Μετά τον Φίλιππο τάφηκε και ο Φειδίας στη Βεργίνα

Δεν θα καλούσα ποτέ κάποιον για “να τον ξεσκίσω” γιατί α) αυτό είναι αλαζονικό, υπεροπτικό και ανόητο γιατί δεν είναι εξασφαλισμένο το ποιος θα ξεσκίσει ποιον και β) όταν καλείς κάποιον υπογράφεται αυτομάτως ένα άτυπο συμβόλαιο “καλής φιλοξενίας” με τον καλεσμένο σου που -κανονικά- σημαίνει πως πρέπει να ακολουθήσεις κάποιους κανόνες. Και όταν ξέρω ότι δεν θα τους ακολουθήσω προτιμώ να μην τον καλέσω εξαρχής, γιατί δεν θα είναι σωστό για κανέναν απ’ τους δυο μας. Για τον ίδιο λόγο δεν καλώ φασισταριά, εγκληματίες ή πιθανούς κακοποιητές. Ο Φειδίας σίγουρα δεν ανήκει σε κάποια από τις τελευταίες κατηγορίες κι αποτελεί μια ιδιάζουσα περίπτωση a league of his own. Στη δική του περίπτωση ακολουθώ το δίδαγμα της ρήσης “ποτέ μην παλεύεις με ένα γουρούνι στη λάσπη, θα λερωθείτε και οι δύο αλλά μόνο το γουρούνι θα το ευχαριστηθεί”. Και βλέποντας πως πήγε η αντίστοιχη πάλη του Φειδία με τον Μανώλη Καλατζή παλαιότερα και τον Γιάννη Καρεκλά πρόσφατα (που πρέπει να του χάρισαν τουλάχιστον δύο μονάδες στις δημοσκοπήσεις), νιώθω απόλυτα δικαιωμένος για την επιλογή μου. Οι δημοσιογράφοι πρέπει να αναγνωρίζουμε τα όριά μας ειδικά με ανθρώπους που δεν έχουν κανένα.

Όταν λοιπόν το εμπρηστικό στυλ κάποιων από εμάς πολύ πιθανό να γυρίσει μπούμερανγκ, η μετριοπάθεια άλλων συναδέλφων αποδεικνύεται φλέβα χρυσού. Όπως στην περίπτωση του Γιώργου Τάττη, ενός συναδέλφου με τον οποίο ιδεολογικά μας χωρίζει ο Ειρηνικός αλλά ταυτόχρονα σέβομαι βαθιά για τη συνέπεια, την ακεραιότητα και τον ρομαντισμό των απόψεών του άσχετα εάν διαφωνώ κοντά στο 90% μ’ αυτές. Σεβασμός που έγινε ακόμα μεγαλύτερος από το γεγονός ότι ο Γιώργος μαζί με τον επίσης δημοσιογράφο, ακτιβιστή και υποψήφιο βουλευτή με τους Οικολόγους Οζ Καραχάν διώκονται ποινικά επειδή προσπάθησαν να εμποδίσουν την κατάσχεση ενός πανό με πολιτικό περιεχόμενο που αναρτήθηκε απέναντι από την εξέδρα των επισήμων κατά την παρέλαση της 1ης Οκτωβρίου το 2024 (πρώτη μέρα ανάληψης των καθηκόντων του σημερινού Αρχηγού της Αστυνομίας) με τη δίκη να έχει οριστεί για τις 20 Ιουνίου (αναμένω ότι έξω από το δικαστήριο θα υπάρχει κόσμος με πανό που απλά θα προκαλούν την Αστυνομία να τα κατεβάσει).

Ο Γιώργος κάθισε πρόσφατα με τον Φειδία Παναγιώτου για μια συζήτηση στο πλαίσιο της εκπομπής του “Ανοιχτά μέτωπα” στη Βεργίνα TV Κύπρου και το αποτέλεσμα θα πρέπει να διδάσκεται στις σχολές δημοσιογραφίας. Ο συνάδελφος όχι μόνο δεν υποτίμησε, αντιμετώπισε υπεροπτικά ή επιτέθηκε μονόπλευρα στον καλεσμένο του αλλά, επιστρατεύοντας ένα στυλ επίμονης και στοχευμένης ανάκρισης τύπου hard talk,  έθεσε ερωτήματα που απαιτούν εξειδικευμένες γνώσεις προκειμένου να ελέγξει την επάρκειά του. Τα υπόλοιπα ανέλαβαν η... φύση και η βαρύτητα: ο Φειδίας Παναγιώτου αδυνατώντας να απαντήσει ακόμα και σε στοιχειώδη ερωτήματα που εφάπτονται της βασικής του ιδιότητας ως Ευρωβουλευτής (προϋπολογισμός, Κανονισμός Πράσινης Γραμμής) ξεβρακώθηκε μόνος του και αυτογελοιοποιήθηκε ακόμα και για τα δικά του, ήδη πολύ χαμηλά, στάνταρ. Σε κάποια σημεία δε ήταν τόσο επώδυνο που μέχρι και ο οικοδεσπότης έδειξε επιείκεια και άλλαζε θέμα ή υποβάθμιζε την επώδυνη ασχετοσύνη του Φειδία ώστε ο τελευταίος να μην εκτεθεί περισσότερο - κι αυτό έχει να πει πολλά για τον επαγγελματισμό αλλά και τον χαρακτήρα του Γιώργου Τάττη.

Φυσικά και δεν περιμέναμε αυτό το απολαυστικό expose για να διαπιστώσουμε πως μέσα στα δύο χρόνια από τότε που εξερράγη στο πολιτικό σκηνικό ο κύριος “Δεν Γνωρίζω Τίποτα” εξελίχθηκε στον κύριο “Εξακολουθώ Να Μην Γνωρίζω Τίποτα Πέρα Από Σύγχρονη Ρωσική Ιστορία και Πολιτική Στα Οποία Για Κάποιο Λόγο Απέκτησα Μάστερ”, απλά ίσως είναι η πρώτη φορά που είδαμε το Jenga του Φειδία να καταρρέει τόσο θεαματικά και μάλιστα από καθαρά δικές του κινήσεις. Βλέπετε ο Τάττης δεν έπεσε στην παγίδα των haters που συναγωνίζονται στο ποιος θα του την πει εξυπνότερα και καταλήγουν να του κάνουν την καλύτερη διαφήμιση και μάλιστα εντελώς δωρεάν, αλλά με στοχευμένες ερωτήσεις γύρω από το -υποτίθεται- αντικείμενο του ευρωβουλευτή αφήνει τον τελευταίο να εκτεθεί μόνος του ανεπανόρθωτα με ολοφάνερη άγνοια βασικών λειτουργιών του ευρωκοινοβουλίου, αμηχανία, εκνευρισμό και γελοιωδέστατες δικαιολογίες (“έχω τις βουλευτικές με την Άμεση Δημοκρατία”, “έχω τρεχάματα με τον γάμο”, “ανέλαβε τη μελέτη του προϋπολογισμού η ομάδα μου” - όπου “ομάδα” είναι οι εικονολήπτες και οι μοντέρ που κάνουν τα βιντεάκια του) που δεν πείθουν ούτε 10χρονο, πόσο μάλλον τους hardcore υποστηρικτές του (αν και οι δύο κατηγορίες κάνουν μεγάλο overlap).

Πριν δύο χρόνια αυτή η “αφοπλιστική ειλικρίνεια” του Φειδία Παναγιώτου σε συνδυασμό με το απλανές βλέμμα και τα κακά ελληνικά, γοήτευε μεγάλο μέρος του κοινού, ιδίως ανθρώπους από λαϊκά και μεσαία στρώματα, που έβλεπαν σε αυτόν έναν “δικό τους” και έλεγαν “αν τα κατάφερε αυτός, μπορώ κι εγώ”. Σήμερα αυτή η τακτική εξακολουθεί να είναι το κύριο αφήγημα ελλείψει άλλων επιχειρημάτων, άσχετα εάν δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα κάποιος που είναι δύο χρόνια ευρωβουλευτής να μην έχει την παραμικρή γαμημένη ιδέα για στοιχειώδεις πτυχές και βασικές λειτουργίες του αντικειμένου του. Άλλωστε όπως συμβαίνει σε κάθε αίρεση που σέβεται τον εαυτό της, τα μέλη γνωρίζουν πως ο ηγέτης είναι απλά ένας χαρισματικός απατεώνας απλά τον ακολουθούν no matter what γιατί είτε είναι πολύ βαθιά στο λαγούμι για να μπορέσουν να βγουν απ’ αυτό, είτε γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο -έως ακατόρθωτο- να παραδεχθούν πως την πάτησαν τόσο εύκολα από κάποιον που μοιράζει giveaways προσκλήσεις για τον γάμο του (άλλωστε για να δουλέψει το deprogramming μελών αίρεσης πρέπει να γίνει από τρίτο, δεν μπορείς να το κάνεις στον εαυτό σου).

Η συνέντευξη στον Τάττη έδειξει για ακόμα μια φορά ότι ο Φειδίας δεν έχει να προσφέρει, πριν δύο χρόνια, σήμερα ή στο κοντινό μέλλον, τίποτα περισσότερο από στεγνή εκδίκηση και αόριστη “τιμωρία του συστήματος” (του οποίου είναι γέννημα θρέμμα). Βασικά η Άμεση Δημοκρατία είναι η “τουλούμπα της πολιτικής”:  προσφέρει μεν πρόσκαιρη ικανοποίηση αλλά δεν είναι τίποτα περισσότερο από κενές θερμίδες, μηδενικά θρεπτικά συστατικά και επιζήμια για τον οργανισμό.

Οι οπαδοί του Φειδία διψούν για εκδίκηση, επιζητούν την τιμωρία και γελοιοποίηση του συστήματος (που τους εκτρέφει) ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Έχουν κάθε δικαίωμα να το επιδιώκουν, αυτή είναι άλλωστε η ομορφιά της δημοκρατίας. Όπως και εμείς που δεν θέλουμε την ολική κατάρρευση αλλά βελτίωση του συστήματος εκ των έσω με την εκλογή νούσιμων, αξιόλογων και έντιμων ανθρώπων, διατηρούμε το δικαίωμα να τους θεωρούμε, στην καλύτερη περίπτωση, τίποτα περισσότερο από κριντζ ψυχαγωγία.

Μετά από αυτή την εμφάνιση του Φειδία η απάντηση στην μόνιμη (και βλακώδη) επωδό “γιατί οι άλλοι είναι καλύτεροι;” είναι “τουλάχιστον, αποκλείεται να γίνουν χειρότεροι”.