Αυτοί που συντηρούν το μίσος 

Η αλήθεια είναι πως όταν κάποιοι από αυτούς (και αυτές) τους κουραδόμαγκες άρχισαν να ξεφτιλίζονται στο διαδίκτυο με την ευρεία κυκλοφορία των χυδαιοτήτων τους (μαζί με τις φάτσες και τα ονόματά τους, δεν συμφωνώ αλλά δεν θα στεναχωρηθώ κιόλας) κρύφτηκαν άρον άρον στα λαγούμια τους με κάποιους απ’ αυτούς να μυξοκλαίνε για «διασυρμό» και «ανθρωποφαγία». Βλέπετε τα θρασύδειλα αυτά ανθρωπάκια τη στιγμή που πανηγυρίζουν για τον πνιγμό αθώων ανθρώπων και παιδιών και γράφουν δημόσια «γιατί λυπάστε; Τούρκοι είναι» ή «μόνο οκτώ; Όλοι έπρεπε να πνιγούν», ένιωθαν παντοδύναμοι και σύγχρονοι Τουρκοφάγοι που, αντί φυσικά να αντιμετωπίσουν τον φυσικό εχθρό, τον Αττίλα, «σκοτώνουν» με τη φαντασία τους γυναικόπαιδα ως άξιοι συνεχιστές του «έργου» των (φυσικών και πνευματικών) προγόνων τους, των ΕΟΚΑΒητατζήδων, μόνο που εκείνοι τα σκότωναν στ’ αλήθεια. Όταν όμως αντέδρασε το κομμάτι του πληθυσμού που δεν έχει μια μαύρη τρύπα στη θέση της καρδιάς και μια τεράστια αχνιστή κουράδα αντί για εγκέφαλο, επικαλούνται... ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία της έκφρασης και τη γνώριμη καραμέλα της τοξικότητας/ανθρωποφαγίας, βασικά ότι παραβιάζουν ή επιδίδονται συστηματικά οι ίδιοι. Είναι γεγονός πως δεν υπάρχουν πιο αξιολύπητα snowflakes από τον ακροδεξιό βόθρο. 

Ναι, είναι σκατόψυχοι, απαίσιοι και βαθιά διαταραγμένοι άνθρωποι, όμως δεν είναι χειρότεροι από εκείνους που τους έμαθαν να σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο. Αν και είμαι της άποψης ότι ο καθένας από εμάς είναι υπεύθυνος για τα όσα πράττει και λέει μετά την ηλικία των 18 (άντε των 25 για τους άντρες) θεωρώντας ότι υποτίθεται ότι μπορεί να ξεχωρίσει το σωστό από το λάθος, πιστεύω επίσης ότι κανένας ελληνόφωνος δεν γεννιέται πιστεύοντας πως κάποιος άνθρωπος (πόσο μάλλον ένα μωρό) αξίζει να πεθάνει απλώς και μόνο επειδή είναι Τούρκος. Αυτή η αποτρόπαια αντίληψη είναι ξεκάθαρα γέννημα θρέμμα των εθνικιστικών αφηγημάτων που τρυπώνουν από την οικογένεια, την Εκκλησία και τη δημόσια εκπαίδευση μέχρι τα ΜΜΕ, το επίσημο εθνικό αφήγημα και φυσικά τους πολιτικούς που ελλείψει θέσεων, γνώσεων ή βασικών ικανοτήτων έχτιζαν και χτίζουν ακόμα καριέρες πάνω στο μίσος, την καχυποψία και τον διχασμό. Όταν η επίσημη Ιστορία διδάσκεται μονοδιάστατα και χτίζει διαρκώς το δίπολο «εμείς και αυτοί», το άτομο μαθαίνει να βλέπει πρώτα τον εχθρό και μετά τον άνθρωπο κι έτσι, χάνουμε εντελώς την ικανότητα να ξεχωρίσουμε τον εισβολέα από έναν απλό πολίτη. Δεν διαγράφουμε την ιστορία, ούτε την αλλάζουμε, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο το ‘74, διέπραξε εγκλήματα πολέμου και από τότε κατέχει παράνομα το 37% του νησιού. Παράλληλα όμως γίνονται συνομιλίες μεταξύ των δύο πλευρών για λύση στη βάση της ΔΔΟ, δηλαδή για συγκατοίκηση των δύο κοινοτήτων σε ένα ομόσπονδο κράτος. Κι αυτό είναι γεγονός. Όμως μισό αιώνα τώρα το επίσημο αφήγημα είναι ένα: Κάθε Τούρκος είναι Αττίλας. Κάθε Τουρκοκύπριος είναι πιόνι της Άγκυρας. Κάθε κατεχόμενη σπιθαμή είναι ξένο κράτος. Η διάβρωση έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό που κάλλιστα αντι για νεκρή ζώνη θα μπορούσε να μας χωρίζει ο Ειρηνικός. «Γιατί να μας ενδιαφέρει τι γίνεται στα κατεχόμενα;» αναρωτιόταν κάποιος σε ένα από τα δεκάδες εμετικά σχόλια που γράφτηκαν για την τραγωδία, πετυχαίνοντας -άθελά του είμαι βέβαιος- ίσως την ακριβέστερη περιγραφή του κυρίαρχου mentality στο νησί. 

Βέβαια όχι πως στην άλλη πλευρά των οδοφραγμάτων ο Ερχιουρμάν δεν χορεύει ακριβώς στα λιβάδια αγκαλιά με Ελληνοκύπριους και με λουλούδια στο κεφάλι. Η άρνηση των αρχών του ψευδοκράτους της (έστω και τυπικής) συνδρομής της Κυπριακής Δημοκρατίας στην επιχείρηση διάσωσης, δείχνει το μέγεθος του προαναφερθέντος χάσματος. Ακόμα κι αν είχε την κατάσταση υπό έλεγχο, ακόμα κι αν διαθέτουν τα πιο σύγχρονα και αποτελεσματικά μέσα διάσωσης, ακόμα κι αν δρούσε υπό τον φόβο της αντίδρασης της Άγκυρας ή του κατοχικού στρατού, ο Τουρκοκύπριος ηγέτης έπρεπε να δεχθεί τη βοήθεια και όχι μόνο για πρακτικούς λόγους. Ειδικότερα σε μια περίοδο που ο ΟΗΕ περιμένει απτές χειρονομίες καλής θέλησης και από τις δύο πλευρές πριν προχωρήσει σε κάποια σοβαρή κίνηση για να ξεκολλήσει το βαλτωμένο Κυπριακό και όχι πάλι ευχολόγια και κούφιες υποσχέσεις. Σας θυμίζει κάτι; Είναι ακριβώς το ίδιο έργο που παίχτηκε στην καταστροφική πυρκαγιά της ορεινής Λεμεσού, όπου τότε η δική μας πλευρά αγνόησε την προσφορά της τουρκοκυπριακής κοινότητας για βοήθεια. Έχουμε εγκλωβιστεί σε έναν γελοίο (και επικίνδυνο) φαύλο κύκλο όπου «δεν δεχόμαστε τη βοήθειά τους επειδή δεν τους εμπιστευόμαστε» και ταυτόχρονα «δεν τους εμπιστευόμαστε επειδή δεν δέχονται τη βοήθειά μας», ξεχνώντας το προφανές: σε μια καταστροφή δεν υπάρχει Ελληνοκύπριος και Τουρκοκύπριος διασώστης, υπάρχουν μόνο άνθρωποι που προσπαθούν να σώσουν άλλους ανθρώπους. Κατά τα άλλα, καθόμαστε και μιλάμε για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, κινήσεις καλής θέλησης και χτίσιμο αμοιβαίας εμπιστοσύνης, λες και μια μέρα θα ξυπνήσουμε σε έναν Brave New World τεχνητής ευτυχίας όπου όλοι θα αγαπιόμαστε μεταξύ μας και θα περιφερόμαστε με τεράστια, ηλίθια χαμόγελα στις φάτσες. 

Όταν λοιπόν, ακόμα και μπροστά στην τραγωδία, επιλέγουμε την καχυποψία ας μην κοροϊδευόμαστε άλλο. Δεν χτίζουμε καμία εμπιστοσύνη, κανένα μελλοντικό κοινό κράτος και καμία συνύπαρξη, αλλά οικοδομούμε, καθημερινά και από κοινού, τη διχοτόμηση. Μια διαιρεμένη πραγματικότητα που μας εμποδίζει να αντιμετωπίσουμε μαζί τον κοινό εχθρό όλων: τον ίδιο τον θάνατο.