Την Τετάρτη 23 Απριλίου του 2003, περνούν οι πρώτοι Ελληνοκύπριοι στα κατεχόμενα από τα οδοφράγματα, επιδεικνύοντας το διαβατήριο τους στις λεγόμενες αρχές των κατεχομένων, αφού ανέμεναν για ώρες σε ουρές χιλιομέτρων, ενώ στο κλίμα που επικρατούσε στην κοινωνία εκείνη την εποχή, κυριαρχούσε ένα αίσθημα επανένωσης των δύο κοινοτήτων.
Ειδικά τις πρώτες μέρες, τα ρεπορτάζ των τηλεοπτικών για το θέμα του ανοίγματος των οδοφραγμάτων, εστίαζαν κυρίως στις ανθρώπινες ιστορίες, με φίλους από τις δύο κοινότητες που συναντιόντουσαν έπειτα από δεκαετίες, ενώ ανεξίτηλα χαραχτήκαν στη συλλογική μνήμη των Ελληνοκυπρίων, εικόνες συμπατριωτών μας που επέστρεφαν σαν επισκέπτες στις γειτονιές που μεγάλωσαν.
Ενάμιση δεκαετία μετά το ίσος πιο σημαντικό βήμα επαναπροσέγγισης των δύο κοινοτήτων, η τουρκοκυπριακή ‘Γενί Ντουζεν’, στο πρωτοσέλιδο της αναφέρεται σε 45 εκατομμύρια διελεύσεις από και προς τα κατεχόμενα από το 2003, ενώ το πρώτο τρίμηνο του 2018, διακινήθηκαν 1.900.368 από τα κατεχόμενα στις ελεύθερες περιοχές, ενώ αντιστρόφως έγιναν 1.010.358 διακινήσεις.
Πέραν των έξι εκατομμυρίων τουριστών επισκέφθηκαν, τα τελευταία χρόνια, τα κατεχόμενα από το ελεγχόμενο από την Κυπριακή Δημοκρατία έδαφος, με την τουρκοκυπριακή εφημερίδα να αναφέρει ότι τα 6,3 εκατομμύρια τουρίστες να ξεπερνούν σε αριθμό τους Ελληνοκύπριους.
Δικαιώνονται άραγε οι φωνές που χαρακτηρίζουν ως οικονομικό ‘φιλί της ζωής’ με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων ή η επαφή των δύο κοινοτήτων μας έφερε ένα βήμα πιο κοντά στην λύση; Αποτέλεσε τελικά μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης ή λειτούργησε ως ‘βαλβίδα εκτόνωσης’ σε πολλά επίπεδα και για τις δύο κοινότητες.
Δείτε το κλίμα που υπήρχε στην κοινωνία τις πρώτες μέρες:
https://www.youtube.com/watch?v=m28u7C8605U
Χ. Ζήνωνος
*Κεντρική φωτογραφία αρχείου
