Η πρώην Πρώτη Κυρία βγήκε στο «Μεσημέρι και κάτι» για να εκφράσει τη δυσαρέσκειά της για την απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης Κώστα Φυτιρή να διακόψει την εντελώς άστοχη και αναχρονιστική παράδοση της παραχώρησης ιδιωτικής φρουράς σε πρώην αξιωματούχους, ανάμεσά τους και η κα Βασιλείου. Μεταξύ άλλων η πρώην Επίτροπος διερωτήθηκε αν «είναι τιμητικό για ένα κράτος να έχει μια Πρώτη Κυρία και πρώην Επίτροπο να δίνει γύρους γύρω από μια πρεσβεία να βρει πάρκινγκ για να πάει σε μια εκδήλωση;».
Εχμμ.. ναι, γιατί η Πρώτη Κυρία δεν εκλέγεται και τελευταία φορά που τσέκαρα τα τσάγια, οι φιλανθρωπικές συναυλίες στο Προεδρικό ή το άνοιγμα της εξοχικής κατοικίας του Τροόδους στο κοινό, δεν συνιστούν «εθνική προσφορά» - όχι τουλάχιστον στον βαθμό που χρήζει προσωπικού σοφέρ με έξοδα του φορολογούμενου πολίτη. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που η κα Ανδρούλλα Βασιλείου εκθέτει σε δημόσια θέα την πλήρη αποσύνδεσή της από την πραγματικότητα. Το 2022 με το που είχε σκάσει η υπόθεση της Μπίκου που κατήγγειλε τον βιασμό της από νεαρό επιχειρηματία σε πάρτι σε σουίτα ξενοδοχείου της Θεσσαλονίκης, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε να τουιτάρει η κα Βασιλείου ήταν η απορία της «τι γύρευε κορίτσι πράμα σε πάρτυ με αλκοόλ και ναρκωτικά;» σε ένα επικό victim blaming που θα ζήλευε και η υπεράσπιση του φερόμενου δράστη (ο οποίος για την ιστορία απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες). Τότε η κα Ανδρούλλα κατάφερε να εξοργίσει το μισό (μισό) νησί, οπότε τρία χρόνια αργότερα είπε να ζοχαδιάσει και το άλλο μισό τουιτάροντας και πάλι στο ξεκούδουνο «πότε θα κατεδαφίσουν το οικτρό κτήριο του ΑΠΟΕΛ που μας χαλάει τη μόστρα στην είσοδο της Λευκωσίας». Κι αφού λοιπόν κατάφερε να εξοργίσει πρώτα τους αριστερούς/προοδευτικούς και μετά -για να μην έχουν παράπονο- τους δεξιούς/ακροδεξιούς, κατάφερε με το σημερινό να μας ενώσει όλους σε ένα τεράστιο WHAT. THE. ACTUAL. FUCK. ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ;;;;
Το καλύτερο είναι που είπε ότι «για ορισμένα πράγματα ξοδεύουμε αλύπητα λεφτά και κόβουμε τον έναν αστυνομικό σε μια Πρώτη Κυρία 83 ετών», αναγνωρίζοντας μεν τις (υπαρκτές) σπατάλες του κράτους, αρνούμενη όμως να αντιληφθεί ότι ο αστυνομικός-σοφέρ για να την πηγαινοφέρνει στις δεξιώσεις του πρέσβη είναι μία από αυτές. Ούτε βρίσκει κάτι το μεμπτό στο να κλαίγεται μία ευκατάστατη συνταξιούχος στην τηλεόραση ότι δεν μπορεί να «κάνει γύρους γύρω απ’ την πρεσβεία» και ότι είναι θέμα πρεστίζ να έχει κρατικοδίαιτο σοφέρ όταν η ίδια μπορεί να προσλάβει έναν και να τον πληρώνει από την τσέπη της για να απολαμβάνει άνευ έγνοιας τα σοκολατάκια του πρέσβη. Χρειάζεται άραγε να της θυμίσουμε ότι άλλες 83χρονες ζουν με 500 ευρώ σύνταξη, δουλεύουν ακόμα ή βρίσκονται κατάκοιτες στο έλεος του ανύπαρκτου κράτους; Αλλά θα μας θυμίσει πάλι τα.. βαρέα ανθυγιεινά της Πρώτης Κυρίας.
Βλέπετε, το πρόβλημα δεν είναι το πάρκινγκ. Είναι το αθεράπευτο entitlement μιας ολόκληρης γενιάς πολιτικών δεινοσαύρων που συνεχίζουν να κοιτάζουν τους κοινούς θνητούς από το υπερυψωμένο κάστρο τους. Έχουν εγκλωβιστεί σε μια τόσο αποστειρωμένη, αδιαπέραστη από την πραγματικότητα φούσκα, που τα απόλυτα First World Problems τους φαντάζουν στο κεφάλι τους ως μείζονα κοινωνικά ζητήματα. Είναι η τραγική αδυναμία μιας ελίτ να συνδεθεί έστω και στο ελάχιστο με τον απλό κόσμο που παλεύει κάθε γαμημένη μέρα με την ακρίβεια, τη διαφθορά, το χαμηλό βιοτικό επίπεδο και την κακή ποιότητα ζωής αποτέλεσμα μιας ζόρικης καθημερινότητας. Είναι αυτά τα τζάκια που πιστεύουν ειλικρινά πως ο μαλάκας φορολογούμενος γεννήθηκε αποκλειστικά για να τους χορηγεί την ψευδαίσθηση του στάτους τους και να τους πληρώνει σοφέρ, γραμματείς, βενζίνες, υπηρέτες και την υπεροψία τους.
Οπότε ναι, ίσως η πραγματική εθνική προσφορά, κυρία Ανδρούλλα μου, να ξεκινάει ακριβώς από κει: από το να κάνετε δυο γύρους παραπάνω στο τετράγωνο όπως όλοι μας και να περπατήσετε πενήντα μέτρα μέχρι την είσοδο της πρεσβείας. Και πού ξέρετε, όπως κι ο βασιλιάς του παραμυθιού που ανακάλυψε ότι το νοστιμότερο ψωμί του κόσμου είναι αυτό που ο ίδιος κόπιασε να φτιάξει, φτάνοντας ιδρωμένη και καταπονημένη στη δεξίωση ίσως έτσι δοκιμάσετε τα πιο γλυκά Ferrero Rocher της ζωής σας...