω και να μη χορταίνω καινούριες στεριές και θάλασσες κι ανθρώπους κι ιδέες και να τα βλέπω όλα για πρώτη φορά, να τα βλέπω όλα για τελευταία φορά, με μακρόσερτη ματιά, κι έπειτα να σφάλνω τα μάτια και να νιώθω τα πλούτη να κατασταλάζουν μέσα μου ήσυχα, τρικυμιστά, όπως θέλουν, ωσότου να τα περάσει από την ψιλή κρισάρα ο καιρός, να κατασταλάξει απ΄ όλες τις χαρές και τις πίκρες το ξαθέρι-τούτη η αλχημεία της καρδιάς είναι, θαρρώ, μια μεγάλη, αντάξια του ανθρώπου ηδονή»
Νίκος Καζαντζάκης («Αναφορά στον Γκρέκο»)
Η Ιθάκη σ΄ έδωσε τ΄ ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα ΄βγαινες στον δρόμο.
Αλλά δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.
Κ.Π. Καβάφης
Δεν θα μολύνω τα πιο πάνω γραφόμενα με δικές μου σκέψεις. Αφήνω στον καθένα μας, να αναλογιστεί πως από, Σωκράτη, Καζαντζάκη και Καβάφη, φτάσαμε στην σημερινή κατάντια!!!
