Και εκεί που λες ότι ίσως η λύση είναι η αλλαγή, έρχονται τα “νέα” και τα “ανεξάρτητα” σχήματα. Θεωρητικά, θα μπορούσαν να είναι η ελπίδα. Στην πράξη όμως, συχνά γεννούν περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις.
Βλέπουμε πρόσωπα χωρίς επαρκή γνώση βασικών θεμάτων που καλούνται να διαχειριστούν. Ακούμε δηλώσεις που δείχνουν έλλειψη προετοιμασίας σε ζητήματα που είναι κρίσιμα για τη χώρα. Παρακολουθούμε υποψηφιότητες που μοιάζουν να βασίζονται περισσότερο σε αναγνωρισιμότητα, lifestyle ή προσωπικές φιλοδοξίες, παρά σε πολιτικό υπόβαθρο και ουσία.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχουν και περιπτώσεις συμπεριφορών που δεν συνάδουν με τον ρόλο που καλούνται να υπηρετήσουν, εντάσεις, περιστατικά βίας, εικόνες που δεν τιμούν ούτε τους ίδιους ούτε τον θεσμό που εκπροσωπούν.
Κάπου εδώ, ο πολίτης μένει να κοιτάζει και τις δύο πλευρές και να αναρωτιέται...Τελικά, τι είναι χειρότερο;
Το παλιό, που γνωρίζουμε καλά και μας έχει απογοητεύσει; Ή το νέο, που υπόσχεται αλλαγή αλλά μοιάζει απροετοίμαστο να τη φέρει;
Γιατί η αλλαγή από μόνη της δεν είναι πάντα λύση. Αν δεν συνοδεύεται από γνώση, σοβαρότητα και ευθύνη, μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε αστάθεια.
Από την άλλη, η παραμονή στο “γνωστό” δεν είναι λύση όταν αυτό έχει ήδη αποτύχει να πείσει.
Και κάπου εδώ γεννιέται το πιο δύσκολο ερώτημα για κάθε πολίτη...από τα δύο κακά, ποιο είναι το λιγότερο κακό;
Μια αλλαγή που κινδυνεύει να γίνει ζούγκλα; Ή μια στασιμότητα που ξέρουμε πού οδηγεί;
Ίσως όμως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η επιλογή ανάμεσα σε δύο κακές λύσεις. Ίσως το πρόβλημα είναι ότι έχουμε φτάσει στο σημείο να πιστεύουμε πως δεν υπάρχει καλή. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο για μια δημοκρατία.
Γιατί όταν ο πολίτης σταματήσει να πιστεύει ότι υπάρχει κάτι καλύτερο, τότε δεν επιλέγει, απλώς συμβιβάζεται. Και ο συμβιβασμός, στην πολιτική, είναι πάντα η αρχή της παρακμής.
