Η παραίτηση έγινε, η επίθεση συνεχίζεται: Μήπως το ζητούμενο δεν ήταν ποτέ η λύση; Ποιο είναι τελικά το πρόβλημα στην πολιτική μας;

Σε αυτό το κλίμα, τρεις ημέρες αργότερα, η Πρώτη Κυρία ανακοίνωσε την παραίτησή της από τον Ανεξάρτητο Φορέα Κοινωνικής Στήριξης, επιχειρώντας, όπως δήλωσε, να πάψει ο θεσμός να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για επιθέσεις και αμφισβητήσεις. Σήμερα, ο Χαράλαμπος Χαραλάμπους, Διευθυντής του Γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας, ανακοίνωσε την παραίτηση του αναφέροντας ότι , δεν θα επιτρέψει η παρουσία του στην Κυβέρνηση να μετατρέπεται σε εργαλείο εκμετάλλευσης με σκοπό να πληγεί η Κυπριακή Δημοκρατία ή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. 

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Σπάει τη σιωπή της η Πρώτη Κυρία για το επίμαχο βίντεο: «Δεν θα επιτρέψω να διασύρουν την οικογένειά μου» - Αποχωρεί από τον Ανεξάρτητο Φορέα

Κι όμως, παρά την παραίτηση, οι πολιτικοί «βομβαρδισμοί» όχι μόνο δεν σταμάτησαν, αλλά συνεχίστηκαν με την ίδια ένταση. Και εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα: ποιο είναι τελικά το πραγματικό ζητούμενο; Πριν από την παραίτηση οποιουδήποτε δέχεται επίθεση, η κριτική είναι ότι «πρέπει να παραιτηθεί». Μετά την παραίτηση, η κριτική μετατοπίζεται στο ότι «η παραίτηση δεν λύνει το πρόβλημα». Αν δεν το λύνει, τότε ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα; Και γιατί αυτό δεν διατυπώνεται ξεκάθαρα;

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Παραιτείται ο Χαραλάμπους μετά το επίμαχο βίντεο : «Δεν θα επιτρέψω να εργαλειοποιηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία»

Η κριτική είναι αναγκαία και θεμελιώδης σε μια δημοκρατία. Είναι όμως χρήσιμη μόνο όταν είναι ουσιαστική, τεκμηριωμένη και συνοδεύεται από προτάσεις. Όταν μετατρέπεται σε μόνιμη ρητορική επίθεση, ανεξαρτήτως πράξεων ή αποφάσεων, τότε παύει να λειτουργεί ως έλεγχος και γίνεται αυτοσκοπός. Αν ό,τι κι αν κάνει ο «άλλος» θεωρείται εκ των προτέρων λάθος, τότε δεν μιλάμε για αναζήτηση λύσεων, αλλά για μια ατέρμονη πολιτική σύγκρουση εντυπώσεων.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Σε πολιτικό σταυροδρόμι τα κόμματα ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΔΗΠΑ – Το βίντεο, το κόστος και οι βουλευτικές του 2026

Και ας είμαστε ειλικρινείς: αυτό το φαινόμενο δεν αφορά μόνο τη σημερινή κυβέρνηση. Το έχουμε δει να επαναλαμβάνεται διαχρονικά, είτε κυβερνούσε η Δεξιά, είτε η Αριστερά, είτε το Κέντρο. Όποια κι αν ήταν η κυβέρνηση, όσα σκάνδαλα ή αμαρτίες κι αν υπήρχαν, οι πολιτικοί αντίπαλοι σπάνια πρότειναν λύσεις. Το μοτίβο ήταν σχεδόν πάντα το ίδιο: καταγγελίες, υψηλοί τόνοι, ηθική υπεροχή και ρητορικές επιθέσεις, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Ο κόσμος το βλέπει αυτό και αγανακτεί. Όχι μόνο (και ίσως όχι τόσο) από τα σκάνδαλα, γιατί γνωρίζει ότι κανείς δεν είναι αναμάρτητος. Αγανακτεί επειδή δεν βλέπει λύσεις. Βλέπει έναν πολιτικό διάλογο που εξαντλείται σε αλληλοκατηγορίες, χωρίς να οδηγεί σε θεσμικές αλλαγές που να θωρακίζουν πραγματικά το κράτος.

Αν λοιπόν η λύση είναι η διαφάνεια (και όλοι δηλώνουν ότι αυτό επιδιώκουν) τότε ας γίνει επιτέλους πράξη. Ας καθίσουν τα κόμματα στη Βουλή στο ίδιο τραπέζι και ας ψηφίσουν ουσιαστικούς νόμους για διαφάνεια για όλα, όχι μόνο για ό,τι συμφέρει την εκάστοτε πολιτική συγκυρία. Ας βρεθεί το νομικό πλαίσιο, το «παραθυράκι» αν θέλετε, ώστε οι ρυθμίσεις αυτές να είναι συνταγματικά θωρακισμένες και να μην μπορούν να αναπέμπονται από οποιονδήποτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας ως αντισυνταγματικές ή με άλλες προφάσεις.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Οι αντιδράσεις των κομμάτων μετά την αποχώρηση της Πρώτης Κυρίας από τον Ανεξάρτητο Φορέα - Βίντεο

Αν όντως ο στόχος είναι το συμφέρον του λαού και όχι η πολιτική εκμετάλλευση της στιγμής, τότε υπάρχουν τρόποι να θεσπιστούν κανόνες που να διασφαλίζουν διαφάνεια χωρίς να επηρεάζεται η ομαλή λειτουργία του κράτους. Αυτό όμως απαιτεί πολιτική βούληση, συνεργασία και σοβαρότητα, όχι μόνο καταγγελίες.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Πρόεδρος Χριστοδουλίδης: Η πρώτη τοποθέτηση για το επίμαχο βίντεο - «Σε κανέναν δεν θα δώσω το δικαίωμα να κατηγορηθώ για θέματα διαφθοράς»

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η δημοκρατία δεν κρίνεται από το ποιος φωνάζει πιο δυνατά, αλλά από το ποιος μπορεί να δώσει λύσεις. Και αυτό είναι που, δυστυχώς, λείπει εδώ και χρόνια.