Εννοείται πως δεν υπήρχε τραπέζι, όμως μετά από μια φιλική κουβέντα με τον ιδιοκτήτη (πρώην σιδηρουργός που αναγκάστηκε να αλλάξει καριέρα στα 50 του μετά από πρόβλημα υγείας και... χαλαρά έστησε το πιο hot μαγαζί του νησιού) στρίμωξε για χάρη μας ένα τραπέζι στον διάδρομο. Είχαμε ακούσει πολλά για το συγκεκριμένο μαγαζί και το κέφι που δημιουργεί με τη live μουσική του, όμως τίποτα δεν μας είχε προετοιμάσει για το πιο ξέφρενο ελληνοτουρκικό γλέντι της ζωής μας. Με το Κουσάντασι να απέχει μια δρασκελιά η Σάμος είναι από τους αγαπημένους προορισμούς των Τούρκων οι οποίοι καταφθάνουν μιλιούνια με τα σκάφη τους ή τα πλοιάρια της γραμμής και κατακλύζουν κάθε ξενοδοχείο, AirBnB, παραλία και ταβέρνα του νησιού. Το «Μαγαζί του Γιάννη» αποτελεί hot spot γιατί η (πολύ καλή) κομπανία ερμηνεύει ελληνικά, τούρκικα, ελληνικές διασκευές τουρκικών και τουρκικές διασκευές ελληνικών τραγουδιών ξεσηκώνοντας το μεικτό πλήθος. Μετά από δύο ώρες (και αρκετές καράφες του φημισμένου σαμιώτικου λευκού) είχαμε γίνει όλοι μια παρέα χορεύοντας υπό τους ήχου του Telli Telli Telli και άλλων επιτυχιών της Χαρούλας την οποία ως γνωστόν λατρεύουν οι γείτονες. Κι αυτό το σκηνικό επαναλαμβάνεται σχεδόν κάθε βράδυ (η live μουσική από Παρασκευές και Σάββατα επεκτάθηκε σε έξι μέρες τη βδομάδα λόγω ζήτησης), μάλιστα όπως μου είπε ο Γιάννης (σκέτο, χωρίς το «κυρ») ένα βράδυ έσκασε γκρουπ Ελληνοκυπρίων, κοντά στα 20 άτομα, και φοβήθηκε διπλωματικό επεισόδιο ή κάτι χειρότερο. Τελικά Ελληνοκύπριοι και Τούρκοι πλακώθηκαν... στα τσιφτετέλια (σας το είπα, το σαμιώτικο κρασί κάνει θαύματα).
345 ναυτικά μίλια βορειότερα, στην Αλεξανδρούπολη, επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό, χωρίς τα γλέντια (ακόμα) και με τσίπουρο αντί σαμιώτικου. Η ιδιαίτερη πατρίδα μου βιώνει τα τελευταία χρόνια μια ραγδαία τουριστική και οικονομική μετάβαση, έχοντας μετατραπεί στον απόλυτο city break προορισμό για τους Τούρκους επισκέπτες (κυρίως από την ευρύτερη περιοχή της Κωνσταντινούπολης) καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Η κατάσταση της δεκαετίας του '90, όπου περνούσαμε μαζικά τα σύνορα για φθηνά ψώνια στην Τουρκία (σούπερ μάρκετ στην Κεσσάνη, δερμάτινα στην Αδριανούπολη), έχει πλέον αντιστραφεί πλήρως. Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 3.000 Τούρκοι περνούν τα σύνορα του Έβρου κάθε Σαββατοκύριακο με ιδιωτικά αυτοκίνητα και οργανωμένα πούλμαν. Το νούμερο αυξάνεται δραματικά στην peak καλοκαιρινή περίοδο (Ιούλιος - Αύγουστος) όπου σχεδόν το 80% των πελατών σε κεντρικές καφετέριες, μπαρ, ταβέρνες και παραλίες της πόλης είναι Τούρκοι (και σε μικρότερο βαθμό Βούλγαροι) που κατακλύζουν κάθε ενοικιαζόμενη σπιθαμή της πόλης και εξαφανίζουν τα (φθηνότερα) PlayStation και iPhones από τα καταστήματα όπου σχηματίζονται ουρές. Επιπρόσθετα, τουρκικές εταιρείες και ιδιώτες (συχνά μέσω ευρωπαϊκών ΑΦΜ) αγοράζουν διαμερίσματα, οικόπεδα και παλιά κτίρια ή ξενοδοχεία στην ευρύτερη περιοχή και τα μετατρέπουν σε επικερδή AirBnB.
Η γεωγραφία που για δεκαετίες αποτελούσε σοβαρό μειονέκτημα για την περιοχή (που απέχει από την Αθήνα «δέκα λεπτά με το τηλέφωνο» όπως έλεγε το παλιό ανέκδοτο) μετατράπηκε σε πλεονέκτημα και στα σίγουρα όχι χάρη στο ελληνικό κράτος που παρακολουθεί μάλλον αμήχανο και με έκδηλη ανησυχία σε ό,τι αφορά τις -μαζικές- αγορές ακινήτων στην περιοχή από τους γείτονες. Σημειώστε πως ο Έβρος έχει μακρά παράδοση στον εθνικισμό, την ξενοφοβία και την... Τουρκοφαγία (έχει άλλωστε βουλευτή της Ελληνικής Λύσης ενώ και η ευρωβουλεύτρια του ίδιου κόμματος, η 77χρονη κρεοπώλης Γαλάτω Αλεξανδράκη, είναι από εκεί) μέχρι φυσικά που είδαν τα τούρκικα ευρώ και έκαναν τουμπεκί ψιλοκομμένο. When money talks bullshit walks που λέμε και στα χωριά μας εκεί (κι αν δεν πιστεύετε, έχουμε και Καναδά και Χιλή). Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να βλέπεις πάλαι ποτέ γνωστούς Τουρκοφάγους της περιοχής να ξεσκίζονται στα χοσγκελντίν και να παρακαλάνε να μην υπάρχει ένταση μεταξύ των δύο χωρών για να μην στερέψει το τουριστικό κύμα. Ανεκτίμητο!
Τα γράφω όλα αυτά, βλέποντας τα δικά μας κατορθώματα με τη... Μπάρτσα (φαντάζομαι τον Καρούσο χωμένο στον κάδο να ψάχνει για το υπογεγραμμένο κασκόλ που βιάστηκε να πετάξει), την ακύρωση του μουσικού φεστιβάλ στην Κερύνεια μετά από διαβήματα της ΚΔ και τις απρόθυμες, σχεδόν με το στανιό, συναντήσεις Χριστοδουλίδη - Ερχιουρμάν και σκέφτομαι άραγε πόσες δεκαετίες ακόμα θα μας πάρει κι εμάς εδώ να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα;
Στο Αιγαίο και τον Έβρο ο απλός κόσμος ξεπέρασε τις αγκυλώσεις των κυβερνήσεων ένθεν κι ένθεν και μετέτρεψαν τη μειονεκτική μεθόριο σε σπάνιο πλεονέκτημα - γιατί να ζεις μονίμως στα σύνορα υπό καθεστώς φόβου και απειλής από τους γείτονες (με τον Αθηναίο να περιορίζεται σε δακρύβρεχτα εθνικόφρονα λογύδρια από την ασφάλεια του κέντρου) όταν μπορείς να τρως, να πίνεις και να χορεύεις μαζί τους; Δεν λέω ότι είναι απόλυτο και εγγυημένο, ίσως είναι και ουτοπικό, πάντως το σίγουρο είναι πως, τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον, είναι μια όμορφη πραγματικότητα. Και ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.
Ακολουθήστε το Tothemaonline.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Τους 362 έχουν φτάσει οι νεκροί από τη βιβλική καταστροφή στα σύνορα του Νεπάλ με το Θιβέτ, σύμφωνα με την τελευταία ενημέρωση της αστυνομίας, ενώ ο αριθμός μεταβάλλεται με δραματικούς ρυθμούς.
