Σύμφωνα με τους ορισμούς της «υλικής και κοινωνικής στέρησης» που η Eurostat χρησιμοποιεί, αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπορούσαν να αντέξουν τουλάχιστον πέντε στοιχεία από αυτόν τον κατάλογο:
- να αντιμετωπίσουν απροσδόκητα έξοδα.
- μια εβδομάδα ετήσιες διακοπές μακριά από το σπίτι,
- αποφυγή καθυστερούμενων οφειλών (σε υποθήκες, μίσθωμα, λογαριασμούς κοινής ωφέλειας ή / και δόσεις αγοράς δόσεων),
- να παρέχουν γεύμα με κρέας, κοτόπουλο ή ψάρι ή χορτοφαγικό ισοδύναμο κάθε δεύτερη μέρα,
- να διατηρούν το σπίτι τους επαρκώς ζεστό,
- ένα αυτοκίνητο / φορτηγάκι για προσωπική χρήση,
- να αντικαταστήσουν έπιπλα που έχουν φθαρεί,
- να αντικαταστήσουν τα φθαρμένα ρούχα με κάποια νέα,
- να έχουν δύο ζεύγη κατάλληλα προσαρμοσμένων υποδημάτων,
- να ξοδεύουν λίγα χρήματα κάθε εβδομάδα στον εαυτό τους,
- να έχουν τακτικές δραστηριότητες αναψυχής,
- να συναντούν φίλους / οικογένεια για ένα ποτό / ή γεύμα τουλάχιστον μία φορά το μήνα,
- να έχουν σύνδεση στο διαδίκτυο.
Σύμφωνα με την Eurostat, το 2016 ο υψηλότερος συντελεστής υλικής και κοινωνικής στέρησης, (για το ήμισυ περίπου του πληθυσμού), καταγράφηκε στη Ρουμανία (50%) και στη Βουλγαρία (48%), ακολουθούμενη από χώρες όπου επηρέασε τον έναν στους τρεις: Ελλάδα (36%), Ουγγαρία (32%) και Λιθουανία (29%).
Αντίθετα, τα σκανδιναβικά κράτη μέλη και το Λουξεμβούργο ανέφεραν τα χαμηλότερα ποσοστά υλικής και κοινωνικής στέρησης: 3% στη Σουηδία, 4% στη Φινλανδία, 5% στο Λουξεμβούργο και 6% στη Δανία.
Σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, το ποσοστό υλικής και κοινωνικής στέρησης είναι υψηλότερο μεταξύ των ατόμων με χαμηλό επίπεδο (χαμηλότερης δευτεροβάθμιας ή λιγότερο) εκπαίδευσης.
Σύμφωνα με την ίδια μέτρηση, 1 στα 4 άτομα (25%) με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο στην ΕΕ πάσχει από υλική και κοινωνική στέρηση, ενώ το ποσοστό αυτό μειώνεται σε 1 στους 7 (14%) για τα άτομα με ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και επιπλέον σε 1 στους 20 (5% ) μεταξύ των ατόμων με ανώτερη (τριτοβάθμια) εκπαίδευση.
ΚΥΠΕ
