Η αναπηρία δεν είναι ντροπή, η αναλγησία είναι

Τι έγινε παιδάκια; Σοκαριστήκατε; Σκεφτήκατε τι διάολο, το γύρισε και ο Νομικός σε νεοναζί έτοιμος να ρίξει στον Καιάδα όποιον δεν ταιριάζει με τα πρότυπα της (παπ)Άριας Φυλής; Έπρεπε να το ψυλλιαστούμε ότι αυτό το κατάλευκο δέρμα και τα γαλάζια μάτια θα οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια σε μια (μετ)ενσάρκωση του Μένγκελε - απλά δεν μπορείς να ξεφύγεις απ’ τη φύση σου. Πριν στείλετε τη Μοσάντ στο κατόπι μου, αναλογιστείτε λίγο τον πρόλογο. Γιατί η συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων, και δη δημοσίων λειτουργών, μαρτυρά αυτή ακριβώς τη γαμημένη νοοτροπία: κάποιοι θα ήθελαν τους συμπολίτες μας με αναπηρία κλειδωμένους στο σπίτι, σε κάποιο ίδρυμα ή οπουδήποτε μακριά από το οπτικό τους πεδίο απλά και μόνο για να μην ξεβολευτούν ή -Θεός φυλάξοι- κουνήσουν τον χρυσοπληρωμένο κώλο τους και κάνουν actually καμιά δουλειά.

Στο Γυμνάσιο Αγίου Αθανασίου γνώριζαν ήδη ότι θα φοιτούσε εκεί τετραπληγικός μαθητής σε τροχοκάθισμα ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΠΡΙΝ περάσει για πρώτη φορά το κατώφλι του σχολείου τον περασμένο Σεπτέμβριο. Τους ενημέρωσε η μητέρα του παιδιού για τυχόν διευθετήσεις, μετατροπές και διευκολύνσεις ώστε ο μικρός να παρακολουθεί ανεμπόδιστος όλα τα μαθήματα, να συμμετέχει -όπου είναι εφικτό από τον ίδιο- σε όλες τις δραστηριότητες και εκδηλώσεις του σχολείου, να είναι μέρος του συνόλου όπως πρέπει να είναι ΚΑΘΕ παιδί. Μάλιστα η γυναίκα έμαθε πως το σχολείο διέθετε στις τάξεις του και καθηγητή σε τροχοκάθισμα, συνεπώς σκέφτηκε πως το προσωπικό θα ήταν εξοικειωμένο και το κτήριο κατάλληλο για την περίσταση. Πόσο έξω έπεσε!

Το Γυμνάσιο όχι μόνο δεν διαθέτει ασανσέρ (και είναι σχετικά καινούργιο, αλήθεια πώς διάολο εγκρίνονται τέτοια αφιλόξενα δημόσια κτήρια;) αλλά ο χώρος εκδηλώσεων του σχολείου βρίσκεται σε χαμηλότερο χώρο με πρόσβαση μόνο από σκάλες. Τις οποίες φυσικά δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει ο μικρός γιατί δυστυχώς το τροχοκάθισμα είναι συνηθισμένο μοντέλο και όχι εκείνο που μετατρέπεται σε Batplane ώστε να πετάξει όταν χρειαστεί. Έτσι το παιδί αποκλείστηκε από ΟΛΕΣ τις εκδηλώσεις του σχολείου που λαμβάνουν χώρα στη συγκεκριμένη αίθουσα, γιορτές, παραστάσεις, ομιλίες, τα πάντα. Και όχι μόνο ως θεατής αλλά και ως συμμετέχων. Βλέπετε, ο μικρός μπορεί να είναι ανάπηρος αλλά κάποιοι αποφάσισαν πως είναι και νεκρός. Ότι δεν έχει αντίληψη ή αισθήματα. Το παιδί είναι πανέξυπνο, έχει πλήρη επίγνωση και του αρέσει να συμμετέχει σε δραστηριότητες και εκδηλώσεις όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του. Μάλιστα συμμετέχει και σε ένα βραβευμένο βίντεο του σχολείου που γυρίστηκε με τη συνδρομή του προέδρου του Συνδέσμου Γονέων Μιχάλη Αριστείδου που τυγχάνει κινηματογραφιστής (και ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του μικρού παρά το ότι όλες του οι προσπάθειες για βελτίωση της σχολικής του ζωής πέφτουν σε βαρήκοα ώτα - είναι από δική του ανάρτηση που έμαθα για το θέμα).

Στάλθηκαν δεκάδες επιστολές προς κάθε αρμόδιο (τις έχω στη διάθεσή μου), όλες παραλήφθηκαν με υποσχέσεις διευθέτησης του ζητήματος. Μαντέψτε, η σχολική χρονιά τελειώνει σε λίγες εβδομάδες και φυσικά δεν έγινε απολύτως τίποτα. Και όλο αυτό το διάστημα ο μικρός παραμένει αποκλεισμένος από ΚΑΘΕ εκδήλωση του σχολείου. Το ασανσέρ κοστίζει, φαντάζομαι κάπου κάποιος θα κλαίγεται ότι δεν υπάρχουν κονδύλια (αυτός ο ξαφνικός πόνος δημόσιων λειτουργών για τα κρατικά κονδύλια εάν φυσικά αυτά δεν αφορούν ταξιδάκια, υπερωρίες ή δαπανηρές εκδηλώσεις-show για τους επίσημους, πραγματικά... ματώνει την καρδιά μου), μάλιστα κάποια στιγμή έπεσε στο τραπέζι και η ιδέα για έρανο όμως ευτυχώς απορρίφθηκε γιατί η ελεημοσύνη δεν πρέπει να προσφέρει άλλοθι στη γαμημένη κρατική αναλγησία! Εν τω μεταξύ θα μπορούσε να βρεθεί κάποια προσωρινή λύση με την κατασκευή μιας ράμπας διέλευσης αλλά ποιος δημόσιος υπάλληλος α) να το σκεφτεί β) να πάρει την πρωτοβουλία και γ) να αναλάβει προσωπικά να το φέρει εις πέρας. Φαντάζομαι αν μπορούσε η μάνα του παιδιού θα την έχτιζε η ίδια με τα χέρια της ή θα τον κουβαλούσε στην πλάτη της κάθε φορά που είχε εκδήλωση, δεν υπάρχει άθλος που γονιός δεν θα έκανε για το ανάπηρο παιδί του - αυτό που στα μάτια των υπολοίπων φαντάζει Γολγοθάς (κατά την προσφιλή στερεοτυπική φράση) για εκείνους είναι η στυγνή καθημερινότητα. Δεν μπορεί όμως και ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να το κάνει. Γιατί υποτίθεται πως έχουμε κράτος και ΑΥΤΟ είναι το κυριολεκτικά το job description - με το “υποτίθεται” να είναι η λέξη-κλειδί.

Η δημοσιοποίηση όπως ήταν φυσικό ενόχλησε τους αρμόδιους, οπότε προετοιμαστείτε για ένα μπαράζ από “εγώ εν τζιαι” όταν ένας-ένας θα προσπαθούν να καλύψουν τους κώλους τους και να διαφυλάξουν τις προαγωγές τους. Σε ένα κανονικό κράτος (ξέρω ότι άρχισε να κουράζει το κλισέ και υπόσχομαι να το κόψω όταν, ξέρετε, σταματήσουμε να είμαστε μπουρδέλο) θα είχαν ήδη ξηλωθεί οι ανάλγητοι που επέτρεψαν ένα ανάπηρο παιδί να υποστεί για μια ολόκληρη σχολική χρονιά το ψυχολογικό τραύμα του διαρκούς αποκλεισμού επιπρόσθετα από το σωματικό του. Όμως οι φελλοί καταφέρνουν και επιπλέουν επειδή ακριβώς είμαστε ένα κράτος-παρωδία και μια υποκριτική κοινωνία όπου η δημοσιοποίηση του αποκλεισμού ενός ανάπηρου παιδιού ενοχλεί περισσότερο από τον ίδιο τον αποκλεισμό του.