Ο πατέρας κερδίζει μόνο 200 δολάρια τον μήνα και η οικογένεια άνοιξε σελίδα στο Facebook και έναν τραπεζικό λογαριασμό για να δεχθεί δωρεές ώστε να περιθάλψει το παιδί. Οι γονείς πηγαίνουν τον Λουισίτο στο νοσοκομείο για καθημερινές λήψεις αίματος.
Είναι επώδυνο να βλέπεις το παιδί να υποφέρει όταν οι νοσοκόμες ψάχνουν μια φλέβα στα μικρά του χέρια, γεμάτα δίπλες από το πάχος, δηλώνει ο πατέρας του Mario Gonzales, στο γαλλικό πρακτορείο. Η αγωνία των γονιών μεγάλωσε όταν ένας παιδίατρος τους ανακοίνωσε ότι θα χρειαστεί ενέσεις ορμονών που κοστίζουν 500 δολάρια η μία.
Ο Λουισίτο πιθανόν πάσχει από το Σύνδρομο Prader-Willi, το οποίο απορρυθμίζει την ανάπτυξη των παιδιών, τους αφήνει νοητική υστέρηση, «μύες από ζελατίνη», χωρίς δύναμη, με καρδιακά προβλήματα και σοβαρές παθήσεις στα γεννητικά όργανα.
Γι'αυτή την οικογένεια η ζωή γίνεται συνεχώς πιο δύσκολη. Το μωρό, το οποίο φοράει πάνες για ενήλικες, κουράζεται στη μισή ώρα καθισμένο στο καρότσι του και πρέπει κάποιος να το κουβαλάει στα χέρια.
«Δεν μπορεί να περπατήσει, ούτε στα τέσσερα», λέει, λυπημένος, ο πατέρας του. Είναι εργάτης στο τοπικό εργοστάστιο χυμών φρούτων και έχει αγωνία και για την υγεία της συζύγου του, η οποία αναγκάζεται να κρατάει το παιδί στα χέρια.
Η ζωή του Λουισίτο βρίσκεται σε κίνδυνο, αλλά οι γονείς του ελπίζουν πως θα αποδειχθεί ότι δεν πάσχει τελικά από το Σύνδομο Prader-Willi και ότι η παχυσαρκία του οφείλεται σε ορμονική μόλυνση. «Ισως να υπάρχει πρόβλημα στον θυροειδή» ελπίζει η μητέρα. Για την ώρα, ο Λουισίτο τρέφεται με άπαχο γάλα, μητρικό γάλα και σούπες με λαχανικά και φρούτα.
Πηγή: 
Ώρα Κυπριακού: Από το Κραν Μοντανά στην επίσκεψη του Αντόνιο Γκουτέρες στην Κύπρο-Η διπλωματική στρατηγική του Νίκου Χριστοδουλίδη και η νέα κινητικότητα
Εννέα χρόνια μετά το ναυάγιο της Διάσκεψης για την Κύπρο στο ελβετικό θέρετρο Κραν Μοντανά, το Κυπριακό βρίσκεται ξανά σε μια κρίσιμη καμπή. Εκείνο το ξημέρωμα της 7ης Ιουλίου 2017, όταν ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες ανακοίνωνε την αποτυχία της διαδικασίας, η αίσθηση που κυριάρχησε ήταν πως χάθηκε ίσως η σημαντικότερη ευκαιρία των τελευταίων δεκαετιών για επίτευξη συνολικής συμφωνίας.
