Του Τάσου Χριστοδούλου
Την τελευταία εβδομάδα η παραγωγή του survivor επέλεξε στο πλαίσιο της «ελληνοτουρκικής φιλίας» να φέρει κοντά τους παίκτες των δυο ομάδων θέλοντας να στείλει τα δικά του μηνύματα. Μηνύματα συμφιλίωσης των δυο λαών στα πλαίσια του εν λόγω προϊόντος. Είναι αυτό καταδικαστέο;
Κατά την δική μας αντίληψη όχι μιας και οι λαοί, ανεξαρτήτου χρώματος, φυλής, ή θρησκείας δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Το ερώτημα όμως είναι άλλο. Μπορεί να υπάρξει πραγματική και έμπρακτη ελληνοτουρκική φιλία; Η απάντηση είναι ίσως και κάτω υπό κάποιες βασικές προϋποθέσεις.
Όσα Survivor ελληνοτουρκικά και να γίνουν κι όσες τηλεοπτικές σειρές όπου ο χριστιανός ερωτεύεται την μουσουλμάνα ή το αντίθετο, πραγματική ελληνοτουρκική συμφιλίωση δεν μπορεί να υπάρξει εάν δεν τερματισθεί η κατοχή της Κύπρου.
Στα αυτιά ενός Ελληνοκύπριου η «ελληνοτουρκική φιλία» ακούγεται τουλάχιστον ως ένα πικρό ανέκδοτο όταν εδώ και 43 χρόνια δεν μπορεί να ασκήσει σε όλη την επικράτεια του νησιού τα ανθρώπινα του δικαιώματα.
Ως εκ τούτου, καλές οι εκδηλώσεις τα τραπεζώματα στα survivor και τα πανηγύρια όμως όσο στην Κύπρο συνεχίζεται η κατοχή πραγματική ελληνοτουρκική φιλία δεν πρόκειται να υπάρξει…
