Μέσα από το βιβλίο της περιγράφει τον δικό της Γολγοθά που πέρασε ως μάνα στην περιπέτεια του γιου της Πέτρου.
Σε συνέντευξη της στο Like.com. δήλωσε, «Εκατόν έντεκα μέρες. 18 θάνατοι. Τόσους μέτρησα. Ανάμεσά τους και ο νεαρός που οδηγούσε το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ο γιος μου. Μετά από τρεισήμισι μήνες στην Εντατική, περάσαμε άλλους πέντε στο Μακάρειο Νοσοκομείο και ακολούθως φύγαμε για αποκατάσταση στη Γερμανία. Όλη μέρα έμενα μαζί με τον Πέτρο και στη συνέχεια αναλάμβανε ο πατέρας του. Όταν γυρνούσα στο δωμάτιο, γύρω στα μεσάνυχτα, δεν μπορούσα να κοιμηθώ από την υπερένταση. Κάπως έτσι, άρχισα να κρατώ σημειώσεις για όσα μου είχαν κάνει εντύπωση το διάστημα που βρισκόμασταν στην Εντατική. Για έναν ολόκληρο χρόνο δεν μπορούσα να μιλήσω σε κανέναν. Με έπιανε το παράπονο. Όταν επιστρέψαμε στην Κύπρο, φύλαξα το ημερολόγιό μου σ’ ένα συρτάρι και από τότε δεν το ξανάνοιξα».
Η ίδια παράλληλα είχε προβεί σε δυο εγχειρήσεις σπονδύλου για να αντικρίσει και από εκείνη την σκοπιά τις αδυναμίες του Κυπριακού Κράτους και τα κενά της εξειδικευμένης φροντίδας, που δεν παρέχει.
