Τι κουβαλάς εκείνη τη στιγμή μέσα σου. Γιατί μπορεί να γνωρίσεις κάποιον που θα μπορούσε, υπό άλλες συνθήκες, να γίνει ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους της ζωής σου, αλλά αν η συνάντηση γίνει σε μια στιγμή που ο ένας δεν είναι έτοιμος (ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό), τότε κάτι μένει μισό.
Όχι γιατί δεν υπάρχει συναίσθημα, αλλά γιατί δεν υπάρχει ο σωστός χρόνος. Και εννοείται ότι μπορεί αυτός ο άνθρωπος να γίνει ένας από τους σημαντικότερους της ζωής σου, όμως… όπως ιδανικά θα ήθελες;
Όταν δύο ζωές δε συγχρονίζονται
Το timing στις σχέσεις είναι κάπως σαν δύο τρένα που περνούν από τον ίδιο σταθμό: μερικές φορές φτάνουν ταυτόχρονα. Μερικές φορές, όμως, το ένα έχει ήδη φύγει όταν το άλλο φτάνει. Και τότε δημιουργείται αυτή η περίεργη ιστορία που όλοι έχουμε ακούσει ή ζήσει. Και ξέρουμε καλά ότι είναι και γλυκόπικρη. Ένας άνθρωπος που αγαπήσαμε πολύ, αλλά “ήρθε σε λάθος στιγμή”. Ένας έρωτας που είχε όλα τα στοιχεία για να γίνει κάτι μεγάλο, αλλά δεν κατάφερε να σταθεί. Δεν είναι τυχαίο το ότι οι ψυχολόγοι συχνά μιλούν για τη σημασία της συναισθηματικής διαθεσιμότητας: δεν αρκεί να συναντήσεις τον “σωστό” άνθρωπο. Πρέπει να τον συναντήσεις τη στιγμή που και οι δύο μπορείτε να υπάρχετε μέσα σε αυτό. Και αυτό είναι πιο σπάνιο απ’ όσο νομίζουμε.
Ακόμα και οι μεγάλες ιστορίες αγάπης έχουν timing
Δε θα το πάω και πάρα πολύ μακριά, όμως δε γίνεται να το παραβλέψω: Jennifer Lopez, Ben Affleck. Στις αρχές των ’00s ήταν ένα από τα πιο δι- άσημα ζευγάρια στον κόσμο, η σχέση τους όμως διαλύθηκε λίγο πριν από τον γάμο, αφού τα φώτα της δημοσιότητας, η πίεση και οι διαφορετικές φάσεις ζωής τους τους έκαναν να καταρρεύσουν.
Είκοσι χρόνια αργότερα οι δρόμοι τους συναντήθηκαν ξανά σε μια εντελώς διαφορετική περίοδο ζωής και, τελικά, κατάφεραν να χτίσουν κάτι που κάποτε δεν μπόρεσαν να κρατήσουν. Δεν έχω συνηθίσει να μοιράζομαι μαζί σου τέτοια παραδείγματα, το ξέρω, ΟΜΩΣ η συγκεκριμένη ιστορία δεν είναι απλώς μια celebrity ιστορία. Είναι μια υπενθύμιση ότι μερικές φορές οι άνθρωποι αλλάζουν, ωριμάζουν, θεραπεύουν κομμάτια τους και μόνο τότε μπορούν να σταθούν πραγματικά σε μια σχέση όπως της αξίζει. Επομένως (ναι, για σένα μιλάω!), υπάρχει ακόμη ελπίδα.
Σταμάτα να (σε) κατηγορείς
Η Α. για πολύ καιρό πίστευε ότι, αν μια σχέση δεν προχωρούσε, κάπου έφταιγε εκείνη. Θυμάμαι σαν τώρα (ναι, σε αυτά τα πολύωρα τηλεφωνήματα που ξεκινούν με καφέ και καταλήγουν με κρασί) να μου λέει ότι “αν είχα δείξει περισσότερη υπομονή, αν είχα πιέσει λιγότερο ή αγαπήσει λίγο πιο “σωστά”, τα πράγματα θα είχαν πάρει άλλη τροπή”. Η σιγουριά της με τρόμαζε από τη μια, από την άλλη όμως, ω θεοί, είχα βρεθεί κι εγώ εκεί, επομένως θα το παίξω δασκάλα εγώ στην Α.;
Χρειάστηκε να μεγαλώσω λίγο για να καταλάβω κάτι που κανείς δε μας μαθαίνει όταν μιλάμε για “ζητήματα καρδιάς”: ότι δεν είναι όλα στο χέρι μας. Υπάρχουν άνθρωποι που συναντάμε σε μια στιγμή που ακόμη μαθαίνουν τον εαυτό τους. Άνθρωποι που κουβαλούν φόβους, παλιές ιστορίες, ανοιχτούς κύκλους που δεν έχουν κλείσει. Και όσο κι αν βλέπεις καθαρά τι θα μπορούσε να γίνει ανάμεσά σας, δεν μπορείς να το ζήσεις μόνη σου (κι ας το κάνεις, με όποιο κόστος, ξέρεις εσύ). Γιατί οι σχέσεις δε χτίζονται από έναν άνθρωπο που είναι έτοιμος. Χτίζονται από δύο.
