Η ΑΗΚ δείχνει τον Διαχειριστή. Ο Διαχειριστής τις βλάβες. Οι αρμόδιοι την αυξημένη ζήτηση. Οι πολιτικοί, τις κυβερνήσεις του χθες. Και οι κυβερνήσεις του χθες, τις κυβερνήσεις του προχθές. Στο τέλος, όπως πάντα, ο μόνος που μένει να φταίει, είναι ο γνωστός... Χατζηπετρής.
Κι όμως, ο καύσωνας δεν έπεσε από τον ουρανό φέτος. Ούτε πέρσι. Ούτε πρόπερσι. Οι προειδοποιήσεις για οριακή επάρκεια, γερασμένες μονάδες παραγωγής και αυξημένη ζήτηση, ακούγονται σχεδόν κάθε καλοκαίρι, μέχρι που το σύστημα δεν αντέχει
Το πιο εντυπωσιακό, βέβαια, δεν είναι οι περικοπές ρεύματος. Είναι ο πόλεμος των ανακοινώσεων, που ακολουθεί. Ανακοινώσεις επί ανακοινώσεων, διαψεύσεις, απαντήσεις, διευκρινίσεις και αλληλοκατηγορίες. Ρεύμα μπορεί να μην υπάρχει, αλλά από ανακοινώσεις η χώρα είναι πλήρως ηλεκτροδοτημένη.
Και κάπου ανάμεσα στα δελτία Τύπου και στις εξηγήσεις, ο πολίτης προσπαθεί να κοιμηθεί με 40 βαθμούς, να κρατήσει το ψυγείο κλειστό και να πιστέψει ότι «του χρόνου θα είμαστε καλύτερα». Το ίδιο έργο, άλλωστε, παίζεται κάθε καλοκαίρι. Μόνο οι ημερομηνίες αλλάζουν.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον ποιος φταίει. Είναι ποιος θα αναλάβει επιτέλους την ευθύνη, πριν οι περικοπές ρεύματος γίνουν τόσο μόνιμο καλοκαιρινό έθιμο, όσο οι παραλίες και τα καρπούζια.
ΕΓ
