Όσο υπάρχουν σανοφάγα

Από την πρώτη στιγμή η αποτρόπαια αυτή πράξη συνδέθηκε με την πολιτική δράση του εκλιπόντος και κυρίως με την προεδρική του θητεία που σημαδεύτηκε από την απόρριψη, μετά από το δακρύβρεχτο διάγγελμα, του σχεδίου Ανάν με δημοψήφισμα. “Η ανίερη αυτή πράξη των τυμβωρύχων δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να ενταφιάσει την πολιτική και να διαγράψει τις παρακαταθήκες που κατέλιπε ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Όπου κι αν βρίσκεται τώρα η σορός, η φωνή του θα ακούγεται και θα διαρκεί σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς της εθνικής μας υπόθεσης” ανέφερε η ανακοίνωση της οικογένειας του αείμνηστου. Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών και στενός συνεργάτης του Τάσσου Γιώργος Λιλλήκας το πήγε ακόμα παραπέρα δηλώνοντας ότι «κάποιοι επιχείρησαν να εξαφανίσουν το σύμβολο της αντίστασης του κυπριακού Ελληνισμού, αλλά η πολιτική της αντίστασης απέναντι σε απαράδεκτα σχέδια παραμένει ζωντανή και παρούσα» ενώ εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας αποκάλυψε πως ο ασβέστης που έριξαν οι δράστες γύρω από τον βεβηλωμένο τάφο προήλθε από τα κατεχόμενα(!) πυροδοτώντας ακόμα περισσότερα σενάρια για τιμωρία του νεκρού επειδή μπλόκαρε ουσιαστικά την είσοδο των Τ/κ στην ΕΕ. Η πραγματικότητα τελικά αποδείχθηκε πολύ πιο πεζή. Την κλοπή της σορού είχε οργανώσει γνωστός ισοβίτης μέσα από την φυλακή με σκοπό να τη φορτώσει σε κάποιον άσχετο κι εκείνος να πετύχει την αποφυλάκισή του δίνοντας πληροφορίες για την ανεύρεσή της.

Ένα μήνα μετά, στις 10 Ιανουαρίου του 2010 εκτελείται έξω από το σπίτι του ο CEO του Δία και του Sigma Άντης Χατζηκωστής. Πριν ακόμα η Αστυνομία αρχίσει να ξετυλίγει το κουβάρι μιας σοκαριστικής υπόθεσης που θα σημαδέψει για πάντα το νησί, άρχισαν από το ίδιο βράδυ κιόλας τα σενάρια και οι εκτιμήσεις για τη δολοφονία, με πολιτικά κυρίως πρόσωπα αλλά και μερικούς αρθρογράφους και bloggers (που ήταν τότε τρέντι) να κάνουν λόγο για πολιτική δολοφονία με το σκεπτικό ότι ο Όμιλος Δία πρωτοστάτησε στην απόρριψη του σχεδίου Ανάν και ότι αποτελούσε το βασικό εμπόδιο στη επικείμενη επαναφορά του (κάτι που φυσικά δεν έγινε ποτέ). Η πραγματικότητα όχι μόνο αποδείχθηκε και πάλι διαφορετική αλλά πιο αλλόκοτη κι από τη νοσηρότερη μυθοπλασία: τη δολοφονία του Άντη όπως όλοι γνωρίζουμε πλέον οργάνωσε η Έλενα Σκορδέλη με στόχο να περάσει στα χέρια της ο έλεγχος του Sigma απ’ όπου το θύμα την είχε διώξει κακήν κακώς όταν διαπίστωσε ότι αγόραζε ό,τι ξέμπαρκες μετοχές έβρισκε!

Τον Ιανουάριο του 2019 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκδίδει την πρώτη προειδοποιητική έκθεση για αυτό που αργότερα θα μείνει στην ιστορία ως το “σκάνδαλο των χρυσών διαβατηρίων”, τονίζοντας τους κινδύνους για ξέπλυμα χρήματος και ασφάλεια στην Ε.Ε. Πρώτη αντίδραση του τότε προέδρου Νίκου Αναστασιάδη, επί της θητείας του οποίου εκδόθηκαν τα περισσότερα, πολλά μάλιστα από το δικηγορικό του γραφείο (που φέρει το όνομά του αλλά διαχειρίζονται οι κόρες του και ο ίδιος δεν έχει ουδεμία σχέση με αυτό): “Τα θέματα υπηκοοτήτων είναι καθαρά εθνικής αρμοδιότητας. Η Κύπρος στοχοποιείται για τους καλά γνωστούς λόγους είτε για ανταγωνιστικότητα είτε για άλλους λόγους (...). Κάποια ώρα επιτέλους θα πρέπει τα δύο μέτρα και δύο σταθμά να τερματιστούν και θέλω να είμαι αυστηρός πάνω σε αυτό”. Πάλι η άμωμη και άσπιλη Κύπρος που διώκεται από τους κακούς Ευρωπαίους που την επιβουλεύονται “για τους γνωστούς λόγους”, πάλι ο Νίκαρος ως λαϊκός ήρωας που στέκεται αγέρωχος ως ανάχωμα στους εξωτερικούς εχθρούς που θέλουν το κακό μας. Και φυσικά δούλεψε. Πανίσχυρος τότε με σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ με το μέρος του, τον Αβέρωφ στον ΔΗΣΥ να κόβει και να ράβει, ο κόσμος σχεδόν πείστηκε ότι η όλη ιστορία ήταν και πάλι ο γνωστός ξένος (κωλο)δάκτυλος. Βέβαια τα επόμενα χρόνια οι εξελίξεις στα “χρυσά διαβατήρια” πήραν μορφή χιονοστιβάδας με τον Νίκαρο και το σόι του στο επίκεντρο του σκανδάλου και το λεκτικό να αλλάζει δραματικά: Καταθέτοντας το 2021 στην Ερευνητική Επιτροπή για τα διαβατήρια παραδέχθηκε ότι “υπήρξαν κενά, λάθη και παραλείψεις”, εξέφρασε τη θέση ότι “έπρεπε να ληφθούν νωρίτερα μέτρα για αυστηροποίηση του προγράμματος” ενώ υποστήριξε ότι η κυβέρνησή του “δεν γνώριζε την έκταση των προβλημάτων, η οποία όπως είπε διαφάνηκε μέσα από διάφορα δημοσιεύματα”. Μέσα σε δύο χρόνια ο ξένος δάκτυλος έγινε αυτοδαχτύλωμα.

Τον Οκτώβριο του 2020 σκάει το διασημότερο -μαζί με τον Jho Low- απότοκο των “χρυσών διαβατηρίων”: το βίντεο The Cyprus Papers Undercover όπου δημοσιογράφοι του Al Jazeera, παριστάνοντας εκπροσώπους Κινέζου εγκληματία, καταγράφουν με κρυφή κάμερα τον Πρόεδρο της Βουλής Δημήτρη Συλλούρη και τον βουλευτή του ΑΚΕΛ Χριστάκη Τζιοβάνη να προσφέρονται να “βοηθήσουν” να αποκτήσει τάχιστα κυπριακή υπηκοότητα. Ο κόσμος είναι πλέον πιο ψυλλιασμένος και η οργή ξεχειλίζει, όμως η αντίδραση των εμπλεκομένων και των υποστηρικτών τους παραμένει η ίδια: πρόκειται για δουλειά των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών αφού το Al Jazeera είναι ιδιοκτησίας της κυβέρνησης του Κατάρ που αποτελεί τον στενότερο σύμμαχο της Άγκυρας στην περιοχή του Κόλπου. Το κόλπο δεν δείχνει να πιάνει και Συλλούρης και Τζιοβάνης αναγκάζονται να παραιτηθούν εν μέσω έντονων αντιδράσεων των πολιτών. Θα αθωωθούν έξι(!) χρόνια αργότερα όταν η Νομική Υπηρεσία παρουσίασε στο δικαστήριο μια υπόθεση που δεν είχε υπόθεση.

Τον Ιούλιο του 2025 μία από τις χειρότερες πυρκαγιές της σύγχρονης ιστορίας αφήνει πίσω της δύο νεκρούς και 125 τ. χλμ. της καταπράσινης ορεινής Λεμεσού κάρβουνο. Η καταστροφή ενισχύθηκε από την κρατική ανετοιμότητα και την ασυνεννοησία των αρμόδιων υπηρεσιών, με τον γενικό συντονιστή να λείπει σε πληρωμένες από τους μαλάκες της υπόθεσης (aka Κύπριοι φορολογούμενοι) διακοπές στην Αυστραλία. Σε μια προσπάθεια να μετατοπιστεί η συζήτηση από τις τεράστιες ευθύνες του κράτους, φιλοκυβερνητικό κανάλι βγάζει “αποκλειστικό” θέμα τις “ύποπτες κινήσεις αλλοδαπού εμπρηστή στην περιοχή”. Μάταια όμως η κυβέρνηση προσπάθησε να δώσει υπόσταση στη στημένη αυτή μούφα καθώς το μήνυμα που έστελνε η ξέχειλη οργή του κόσμου δεν χωρούσε παρερμηνεία: Χεστήκαμε για το πώς ξεκίνησε η πυρκαγιά, μας νοιάζει το ότι είστε ανίκανοι να την αντιμετωπίσετε αποτελεσματικά.

Και φτάνουμε αισίως στο σκάνδαλο του videogate. Τον περασμένο Ιανουάριο ένα βίντεο διάρκειας 8,5 λεπτών αναρτάται στο X από έναν λογαριασμό με το όνομα "Emily Thompson" και το οποίο δείχνει τον πρώην υπουργό Ενέργειας και νυν λομπίστα Γιώργο Λακκοτρύπη και τον Διευθυντή του Γραφείου του Προέδρου Χαράλαμπο Χαραλάμπους να συζητούν για παράκαμψη των ορίων προεκλογικών δαπανών και ανταλλαγή δωρεών στον Ανεξάρτητο Φορέα της Πρώτης Κυρίας με πολιτική πρόσβαση. Μαντεύετε φαντάζομαι την πρώτη αντίδραση της κυβέρνησηςς. Yeap, αυτός ο good ol’ “ξένος δάκτυλος” (που εν τω μεταξύ όλα αυτά τα χρόνια έχει εξελιχθεί σε κανονικό fisting) αν και τουλάχιστον της πιστώνεται μια updated εκδοχή του: υβριδική επίθεση ενορχηστρωμένη από τον αρχικακό της εποχής, την πουτινική Ρωσία. Σίγουρα φρέσκο και αναζωογονητικό σε σχέση με τη σκοροφαγωμένη ΜΙΤ αλλά εξίσου απελπισμένο. Επίσης αχρείαστο καθώς και πάλι η κοινή γνώμη ήταν τύπου “αν όντως έπεσαν στην παγίδα των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών τότε εκτός από διεφθαρμένοι είναι και τραγικά ηλίθιοι”. Το Προεδρικό εγκατέλειψε σχετικά γρήγορα το αφήγημα της υβριδικής επίθεσης και προχώρησε στην πιο αποτελεσματική μέθοδο συγκάλυψης ενός σκανδάλου: τη διεξαγωγή έρευνας που τέσσερις μήνες μετά κανείς δεν γνωρίζει σε ποιο στάδιο βρίσκεται.

Μετά από όλα τα παραπάνω θα περίμενε κανείς ότι το αφήγημα του ξένου δακτύλου θα φάνταζε πλέον ξεπερασμένο, ένα απολίθωμα μιας εποχής που δεν υπήρχε Google και ο κόσμος ενημερωνόταν από ένα δελτίο που ξεκινούσε πάντα με τη φράση “ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας”. Όμως τόσο η πρόσφατη ανακοίνωση της ΕΔΕΚ για τον Μακάριο Δρουσιώτη “που ταυτίζεται με τις τουρκικές θέσεις στο Κυπριακό και εργολαβικά για δεκαετίες προσπαθεί να αποενοχοποιήσει την Τουρκία” ενώ “είναι υποψήφιος βουλευτής με ένα κόμμα που προωθεί την εθνικά αναξιοπρεπή συνθηκολόγηση” όσο και η αντίστοιχη του ΔΗΣΥ που ανακάλυψε εσωτερικούς εχθρούς (”Αδελφότητα” στην Κύπρο όντως υπάρχει και αποτελείται από ΑΚΕΛ, Οδυσσέα Μιχαηλίδη, το ΑΛΜΑ και το Βολτ”) επιβεβαιώνουν απλά τον πανάρχαιο νόμο της προσφοράς και της ζήτησης. Όσο θα υπάρχουν σανοφάγα θα υπάρχει και διαθέσιμο σανό (εσχάτως και με αφθώδη). Όσο θα υπάρχει κόσμος που βρίσκει ευκολότερο να πιστέψει σε εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς του ελληνισμού και παγκόσμιες συνωμοσίες σε βάρος της Κύπρου παρά ό,τι πιάστηκε για ακόμα μια φορά μαλάκας και μάλιστα από τους ίδιους, τόσο οι τελευταίοι θα συνεχίσουν το επικερδές γι’ αυτούς σπορ του ανέξοδου πατριωτισμού.

Βλέπετε, στην Κύπρο δεν ισχύει η διάσημη ρήση του Samuel Johnson “ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των αχρείων” γιατί απλούστατα εδώ είναι το πρώτο. Διαχρονικό, δοκιμασμένο και κατά 99% αποτελεσματικό. Κι αν κάτι δουλεύει δεν το πειράζεις, σωστά;