Κλάφτα (και κάψτα) Χαράλαμπε

Κι αμέσως θα νιώσεις καλύτερα.

Το σκάνδαλο του Videogate (η ονομασία ακούγεται σαν ελληνικό βίντεο κλαμπ των late ‘80s αλλά θα μείνουμε μ’ αυτή ελλείψει καλύτερης) δεν θα φύγει τόσο εύκολα, όσο κι αν προσπαθούν τα αξιολύπητα παπαγαλάκια της κυβέρνησης και τα mainstream ΜΜΕ που ελέγχει το Προεδρικό να μετατοπίσουν το κέντρο βάρους της συζήτησης. Που πρέπει να αφορά τα όσα ακούγονται στο βίντεο και όχι βέβαια την προέλευσή του.

Τα τελευταία 24ωρα είχαμε δύο παραιτήσεις εξαιτίας του Videogate αν και τη μία δεν τη λες ακριβώς και παραίτηση. Η “αποχώρηση” (sic) της Πρώτης Κυρίας από την αιγίδα του αμαρτωλού Ανεξάρτητου(;) Φορέα Κοινωνικής Στήριξης είναι ακριβώς το είδος του πυροτεχνήματος που αρέσουν στον άντρα της: Μια κίνηση εντυπωσιασμού και κατευνασμού προσεκτικά σχεδιασμένη από ακριβοπληρωμένους διαχειριστές κρίσεων και εστιασμένη ανθρωποκεντρικά στην ίδια τη Φιλίππα Καρσερά με στόχο τον συναισθηματικό εκβιασμό του κοινού, την εκμαίευση συγκίνησης και τη θυματοποίηση τόσο της ίδιας όσο και της οικογένειάς της προκειμένου και πάλι να μετατοπιστεί η συζήτηση από την ουσία του προβλήματος που δεν είναι άλλη από τη εργαλειοποίηση ενός σκιώδους και αδιάφανου κρατικού φιλανθρωπικού φορέα για προεκλογικούς σκοπούς και ύποπτα αλισβερίσια με γαλαντόμους επιχειρηματίες που το κάνουν μεν για την ψυχή της μάνας τους αλλά θέλουν να διατηρήσουν πάση θυσία την ανωνυμία τους (το γιατί το καταλάβαμε από τα...λεφτά λεπτά φιλάνθρωπα αισθήματα του κ. Χρυσοχόου στο βίντεο).

Σημειώστε πως ποτέ και κανένας δεν επιτέθηκε προσωπικά στην κα Καρσερά και τα παιδιά της για τον Φορέα (αν το έκανε κάποιος θα ήταν από εκείνα τα άρρωστα μυαλά που μοιράζουν διαδικτυακούς ψόφους αδιακρίτως και ανεξαρτήτως αφορμής) και ότι η ίδια έβαλε την οικογένειά της στην εικόνα με αυτή την αχρείαστα μελό ανάρτηση - ενδεικτική άλλωστε του μεγέθους της απελπισίας που διακατέχει τους ενοίκους του Προεδρικού. «Πρώτη σκέψη μου η πλήρης κατάργηση του Φορέα» δήλωσε σήμερα το πρωί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και το άφησε έτσι, να αιωρείται. Ε... ναι, παρακάτω. Γιατί δεν το κάνεις Πρόεδρε; Ξέρετε τι λένε για τις πρώτες εντυπώσεις, τις πρώτες σκέψεις, τις πρώτες αντιδράσεις. Είναι ενστικτώδεις Πρόεδρε και συνήθως είναι οι σωστές.

Η άλλη, η κανονική παραίτηση του διευθυντή του γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας, μιας θέσης που πάντα είχαμε την απορία σε τι χρησιμεύει ακριβώς και ευτυχώς το βίντεο μάς διαφώτισε και γι’ αυτό, ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενη. Ο Χαράλαμπος Χαραλάμπους, στενός φίλος και σύγαμπρος του ΠτΔ δεν μοιάζει ακριβώς με τον άνθρωπο που θα έκανε του κεφαλιού του ή θα μιλούσε εξ ονόματος του Χριστοδουλίδη χωρίς ο τελευταίος να είναι ενήμερος για το κάθε τι που συζητάει ο πρώτος ή σε ποιους “επιχειρηματίες” θα ανοίξει τις πύλες του παλατιού (όπως αποκαλούν στο βίντεο το προεδρικό, από κει να καταλάβετε έπαρση). Αλλά άντε, ας δεχτούμε ότι ο Πάμπος έκανε μόνος του τη μαλακία και εξέθεσε τον κολλητό του Πρόεδρο ανεπανόρθωτα, κάτι λέει αυτό για τις επιλογές του τελευταίου, σωστά; Κι αυτή η παραίτηση λοιπόν είναι μια γνήσια, καθαρόαιμη, ανόθευτη...μούφα, αφού το πρόβλημα είναι η νοοτροπία και όχι το πρόσωπο. Εάν ο Νίκος Χριστοδουλίδης επιδείκνυε μηδενική ανοχή σε τέτοια φαινόμενα από την αρχή, δεν θα τα είχαμε όποιος κι αν ήταν διευθυντής του γραφείου του και όσο κι αν χτυπούσε τον κώλο του κάτω ο Λακκοτρύπης. Απλά πράγματα. Απλούστατα. Για ένα ζεύγος που είναι διαβόητο ότι από το Προεδρικό δεν περνάει ούτε μύγα που να μην την ελέγξουν, θεωρώ απίθανο, έως αδύνατο, να μην γνώριζαν τις μπίζνες του Πάμπου πίσω από την πλάτη τους - τι διάολο συζητούσαν στο κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι;

Τη θεωρία αυτή ενισχύουν οι δηλώσεις του Προέδρου που συνόδευσαν την παραίτηση του σύγαμπρου: “Η παραίτηση του κ. Χαραλάμπους δεν είναι πράξη πίεσης, ούτε πράξη ενοχής. Είναι πράξη αυτοπεποίθησης και εμπιστοσύνης. Η αποχώρηση του κ. Χαραλάμπους, τον οποίο διακρίνει η εργατικότητα, το ήθος και η ακεραιότητα, συνιστά απώλεια ενός πολύτιμου συνεργάτη μου, στη μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλουμε για την αναβάθμιση της χώρας μας, στη βάση του Προγράμματος Διακυβέρνησης, το οποίο αποτελεί το συμβόλαιό μας με τον κυπριακό λαό. Τον ευχαριστώ θερμά για τη συνεργασία και του εύχομαι κάθε καλό για τη συνέχεια”. Όχι ακριβώς τα πρώτα λόγια που σου’ ρχονται στο μυαλό όταν πιάνεις τον πιο στενό σου συνεργάτη να φιγουράρει σε ένα διόλου κολακευτικό (από κάθε άποψη) πλάνο Zoom όπου ενδεχομένως παραβιάζει μια ντουζίνα σχεδόν νόμων και κανονισμών (από δεκασμό δημόσιου λειτουργού και επηρεασμό αρμόδιας Αρχής μέχρι κατάχρηση εξουσίας, νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, όπως τα απαρίθμησε ο νομικός Σίμος Αγγελίδης στον “Φιλελεύθερο”). Μοιάζει περισσότερο με την αντίδραση ενός χτικιασμένου 10χρονου που άφησε το παιχνίδι με τον κολλητό του όχι επειδή το ήθελε αλλά γιατί τον ανάγκασαν οι γονείς του. Κάποιος που διακρίνεται για την “εργατικότητα, το ήθος και την ακεραιότητά του” δεν κανονίζει σκοτεινές μπίζνες μεταξύ Προεδρικού και αμφιβόλου προέλευσης “επενδυτές”. Πάλι καλά που δεν μας τον είπε κι αυτόν “αναντικατάστατο” σαν τον άλλον.

Μιλώντας για τον “άλλον”, με οδηγίες του Γενικού Εισαγγελέα και του Βοηθού η ανακριτική ομάδα της Αστυνομίας εξετάζει τόσο το ζήτημα της υβριδικής δραστηριότητας κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και το περιεχόμενο του βίντεο ως προς ενδεχόμενη διάπραξη ποινικών αδικημάτων. Ναι, μ’ αυτή τη σειρά. Η μεγάλη τους έγνοια είναι η... υβριδική δραστηριότητα (μετά το “ξεκάθαρα” και την “ολιστική προσέγγιση” έχουμε καινούργια παπαριά να πιπιλίζουν όλη μέρα) και πως να ρίξουμε την ευθύνη στους εξωτερικούς εχθρούς ρίχνοντας φυσικά σε δεύτερη μοίρα τους εγχώριους γελοίους που σέρβιραν τους εαυτούς τους (και κατ’ επέκταση τη χώρα) στο πιάτο των όποιων πρακτόρων. Ακόμα γελοιότερη φυσικά η απελπισμένη απόπειρα ταύτισης της συντριπτικής πλειοψηφίας των υγιώς σκεπτόμενων πολιτών που αντιδρούν στο νέο κυβερνητικό clusterfuck με τους... καταχθόνιους εχθρούς που μισούν τον Χριστοδουλίδη και θέλουν να εκτροχιάσουν την πορεία της πατρίδας μας προς το να γίνει η Σιγκαπούρη της Μεσογείου. Μια λογική που δεν απέχει και πολύ από εκείνη που στοχοποιεί ως... πολέμιους του ίδιου του Καποδίστρια όσους μίσησαν την επική πατάτα του Σμαραγδή.

Τα ίδια μυαλά(;) άλλωστε τη σκέφτηκαν.