Πόσες φορές θα το πούμε ότι ΔΕΝ είναι ο Φειδίας το πρόβλημα;

Φίλοι, γνωστοί, συνάδελφοι, ακροατές στην εκπομπή με ρωτούσαν σήμερα όλη μέρα για τη χθεσινοβραδινή εμφάνιση του Φειδία στον Καρεκλά, που σημειώστε έκανε τηλεθέαση γύρω στο 14% όταν ο μέσος όρος του καναλιού κινείται σε θλιβερά μονοψήφια. Αυτά για να μην τρέφετε τυχόν ψευδαισθήσεις για τα κίνητρα της συνέντευξης ή γιατί έγινε όπως έγινε. 

Το παλιό vs νέο, μπούμερ vs Gen Z, κατεστημένο vs ριζοσπαστικό, συμβατικά media vs social media, old school δημοσιογραφία vs next gen politics, εμπειρία vs πάθος και έπαρση του έμπειρου vs θράσος του άπειρου είναι το αρχαιότερο κόλπο στο βιβλίο για κέντρισμα ενδιαφέροντος, μια ιστορία παλιά όσο ο Δαβίδ και ο Γολιάθ. Και πέτυχε από όλες τις απόψεις. Δίχασε, πόλωσε, πόρωσε, φανάτισε, άναψε αίματα, προκάλεσε συζητήσεις, έγινε viral και έσκισε από τηλεθέαση.

Επίσης για άλλη μια φορά μετατόπισε την κουβέντα από το πραγματικό και δέκα φορές χειρότερο, πρόβλημα των επικείμενων εκλογών. Που ήταν και το ζητούμενο φυσικά.

Γιατί σίγουρα το ζητούμενο δεν ήταν να αλλάξει τη γνώμη κανενός. Οι φιλικά διακείμενοι προς τον Φειδία είδαν στην καλύτερη περίπτωση έναν φερέλπιδα πολιτικό ηγέτη να κατατροπώνει το κατεστημένο που εκπροσωπεί ο παλαίμαχος δημοσιογράφος και στη χειρότερη τον τελευταίο απλά να καταρρέει υπό το βάρος μιας know-it-all έπαρσης και μιας παλιομοδίτικης δημοσιογραφίας που δεν μπόρεσε να ανταπεξέλθει στους όρους σοσιαλμιντιακού χάους που επέβαλε ουσιαστικά ο Φειδίας. Από την άλλη, οι εχθρικά διακείμενοι απέναντι στον νεαρό ευρωβουλευτή δεν είδαν τίποτα διαφορετικό από τον αμόρφωτο, αγενή, θρασύτατο, ημιμαθή κακοποιητή των ελληνικών και ρωσική μαριονέτα, που λατρεύουν να μισούν από την πρώτη μέρα. Και δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ και κανένας γνώμη, ακόμα κι αν ο Φειδίας παραδεχτεί σε κάποιο βιντεάκι του ότι όλο το σκηνικό με την Άμεση Δημοκρατία δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα κοινωνικό πείραμα για να δείξει ότι η μάζα μπορεί να χειραγωγηθεί ακόμα κι από έναν "Jim Jones με YouTube και κακά ελληνικά". 

Η γνώμη μου για τον Φειδία είναι φυσικά αρνητική, τουλάχιστον αναφορικά με όλα εκείνα τα μεσσιανικά χαρίσματα που του αποδίδουν οι cult-like ακόλουθοί του, και αναλυτικά καταγεγραμμένη σε τουλάχιστον μια ντουζίνα σχετικές στήλες από τότε που έσκασε στο πολιτικό προσκήνιο και τις οποίες μπορείτε να αναζητήσετε για να μην ξαναγράφω τα ίδια. Το μόνο ίσως που άλλαξε στην πάροδο του χρόνου είναι ότι μέρα με τη μέρα βεβαιώνομαι πως ο Φειδίας ούτε χαζός είναι, ούτε αμόρφωτος, ούτε αφελής ή αγαθιάρης. Απεναντίας πιστεύω πως είναι ένας πανέξυπνος δημαγωγός που γνωρίζει να χειραγωγεί τις μάζες από το podium των σόσιαλ όταν οι 30άρηδες υποψήφιοι των παραδοσιακών κομμάτων παίρνουν σβάρνα τα καφενεία, τις λαϊκές και τα εθνοπατριωτικά σωματεία και οι 50άρηδες κάνουν βιντεάκια καταλήγοντας σαν τον παροιμιακό θείο που θέλει να κάτσει με τη νεολαία. Κι αυτό είναι που τους τσούζει περισσότερο και έχουν λυσσάξει μαζί του περισσότερο, ας πούμε, με τον Οδυσσέα παρά το γεγονός ότι ο τελευταίος τους κλέβει περισσότερο κόσμο. Ο Φειδίας είναι πραγματικός game changer σε ένα παιχνίδι που έμεινε απαράλλαχτο (και στημένο) για απελπιστικά πολύ καιρό. Και ποιος στ’ αλήθεια θα παραδεχτεί ότι ουσιαστικά τον ήπιε από κάποιον που καλά καλά δεν μπορεί να μιλήσει σωστά τη μητρική του γλώσσα;

Και πάλι όμως, love him or hate him, ο Φειδίας ΔΕΝ είναι το πρόβλημα. Ποτέ δεν ήταν. Ναι, είναι η εκδίκηση του ρηχού, του ευτελούς και του λούμπεν. Ναι, αντικειμενικός στόχος του ίδιου και της αίρεσης του κόμματός του είναι η παραδειγματική τιμωρία και γελοιοποίηση του πολιτικού συστήματος και ναι, ηγείται ενός περίεργου και σουρεαλιστικού κράματος από περιθωριακούς, ινφλουένσερς, ψέκες, ακροαριστερούς, ακροδεξιούς ή απλά γραφικούς. Όμως για ρίξτε μια ματιά στις δημοσκοπήσεις και σε μια πιθανή σύνθεση της Βουλής. Είναι στ’ αλήθεια η Άμεση Δημοκρατία το πιο επικίνδυνο πράγμα για τη δημοκρατία που βλέπετε;

Φυσικά και δεν είναι. Απλά ο Φειδίας χρησιμεύει και ως φερετζές ενός υποκριτικού πολιτικού και μιντιακού συστήματος που αγνοεί επιδεικτικά το γεγονός ότι το κυπριακό παράρτημα της σποράς των ηττημένων του ‘45 (όπως χαρακτήρισε ιστορικά ο Μιχαλολιάκος τη Χρυσή Αυγή) αποτελεί τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας και αδιαμφισβήτητος ρυθμιστής της Βουλής που θα προκύψει από τον Μάιο (συγγνώμη φίλτατοι ΔΗΚΟϊκοί αλλά το ξέρετε ότι αυτό το πλοίο έχει σαλπάρει εδώ και καιρό, έτσι δεν είναι;). Ένα σύστημα που αντιμετωπίζει τον Φειδία με σκεπτικισμό, σκωπτικότητα έως ξεκάθαρη εχθρότητα ενώ την ίδια στιγμή χαριεντίζεται δημόσια με τον οδηγό μπράβο του Μιχαλολιάκου και της παρέας του, που θεωρούνται πλέον κανονικότητα και ισότιμοι συνομιλητές, καλεσμένοι και συνάδελφοι. Θυμάστε εσείς τον Χρίστου, τον Γεάδη ή κάποιον άλλο από τη συνοπαρτζιά να τηγανίζεται σε τηλεοπτική εκπομπή για Χρυσή Αυγή, φασισμό, νεοναζί και τις φωτογραφίες με τις σβάστικες και τα χάιλ Χίτλερ; Να δέχονται ένα δίωρο συνεχές σφυροκόπημα για τις εμετικές απόψεις τους για άλλους συνανθρώπους μας ή τις ανύπαρκτες έως συστημικές θέσεις τους για οικονομία, κυβέρνηση, τράπεζες κλπ; Όχι βέβαια και ούτε πρόκειται.

Ειδικά τώρα που τρεντάρουν παγκύπρια ως τρίτο κόμμα και ρυθμιστές των πολιτικών πραγμάτων. Ειδικά όταν μετά τον Μάιο θα πετάνε μπανανόφλουδες τύπου Ενωτικό Δημοψήφισμα (ή ξέρω γω επίσημη αργία ο θάνατος του Γρίβα) και να κάνει ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και λοιπές απορριπτικές/πατριωτικές δυνάμεις να τρέχουν πανικόβλητοι μη τυχόν και τους πουν ότι είναι μικροτσούτσουνοι στον πατριωτισμό. Μια γεύση άλλωστε πήραμε από τη σύμπραξη ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και ΕΛΑΜ ώστε να θαφτεί το ψήφισμα του ΑΚΕΛ που ζητούσε από την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη να διαβιβάσει άμεσα στη Βουλή όλες τις πληροφορίες για τους δωρητές στον Ανεξάρτητο Φορέα του Προεδρικού. Θέμα που αν θυμάστε είχε αναδείξει ο ίδιος ο ΔΗΣΥ και προτίμησε να σκοτώσει σε άψογη συνεργασία με το ΕΛΑΜ παρά να σιγοντάρει το ΑΚΕΛ σε προεκλογική περίοδο. Καταλάβατε τι μας περιμένει στη νέα Βουλή, έτσι δεν είναι;

Στο Airplane II: The Sequel (1982), που δεν είναι τόσο καλό όσο το original, υπάρχει μια αρκετά αστεία σκηνή όπου δείχνει κάτι σκυθρωπούς τύπους να περνούν ανενόχλητοι από τον έλεγχο του αεροδρομίου κραδαίνοντας πολυβόλα και μπαζούκας και μόλις πάει να περάσει μια γριούλα την αρπάζουν οι αστυνομικοί και τη στήνουν στον τοίχο για ενδελεχή έλεγχο.

Όχι πως ο Φειδίας είναι η άκακη γριούλα (ούτε καν), όμως το ίδιο παράλογα και υποκριτικά δυσανάλογα συμπεριφέρονται οι επικριτές του σε σχέση με τον πραγματικό κίνδυνο για τη δημοκρατία στη χώρα μας. Που δεν είναι άλλος από το τέρας που όχι μόνο συνήθισαν αλλά επίσης ξεπλένουν κανονικά.