Το τεκμήριο της αθλιότητας

Ορθώς η Αννίτα Δημητρίου αντέδρασε αστραπιαία και καίρια, ζητώντας από τα αρμόδια όργανα του ΔΗΣΥ τη διαγραφή του Νίκου Σύκα από το ψηφοδέλτιο της Λεμεσού (αλλά όχι από το κόμμα και την κοινοβουλευτική ομάδα). Την πρότασή της προς το Πολιτικό Γραφείο, την οποία γνωστοποίησε χθες με ανάρτησή της στα σόσιαλ, σιγοντάρει το Εκτελεστικό (μέλος του οποίου είναι και ο Σύκας) με τη σχετική συνεδρίαση να έχει οριστεί για το απόγευμα της Τετάρτης.

Κι αυτό είναι το σωστό. Η κατηγορία της (πρώην, ευελπιστώ) συντρόφου του Νίκου Σύκα είναι πολύ σοβαρή, σοβαρότερη απ’ όσο κάποιοι θέλουν να πιστέψουμε. Τον κατηγορεί για άγριο ξυλοδαρμό με πρόφαση το φόρεμα που έβαλε για το πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν στην Αθήνα το οποίο ο βουλευτής βρήκε “πολύ τολμηρό”. Για να φτάσει η σύντροφος ενός βουλευτή του μεγαλύτερου κόμματος της Κύπρου να καταγγείλει τον ξυλοδαρμό της, σκεφτείτε τι έζησε. Τέτοιες καταγγελίες δεν γίνονται για ένα “χαστουκάκι” ή “απλό σπρώξιμο” όπως ισχυρίζονται συνήθως οι κακοποιητές. Αντί γι’ αυτό όμως, η κατά τ’ άλλα “σύγχρονη”, “ανοιχτή” και “φιλελεύθερη” κοινωνία μας (ελπίζω να είναι διακριτή η ειρωνεία) σκέφτεται αμέσως “λέει ψέματα” ή “υπερβάλλει” στην καλύτερη περίπτωση και στη χειρότερη επιχειρεί να εκλογικεύσει ή ακόμα και δικαιολογήσει τη βία με εμετούληδες τύπου ‘καλά της έκανε” και “τον έφερε τον άνθρωπο στο αμήν” πολλές φορές με την κάλυψη ενός εκχυδαϊσμένου αστεϊσμού, όχι πολύ μακριά από τα ήθη των ‘60s που δόξασε η ποπ κουλτούρα της εποχής με τίτλους όπως “Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο”, “Η αδελφή μου θέλει ξύλο” κ.ά. Μια ματιά μόνο στα σχόλια κάτω από την είδηση και θα έχετε μια εικόνα για το πόσοι εν δυνάμει κακοποιητές κυκλοφορούν ελεύθεροι. Κι αυτό είναι τεκμήριο αθλιότητας.

Ο ΔΗΣΥ την Τετάρτη δεν πρέπει να περιοριστεί στο ψηφοδέλτιο αλλά να διαγράψει ομόφωνα τον Νίκο Σύκα από το κόμμα και την κοινοβουλευτική ομάδα. Η εκδίκαση της υπόθεσης θα πάρει πολύ χρόνο (πρέπει πρώτα να αρθεί η βουλευτική ασυλία για να ξεκινήσει η διαδικασία), χρόνο που θα λειτουργήσει σε βάρος του κόμματος. Σε περίπτωση απαλλαγής του Σύκα η μοναδική παράπλευρη απώλεια θα είναι η πολιτική του καριέρα για την οποία, ας μην γελιόμαστε, κανείς δεν θα κλάψει πέρα από τον ίδιο. Θα συνεχίσει να έχει τη ζωή του, τη δουλειά του, ίσως και μια καινούργια σύντροφο αλλά σίγουρα ο ΔΗΣΥ μπορεί να επιβιώσει χωρίς τον υπερπατριώτη που... αυτοπροσδιορίζεται περήφανος ρατσιστής επειδή αγαπάει την πατρίδα του (τότε έπρεπε να τον διαγράψουν από το κόμμα αλλά ο Αβέρωφ τον επιβράβευσε με μια θέση στο ψηφοδέλτιο και στη συνέχεια στη Βουλή). Αν όμως επικαλεστούν το τεκμήριο της αθωότητας και παραμείνει βουλευτής του ΔΗΣΥ μέχρι την εκδίκαση και καταδικαστεί, τότε  το τίμημα θα είναι βαρύτερο: ο ΔΗΣΥ θα έχει στα έδρανά του έναν καταδικασμένο κακοποιητή που είχε την ευκαιρία να ξεφορτωθεί αλλά δεν το έκανε. Κι αυτό είναι ένα χειρότερο πλήγμα όχι μόνο για τον ΔΗΣΥ αλλά και για τον ίδιο το νομοθετικό σώμα που ανέχτηκε ήδη έναν ερασιτέχνη φωτογράφο γυναικείων εσωρούχων επειδή ακριβώς ΔΗΣΥ και Γενικός Εισαγγελέας τον άφησαν ατιμώρητο.

Άρα, όταν μπαίνουν στη ζυγαριά η πολιτική καριέρα του Νίκου Σύκα και η αξιοπιστία και αξιοπρέπεια του ΔΗΣΥ και κατ’ επέκταση της ίδιας της Βουλής, νομίζω πως είναι no brainer τι υπερσκελίζει τι. Ένα κόμμα δεν είναι δικαστήριο, είναι -υποτίθεται- ένας οργανισμός αξιών που οφείλει να προστατεύει το κύρος του πριν την ετυμηγορία. Βουλευτές σε Ελλάδα και Κύπρο διαγράφονται από κοινοβουλευτικές ομάδες για ανοιχτές διαφωνίες, ανάρμοστη συμπεριφορά, απειθαρχία και γενικά για πολύ λιγότερα απ’ ότι οι (πολύ σοβαρές) κατηγορίες για ξυλοδαρμό συντρόφου που αντιμετωπίζει ο Σύκας. Η εμμονή του ΔΗΣΥ με το να μην είναι ο Σύκας υποψήφιος αλλά να παραμένει βουλευτής του κόμματος, να το εκπροσωπεί και να ψηφίζει εκ μέρους του, είναι προβληματική, ανήθικη και προσομοιάζει με προφάσεις εν αμαρτίαις. Μεσοβέζικες λύσεις που όχι μόνο προσβάλλουν κάθε Συναγερμική αλλά που σίγουρα ο ΔΗΣΥ θα βρει μπροστά του.

Είναι τουλάχιστον θλιβερό ένα κόμμα που συχνά βαυκαλίζεται πως λέει τα σύκα σύκα να μην μπορεί να πει στον Σύκα σήκω φύγε...