Αυτούσια η δήλωση του:
Η κοινωνία δεν χρειάζεται μαθήματα κοινωνικής ευαισθησίας από εκείνους που, όταν κυβέρνησαν, οι πολιτικές τους συνέβαλαν στην αύξηση της φτώχειας, στην έκρηξη της ανεργίας και στη δημιουργία κοινωνικών παντοπωλείων.
Το ΑΚΕΛ θυμάται το 2025. Ξεχνά το 2013. Η κοινωνία όμως δεν μπορεί να ξεχάσει, γιατί οι συνέπειες των καταστροφικών πολιτικών του ακόμη κατατρέχουν τον τόπο.
Το ΑΚΕΛ έχει κάθε δικαίωμα στην κριτική. Δεν έχει όμως δικαίωμα στην επιλεκτική μνήμη. Τα στοιχεία απαντούν πιο δυνατά από τα συνθήματα. Και τα στοιχεία δείχνουν ποιοι όταν κυβέρνησαν η φτώχεια εκτοξεύτηκε, ποιοι άφησαν πίσω τους κοινωνικά παντοπωλεία και ακόμη και σήμερα, 13 χρόνια μετά, καλούμαστε να πληρώνουμε τον λογαριασμό των δικών τους αλόγιστων πολιτικών.
Η κοινωνική πολιτική δεν είναι σύνθημα. Είναι αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα μετριέται στην πράξη, στον μισθό, στο διαθέσιμο εισόδημα, στη σύνταξη, στην αγοραστική δύναμη του πολίτη.
Το ΑΚΕΛ επικαλείται τους 167 χιλιάδες συμπολίτες μας που βρίσκονταν το 2025 σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Η Κυβέρνηση δεν υποτιμά κανέναν αριθμό και καμία κοινωνική δυσκολία. Κάθε συμπολίτης μας που πιέζεται αποτελεί λόγο για περισσότερη προσπάθεια, πιο στοχευμένες πολιτικές και ισχυρότερο κοινωνικό κράτος.
Η αλήθεια, όμως, χρειάζεται ολόκληρη εικόνα και όχι επιλεκτικές αναφορές. Το ΑΚΕΛ αμελεί να αναφέρει ότι το 2025 το ποσοστό των ατόμων σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ήταν 17,1%, ενώ την περίοδο που κυβέρνησε αυξήθηκε από 23,3% το 2008 σε 27,8% το 2013.
Με απλά λόγια:
Το 2008, με διακυβέρνηση ΑΚΕΛ, το ποσοστό ήταν 23,3%.
Το 2013, στο τέλος της διακυβέρνησης ΑΚΕΛ, έφθασε στο 27,8%.
Το 2025, βρίσκεται στο 17,1%.
Δηλαδή, επί διακυβέρνησης ΑΚΕΛ ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού αυξήθηκε κατά 4,5 ποσοστιαίες μονάδες. Σήμερα είναι 10,7 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερα από το 2013.
Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι απολογισμός.
Την ώρα που το ΑΚΕΛ επιλέγει να απομονώνει έναν αριθμό, η συνολική εικόνα δείχνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: η σημερινή Κυβέρνηση εφαρμόζει πολιτικές που ενισχύουν πραγματικά το εισόδημα των πολιτών.
Στον κατώτατο μισθό, η αύξηση είναι σαφής:
Από 940 ευρώ το 2023, μετά το πρώτο εξάμηνο πρόσληψης.
Σε 1.000 ευρώ το 2024.
Σε 1.088 ευρώ από την 1η Ιανουαρίου 2026.
Δηλαδή αύξηση 148 ευρώ τον μήνα, περίπου 15,7%, μέσα σε τρία χρόνια.
Στις απολαβές της πραγματικής οικονομίας, σύμφωνα με τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας για το τέταρτο τρίμηνο του 2025:
Οι μέσες μηνιαίες απολαβές αυξήθηκαν κατά 4,9%.
Οι διάμεσες απολαβές αυξήθηκαν κατά 4,6%.
Και αυτό σε συνθήκες σχεδόν μηδενικού πληθωρισμού.
Άρα, μιλούμε για πραγματική ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης, όχι για λογιστική βελτίωση. Η ανάπτυξη αρχίζει να αγγίζει ευρύτερα την κοινωνία και οι θετικοί δείκτες αποκτούν κοινωνικό αποτύπωμα.
Στη φορολογία, από την 1η Ιανουαρίου 2026:
Το αφορολόγητο εισόδημα αυξάνεται από 19.500 ευρώ σε 22.000 ευρώ.
Περίπου 200 χιλιάδες εργαζόμενοι θα έχουν αυξημένο διαθέσιμο εισόδημα.
Στην ΑΤΑ:
Αυξήθηκε από το 50% στο 66,7%.
Με τη συμφωνία του Νοεμβρίου 2025, δρομολογείται η σταδιακή επιστροφή της στο 100% εντός 18 μηνών.
Στις συντάξεις:
Οι βασικές, κατώτατες και κοινωνικές συντάξεις αυξήθηκαν σωρευτικά κατά περίπου 10% τη διετία 2023-2025.
Και η προσπάθεια συνεχίζεται με τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος. Στόχος είναι ένα σύστημα μακροπρόθεσμα βιώσιμο, με πιο επαρκείς συντάξεις, ιδιαίτερα για τους χαμηλοσυνταξιούχους, και με δικαιοσύνη ανάμεσα στις γενιές. Γιατί η κοινωνική πολιτική δεν περιορίζεται στη στήριξη του σήμερα. Οφείλει να διασφαλίζει και την αξιοπρέπεια του αύριο.
Αυτό είναι το πραγματικό μέτρο της πολιτικής. Όχι η καταγγελία για εντυπώσεις, αλλά το αποτέλεσμα που φτάνει στον πολίτη.
Το ΑΚΕΛ θυμάται το 2025. Ξεχνά το 2013. Η κοινωνία όμως δεν μπορεί να ξεχάσει, γιατί οι συνέπειες των καταστροφικών πολιτικών του ακόμη κατατρέχουν τον τόπο.
Και βλέπει σήμερα μια Κυβέρνηση που αυξάνει εισοδήματα, ενισχύει την εργασία, στηρίζει τους συνταξιούχους και μετατρέπει την ανάπτυξη σε κοινωνικό αποτέλεσμα.
Όχι άλλα μαθήματα από όσους άφησαν κοινωνικά παντοπωλεία. Η φτώχεια έχει αριθμούς. Και οι αριθμοί έχουν ιστορία.
Η κοινωνική ευαισθησία δεν μετριέται σε ανακοινώσεις. Μετριέται σε μισθούς, συντάξεις, φορολογικές ελαφρύνσεις και πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα. Εκεί κρινόμαστε όλοι. Και εκεί τα στοιχεία είναι αμείλικτα και απαντούν πιο δυνατά από κάθε σύνθημα.
