Είχε πάει να επισκεφτεί τη γιαγιά του. Μόλις είχαν φάει και συζητούσαν για τη φοιτητική ζωή του στην Πάτρα, όπου σπούδαζε τότε Πληροφορική. Ξαφνικά, ένιωσε ολόκληρη την αριστερή πλευρά του σώματός του να μουδιάζει. Η καρδιά του άρχισε να χτυπά δυνατά και η όρασή του θόλωσε. «Η γιαγιά μου κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Για να μην την ανησυχήσω, της είπα ότι είμαι μια χαρά και ότι θα πάω να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπό μου. Από τη στιγμή που γύρισα, δεν θυμάμαι τίποτα. Έπεσα κάτω». Στο σπίτι έπειτα ήρθε ο πατέρας του και κατάφερε να τον ξυπνήσει. «Μιχάλη, νόμιζα ότι όλα είχαν τελειώσει», του είπε ο πατέρας του, αφού πέρασαν τα δύσκολα.
Αυτό δεν ήταν το πρώτο επεισόδιο που βίωνε ο Μιχάλης. Ήταν, όμως, το πιο σοβαρό και εκείνο που τελικά θα οδηγούσε τους γιατρούς στην απόφαση να του τοποθετήσουν εμφυτεύσιμο απινιδωτή, μια μικρή συσκευή που από τότε θα τον συνόδευε καθημερινά, έτοιμη να παρέμβει εάν η καρδιά του παρουσίαζε μια επικίνδυνη αρρυθμία. Μέχρι να φτάσει, όμως, σε εκείνη την απόφαση, είχε προηγηθεί μια μακρά διαδρομή εξετάσεων, αβεβαιότητας και νοσηλειών, από το νοσοκομείο «Άγιος Ανδρέας» έως το Ωνάσειο.
Ο Μιχάλης είχε διαγνωστεί με σύνδρομο Brugada. Πρόκειται για μια σπάνια, συχνά κληρονομική διαταραχή του ηλεκτρικού συστήματος της καρδιάς που μπορεί να προκαλέσει επικίνδυνες κοιλιακές αρρυθμίες και αιφνίδιο καρδιακό θάνατο. Εμφανίζεται συχνότερα σε άνδρες, κυρίως σε ηλικίες 30 έως 50 ετών. Στα πιθανά συμπτώματα περιλαμβάνονται η συγκοπή (λιποθυμία), η ζάλη, το αίσθημα παλμών ή η ανακοπή.
Ο «ένοχος» είχε βρεθεί. Για να φτάσει, όμως, στη διάγνωση και τελικά στη συσκευή που σήμερα μπορεί να του σώσει τη ζωή ανά πάσα στιγμή, χρειάστηκε να προηγηθεί ένας πραγματικός ιατρικός Γολγοθάς.
Πριν από το επεισόδιο στο σπίτι της γιαγιάς του και όσο ήταν στη Λιβαδειά, ο Μιχάλης είχε αισθανθεί έναν πόνο στο στήθος. Οι γονείς του, προσπαθώντας να τον καθησυχάσουν, του είπαν ότι θα κλείσουν ραντεβού με καρδιολόγο. Ούτε όμως το ραντεβού κατεύνασε την ανησυχία του, αφού εξακολουθούσε να πιστεύει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αν και το καρδιογράφημα στο οποίο υποβλήθηκε δεν είχε δείξει κάτι ανησυχητικό, εκείνος επέμενε. «Γιατρέ, δεν φεύγω από εδώ. Κάτι δεν πάει καλά», θυμάται να λέει ο ίδιος στον καρδιολόγο.
Η επιμονή του οδήγησε τον γιατρό στην απόφαση να του τοποθετήσει Holter για 24ωρη καταγραφή του καρδιακού ρυθμού. Στο μεταξύ, τα συμπτώματα συνεχίστηκαν. Όμως, όταν η συσκευή επιστράφηκε στον γιατρό, ο ίδιος είχε ήδη αναχωρήσει για την Πάτρα. Λίγο αργότερα ο καρδιολόγος κάλεσε εσπευσμένα τον πατέρα του. «Του είπε: “Πού είναι ο Μιχάλης;”. Ο πατέρας μου απάντησε ότι είχα ήδη φύγει. Και τότε ο γιατρός του είπε να με πάρει αμέσως τηλέφωνο και, εάν αισθανθώ το παραμικρό, να καλέσω ασθενοφόρο ή να πάω αμέσως σε νοσοκομείο».
Σύμφωνα με όσα του είπαν τότε, η καταγραφή είχε δείξει ότι οι παλμοί του είχαν φτάσει σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα, περίπου στους 300 παλμούς. «Ο γιατρός είπε στον πατέρα μου ότι, εάν συνέβαινε κάτι αντίστοιχο σε έναν μεγαλύτερο άνθρωπο, ίσως να μην είχε αντέξει η καρδιά του. Στη δική μου περίπτωση, πιθανότατα με βοήθησε το νεαρό της ηλικίας μου. Από εκεί ξεκίνησε όλος ο Γολγοθάς, γιατί μεταφέρθηκα στο νοσοκομείο “Άγιος Ανδρέας”» θυμάται.
Στο νοσοκομείο στην Πάτρα, η περίπτωσή του δυσκόλεψε τους γιατρούς. Οι εξετάσεις και οι συζητήσεις ήταν πολλές και περίπλοκες. Αρχικά, διαγνώστηκε με μυοκαρδίτιδα. «Ένας γιατρός επέμενε ότι έχω και το σύνδρομο Brugada 1. Άλλοι γιατροί έλεγαν ότι δεν είναι το σύνδρομο Brugada. Ευτυχώς, επειδή είχε βρεθεί και η μυοκαρδίτιδα, με κράτησαν μέσα και συνέχισαν να με ψάχνουν» λέει. «Το δύσκολο με το συγκεκριμένο σύνδρομο είναι ότι μπορεί να “κρύβεται” πολύ καλά στο καρδιογράφημα. Όταν δε, συνυπάρχει με μυοκαρδίτιδα, όπως στην περίπτωσή μου, είναι ιδιαιτέρως δύσκολο να διαγνωστεί» εξηγεί στο ygeiamou.gr.
Μετά από ενδελεχή διερεύνηση μηνών, επιβεβαιώθηκαν και οι δύο καταστάσεις ταυτόχρονα: σύνδρομο Brugada τύπου 1 και μυοκαρδίτιδα. Η περίπτωσή του θεωρείται τόσο ασυνήθιστη, που ο ένας γιατρός επιστράτευσε το χιούμορ για να την περιγράψει: «Μου είπε “ρε Μιχάλη, δεν παίζεις κανένα Τζόκερ; Τόσα χρόνια γιατρός και αυτό το πράγμα δεν το έχω ξαναδεί. Γιατί ή το ένα θα έχεις ή το άλλο. Δεν γίνεται να έχεις δύο παθήσεις ταυτόχρονα”. Είχαμε αποκτήσει πολύ καλή σχέση, γιατί είχα μείνει αρκετό καιρό στο νοσοκομείο, περίπου δύο μήνες» θυμάται.
Μετά την επιβεβαίωση του συνδρόμου Brugada, οι γιατροί τού συνέστησαν να μεταβεί σε εξειδικευμένο κέντρο στην Αθήνα για περαιτέρω διερεύνηση, και συγκεκριμένα στο Ωνάσειο. «Εκεί κατάλαβα ότι θα αλλάξει η ζωή μου. Γιατί πλέον έχω κάτι. Ξέρω ότι έχω κάτι και πρέπει να το αντιμετωπίσω».
Έπειτα από μια περίοδο τριών μηνών που παρέμεινε στο Ωνάσειο και στο νοσοκομείο «Άγιος Ανδρέας», πήρε εξιτήριο χωρίς όμως να τοποθετηθεί εμφυτεύσιμος απινιδωτής. «Στην Ελλάδα, για να λάβει κάποιος έγκριση για απινιδωτή, πρέπει ήδη να έχει υποστεί καρδιακή ανακοπή ή συγκοπτικό επεισόδιο. Αυτό σημαίνει, όμως, ότι πολλοί μένουν εκτεθειμένοι. Κάποιοι έχουν προειδοποιητικά σημάδια αλλά δεν προλαβαίνουν να σωθούν» σημειώνει.
«Σκεφτείτε» προσθέτει, «την ψυχολογία ενός νέου ανθρώπου που έχει διαγνωστεί με σύνδρομο Brugada τύπου 1, αλλά δεν του έχει τοποθετηθεί εμφυτεύσιμος απινιδωτής επειδή δεν έχει πάθει συγκοπτικό επεισόδιο. Να κοιμάται δηλαδή το βράδυ και να μην ξέρει αν θα ξυπνήσει το επόμενο πρωί». Κατά την άποψή του, τα κριτήρια αυτά θα έπρεπε να αλλάξουν.
Ο Μιχάλης στάθηκε τυχερός μέσα στην ατυχία του. Μετά το συγκοπτικό επεισόδιο που έπαθε στο σπίτι της γιαγιάς του, μεταφέρθηκε στο Ωνάσειο νοσοκομείο όπου του τοποθετήθηκε εμφυτεύσιμος απινιδωτής.
Έχοντας αυτό ως αφετηρία, αλλά και με αφορμή όσα ο ίδιος αντιλήφθηκε ως κενά στις υπάρχουσες διαγνωστικές μεθόδους, αποφάσισε να σπουδάσει βοηθός νοσηλευτικής και, αξιοποιώντας τις γνώσεις του στην πληροφορική, να δημιουργήσει ένα εργαλείο, Hippocrates AI Assistant. Πρόκειται για μια πλατφόρμα Τεχνητής Νοημοσύνης που, σύμφωνα με τον ίδιο, σχεδιάζεται με στόχο να υποστηρίζει τους γιατρούς στην έγκαιρη και ακριβή διάγνωση καρδιολογικών παθήσεων, χρησιμοποιώντας προηγμένους αλγόριθμους μηχανικής μάθησης. «Η ιδέα δημιουργήθηκε από μια συζήτηση με έναν φίλο μου. Την ίδια μέρα, άρχισα να αναζητώ πώς θα μπορούσε να γίνει».
Πώς θα λειτουργεί; Ο καρδιολόγος θα «φορτώνει» πολλαπλά καρδιογραφήματα στην πλατφόρμα και η Τεχνητή Νοημοσύνη θα τα αναλύει σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Το όραμα του είναι η ενσωμάτωση του εργαλείου στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, με στόχο οι ασθενείς που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο αιφνίδιου καρδιακού θανάτου να μπορούν να αξιολογούνται έγκαιρα και με μεγαλύτερη ακρίβεια. «Δεν θέλω ποτέ κανείς άλλος να περάσει ό,τι πέρασα εγώ» λέει.
Η ανάπτυξη της εφαρμογής ξεκίνησε το 2024 και, αν και βρίσκεται ακόμα σε beta φάση, σύμφωνα με τον δημιουργό της, η ανάπτυξή της συνεχίζεται.
Ο Μιχάλης είναι σήμερα 28 ετών και εξακολουθεί να ζει στην Πάτρα μια ωραία και ήρεμη ζωή. Βγαίνει, γελάει με τους φίλους του, πίνει μπύρα «χωρίς αλκοόλ» όπως τονίζει. Ο απινιδωτής βρίσκεται πάντα πάνω στο σώμα του, σαν δεύτερο δέρμα, ή μάλλον καλύτερα σαν μια «τσέπη» στο δέρμα που υποδέχεται τη συσκευή. Πλέον, αφού τα δυσκολότερα έχουν περάσει, αντιμετωπίζει τη ζωή με χιούμορ. «Είμαι κι εγώ κάτι σαν τον Iron Man» λέει γελώντας.
Κάνοντας μια αναδρομή, θυμάται ότι δεν ήταν τα πράγματα πάντα έτσι. «Ο πατέρας μου τώρα, μετά από χρόνια, μου αποκάλυψε ότι ερχόταν από πάνω μου, για να δει ότι αναπνέω στον ύπνο μου. Αυτός ο φόβος δεν περιγράφεται».
Αυτό που θέλει όλοι να θυμόμαστε ότι η ζωή κάποιες φορές σου δίνει μια δεύτερη ευκαιρία. Ότι η ελπίδα μπορεί να γεννηθεί μέσα από το φόβο και η δύναμη μέσα από τις αντιξοότητες. «Κάθε μέρα είναι μια ευκαιρία να συνεχίσεις, να ονειρευτείς, να προχωρήσεις».
Πηγή: ygeiamou.gr
Ακολουθήστε το Tothemaonline.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Σε διπλωματικό αγώνα δρόμου βρίσκεται το Κυπριακό, με τη Μαρία Άνχελα Ολγκίν, να επιχειρεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, για μια νέα διευρυμένη συνάντηση πριν από τη λήξη της θητείας του Αντόνιο Γκουτέρες.
