Του Τάσου Χριστοδούλου
Ένα κομμάτι της κυπριακής κοινωνίας ένιωσε ανατριχίλα και συγκίνηση που μετά από τόσα χρόνια αεροσκάφη της «μητέρας πατρίδας», όπως χαρακτηρίζουν την Ελλάδα, πέταξαν πάνω από τους ουρανούς της ελεύθερης Κύπρου.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι τέτοιες εικόνες είχαμε να δούμε από την δεκαετία του ’90 όταν ήταν εν ενεργεία ακόμη το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα.
Την ίδια ώρα μια άλλη μερίδα του λαού ένιωσε δυσφορία με την τόσο έντονη ελληνική παρουσία στην κυπριακή παρέλαση.
Διάφορα σχόλια που πήρε το μάτι μας στα κοινωνικά δίκτυα ήταν του τύπου «που ήταν οι καλαμαράες το ’74» και γενικότερα ότι τέτοιες ενέργειες δεν βοηθούν την ειρήνη στο νησί.
Οι δυο αυτές εκφρασθείσες θέσεις, δεν είναι άσχετες ούτε με την ιστορία της Κύπρου, ούτε με την διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού, ούτε ασφαλώς με τις ιδεολογικές διαμάχες που ξεκίνησαν από την δεκαετία του ’50 και φτάνουν μέχρι και σήμερα.
Πίσω από το δίπολο Δεξιός – Αριστερός στην Κύπρο, δεν κρύβεται μόνο ο αστός έναντι του εργάτη ή ο οπαδός της ελεύθερης αγοράς απέναντι στον υπερασπιστή της κρατικής παρέμβασης αλλά,
η μάχη της ταυτότητας.
Τι είμαστε; Έλληνες της Κύπρου ή Κύπριοι της Κύπρου; Η Κύπρος είναι Ελληνική ή η Κύπρος ανήκει στον λαό της; Ελληνική σημαία ή κυπριακή; Είναι περισσότερο αδέλφια μας οι Ελλαδίτες ή οι Τουρκοκύπριοι;
Ανάλογα με την απάντηση που δίνεις στο κάθε ερώτημα περί ελληνικότητας του νησιού ή το αντίστροφο, σκιαγραφείται η ιδεολογική σου τοποθέτηση, οι πολιτικές σου αντιλήψεις και η ιστορική σου ανάλυση.
Ως εκ τούτου υπό αυτό το πρίσμα μπορούν να επεξηγηθούν οι αντιδράσεις, θετικές ή αρνητικές ακόμη και για τα F - 16 στην παρέλαση της 1ης Οκτωβρίου...
