Στην απόφαση που εξέδωσε χθες, Τετάρτη, το Δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση για έκδοση εντάλματος habeas corpus, με το οποίο ζητείτο η απελευθέρωση του αιτητή.
Όπως αναφέρεται στην απόφαση, ο αιτητής είχε αφιχθεί στην Κυπριακή Δημοκρατία το 2000 και κατά τα επόμενα χρόνια είχε υποβάλει διάφορες αιτήσεις για άδεια παραμονής και εργασίας, ενώ είχαν κινηθεί διαδικασίες για την απέλαση και την κράτησή του.
Τον Σεπτέμβριο του 2025 εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης. Τον Φεβρουάριο του 2026 ο Ιρανός υπέβαλε αίτηση για διεθνή προστασία, ενώ στη συνέχεια εκδόθηκε νέο διάταγμα κράτησής του. Η αίτησή του για άσυλο απορρίφθηκε τον Μάιο του 2026.
Οι αρμόδιες Αρχές υποστήριξαν ότι η κράτηση επανεξεταζόταν τακτικά και ότι καταβάλλονταν προσπάθειες για την εξασφάλιση ταξιδιωτικού εγγράφου από την πρεσβεία του Ιράν, ώστε να καταστεί δυνατή η επιστροφή του. Σημείωσαν, επίσης, ότι ο αιτητής δεν διέθετε έγκυρο ταξιδιωτικό έγγραφο και δεν συνεργαζόταν με τις Αρχές για τον επαναπατρισμό του.
Το Ανώτατο, ωστόσο, ανέφερε ότι από τον Ιούνιο του 2026 «διαφαίνεται μια επανάληψη των θέσεων των αρμόδιων Αρχών ως προς το ότι γίνονται προσπάθειες για την έκδοση ταξιδιωτικού εγγράφου του Αιτητή και για τη διενέργεια της επιστροφής του».
Πρόσθεσε δε, ότι αυτές οι θέσεις ήταν γενικές και δεν συνοδεύονταν από συγκεκριμένα στοιχεία. Όπως ανέφερε, διατυπώνονταν «με πλήρη γενικότητα και αοριστία», χωρίς να προκύπτει από τα στοιχεία της υπόθεσης ποιες ακριβώς ενέργειες είχαν γίνει ή ποιες ήταν οι προοπτικές ολοκλήρωσης της διαδικασίας επιστροφής.
Το Δικαστήριο διευκρίνισε, παράλληλα, ότι οι αναφορές που έγιναν από την πλευρά της Δημοκρατίας κατά την προφορική αγόρευση, σχετικά με τις προσπάθειες και τις δυσκολίες για την απέλαση, δεν αποτελούσαν αποδεικτικά στοιχεία και, ως εκ τούτου, δεν μπορούσαν να ληφθούν υπόψη.
Στην απόφασή του, το Ανώτατο επεσήμανε ότι η κράτηση προσώπου στο πλαίσιο διαδικασίας διεθνούς προστασίας πρέπει να διαρκεί το συντομότερο δυνατό και να συνεχίζεται μόνο για όσο διάστημα εξακολουθούν να συντρέχουν οι νόμιμοι λόγοι που την επιτρέπουν. Συμπλήρωσε επίσης, ότι οι διοικητικές διαδικασίες πρέπει να προχωρούν χωρίς αδικαιολόγητες καθυστερήσεις και ότι καθυστερήσεις που δεν οφείλονται στον κρατούμενο δεν μπορούν να δικαιολογούν από μόνες τους τη συνέχιση της κράτησής του.
«Με δεδομένο ότι οι αναφορές των αρμόδιων Αρχών ως προς τις ενέργειες τους είναι ασαφείς και αόριστες, χωρίς να καταδεικνύεται με βεβαιότητα ότι αυτές ενεργούν με τη δέουσα επιμέλεια και χωρίς να μπορεί να προβλεφθεί η όποια προοπτική δυνατότητας απέλασης του Αιτητή, κρίνω ότι ο συνολικός χρόνος κράτησης του καθιστά αυτή παράνομη», σημείωσε το Ανώτατο.
Ως εκ τούτου, έκρινε ότι η αίτηση για έκδοση εντάλματος habeas corpus είναι βάσιμη και δικαιολογημένη, ενώ διέταξε την άμεση απελευθέρωση του αιτητή.
