Κατά το ίδιο δημοσίευμα, ο δημοσιογράφος φέρεται να διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη μετακίνησή της στο εξωτερικό, συμβάλλοντας ώστε να μεταφερθεί με ασφάλεια σε δομή φιλοξενίας στη Γερμανία.
Στην παρέμβασή του, επιβεβαιώνει τα όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, καταθέτει τη δική του μαρτυρία για τα γεγονότα και απευθύνει έκκληση προς τη «Σάντη» να αποχωρήσει από την Κύπρο, εκφράζοντας ανησυχία για την ασφάλειά της.
Ολόκληρο το άρθρο του Στέλιου Ορφανίδη που δημοσιεύτηκε στο documento
Η Σάντη έχει πολύ σοβαρούς λόγους να μην εμπιστεύεται το κυπριακό κράτος.
Άλλωστε, όπως μου ανέφερε σε διάφορες συνεντεύξεις, πήγε τουλάχιστον δύο φορές να καταγγείλει το άτομο που είπε πως τη βίασε όταν ήταν 13 ετών και μετέπειτα τη διακινούσε για τον εαυτό του στην Κύπρο και το εξωτερικό, την είχε μετατρέψει σε περιουσιακό του στοιχείο και την ενέπλεξε στα γρανάζια ενός μηχανισμού αθέμιτου πλουτισμού που εξυπηρετούσε μια παρέα ανδρών με ειδικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα.
Την πρώτη φορά, όπως μου είπε, ο αστυνομικός στο τμήμα τη χλεύασε και την ξαπέστειλε θυμωμένος. Τη δεύτερη φορά, ο αστυνόμος στον οποίο αποτάθηκε, αν και δεν κατέγραψε το παράπονό της, ήταν τουλάχιστον πιο ευγενικός και πριν την ξαποστείλει κι αυτός, της έδωσε μια συμβουλή στο μήκος κύματος του “κοίτα να εκμεταλλευτείς την κατάσταση που μου περιγράφεις, να μαζέψεις κάποια χρήματα για την προίκα σου, και να βρεις κάποιον να παντρευτείς”.
Αυτές οι εμπειρίες της Σάντης, δεν ήταν η εξαίρεση. Το άτομο που είπε πως την κακοποιούσε σεξουαλικά ήταν άλλωστε υπηρέτης της Θέμιδος, και εξ ου, εφοδιασμένος με ανάλογη ισχύ και διασυνδέσεις παντού: στην οικονομία, την πολιτική, την εξουσία και κυκλώματα.
Για τούτο, όταν η Σάντη ήρθε σε επαφή μαζί μου το 2020 μετά από μεσολάβηση του δικηγόρου της με σκοπό να μου πει την ιστορία της -ελπίζοντας ότι η δημοσιότητα θα τη βοηθούσε να σπάσει τα δεσμά που φορούσε για 26 ολόκληρα χρόνια-, η πρώτιστή μου προτεραιότητα ήταν η ασφάλειά της. Τους επόμενους έξη περίπου μήνες είχαμε σχεδόν καθημερινή επαφή, κάναμε συνεντεύξεις και τηλεδιασκέψεις και μιλούσαμε για την περίπτωσή της αλλά και για άσχετα θέματα. Είχαμε μια σχέση όχι μόνο δημοσιογράφου-συνεντευξιαζόμενου αλλά δύο καλών φίλων.
Σημειώνω ότι η εντύπωση που μου έδωσε η Σάντη αυτό το διάστημα ήταν ότι ήταν μια πολύ έξυπνη και καλλιεργημένη γυναίκα που τη σημάδεψαν τραυματικές εμπειρίες. Αυτές την έκαναν να αισθάνεται τρομοκρατημένη, ανασφαλής, και ενίοτε απελπισμένη και διστακτική.
Η ίδια, όπως μου έλεγε, κινδύνευε. Για τούτο αρχίσαμε να συζητάμε τρόπους να καταφέρει αυτό που μάταια προσπαθούσε για δεκαετίες, απομακρυνθεί δηλαδή η Σάντη από το περιβάλλον κακοποίησης που περιέγραφε. Αυτό ήταν όμως δύσκολο στην Κύπρο.
Οι θεσμοί του νησιού, δεν υπήρχε περίπτωση να σταθούν στο πλευρό της και να προσφέρουν το ελάχιστο που χρειάζεται ένα θύμα βίας και παιδεραστίας, δλδ προστασία και δικαιοσύνη.
Οι νωπές μνήμες από την περίπτωση της 19χρονης Αγγλίδας που το κυπριακό σύστημα καταδίκασε πρωτόδικα όταν παρέλειψε να διερευνήσει τον βιασμό της στην Αγία Νάπα από παρέα Ισραηλινών, από την αδιαφορία της κυπριακής αστυνομίας για θύματα του “Ορέστη”, οι νυκτερινοί περίπατοι του βαρυποινίτη Αντώνη Προκοποίου Κίτα, και τα θύματα άλλων βιαστών, παιδεραστών και κακοποιών επιβεβαίωναν απλώς πως η Σάντη είχε να κάνει με τους ίδιους ανθρώπους: Οι άνθρωποι που είχαν ξαποστείλει τη Σάντη από τα αστυνομικά τμήματα ήταν οι ίδιοι δικαστές που καταδικάζουν θύματα βιασμού αθωώνοντας δράστες, οι ίδιοι νομικοί που έστηναν κυκλώματα με κακοποιούς, οι ίδιες πρώτες κυράτσες που προεδρεύουν κρατικοδίαιτους θεσμούς για την προστασία θυμάτων σεξουαλικής βίας που εν συνεχεία αφήνουν ξεκρέμαστα (εισπράττοντας δημόσιους επαίνους για το ανύπαρκτο έργο τους), οι ίδιοι σύγχρονοι Ρομπέν των Δασών απ’ την ανάποδη που εκμεταλλεύονται τους αδύναμους για να πλουτίσουν οι ίδιοι ακόμη περισσότερο. Είναι οι άνθρωποι που έχουν το πάνω χέρι στην Κύπρο.
Μαζί καταστρώσαμε μυστικό σχέδιο δραπέτευσης και διαφυγής. Αρχικά μέσω Ελλάδας και από εκεί για Γερμανία, όπου θα ζητούσε φιλοξενία σε καταφύγιο θυμάτων σεξουαλικής και ενδοοικογενειακής βίας.
Όταν έφτασε η μεγάλη μέρα, μετά την άφιξή της στη Γερμανία μαζί με το παιδί της και το σκυλάκι τους, η Σάντη, πριν την άφιξή της στο καταφύγιο, μου έγραψε: “Χορεύουμε στους δρόμους και με συννεφιά παρακαλώ από την χαρά μας! Είμαστε χαρούμενοι”.
Όταν έγινε δεκτή στο χώρο φιλοξενίας γυναικών μου περιέγραψε τις πρώτες της εντυπώσεις: “Αισθάνομαι ήδη πριγκίπισσα εδώ! Ούτε στο πριγκιπάτο τόση περιποίηση. Τόσοι κήποι, τόση θέα..!!! Τόσες πολλές κοπέλες, η κάθε μία με την δική της ιστορία. Πρόθυμες να σε πάρουν από το χέρι. Να σε ξεναγήσουν”..
Αυτά ήταν λίγο πριν τα μέσα Μαρτίου 2021.
Ενώ βρισκόταν στο καταφύγιο, μεσολάβησαν, όπως μου ανέφερε, τηλεφωνήματα με το άτομο που κατονόμασε ως θήτη της και μηνύματά του (κι αυτό παρά τα μέτρα ασφαλείας που είχαμε συμφωνήσει ώστε να μην έχει αυτός της δυνατότητα να επικοινωνεί μαζί της και να την επηρεάζει – προσωπικά δεν γνωρίζω αν την πρόδωσε συγγενικό της πρόσωπο ή αν δεν ακολούθησε πιστά τις οδηγίες που της έδωσα).
Ένα μήνα αργότερα, η Σάντη ενώ μέχρι τότε πρόθυμα έδινε πληροφορίες και στοιχεία για την περίπτωσή της και τη διαφθορά που έγινε μάρτυρας συναναστρεφόμενη παρά τη θέλησή της με τον κατ’ ισχυρισμό θήτη της, άρχισε να διστάζει, να γίνεται απρόθυμη να συνεργαστεί, μέχρι που μου απέστειλε προειδοποίηση, κατόπιν οδηγιών των “νομικών συμβούλων” της όπως μου ανέφερε, καλώντας με να μη προβώ σε δημοσίευση που σχετίζεται με την περίπτωσή της.
Μέσα του Απρίλη και με αφορμή την αυτοκτονία συζύγου ενός συνεργάτη του άνδρα, που κατονόμασε ως θήτη της, είχαμε μια σύντομη επικοινωνία αλλά μετέπειτα η επαφή μας αραίωσε μέχρι που διακόπηκε πλήρως τον Ιούλιο του 2021.
Μέχρι που τον Σεπτέμβριο του 2022 επικοινώνησε ξαφνικά και πάλι μαζί μου. Μου είπε τότε ζούσε πλέον ξανά στην Κύπρο, ότι γέννησε ένα χρόνο νωρίτερα ένα παιδί που είχε συλλάβει λίγο πριν φύγει από την Κύπρο με τον άνδρα που είχε κατονομάσει ως θήτη της, ότι ήθελε ακόμη να της το βαφτίσω και άλλα. Προς στιγμή έμεινα άφωνος. Το μόνο που θυμάμαι πως κατάφερα να ψελλίσω μέσα στο σοκ και την απογοήτευσή μου πως “όλος εκείνος ο κόπος πήγε χαμένος”.
Την παράκληση της, τη σεβάστηκα. Δεν δημοσιοποίησα τίποτα για την περίπτωσή της. Έχασα τα ίχνη της Σάντης για τα καλά.
Το 2023, συνάντησα τον συνάδελφο Μακάριο Δρουσιώτη στην Αθήνα. Με αυτόν βρισκόμουν σε κάποια επαφή από τα προηγούμενα χρόνια όταν έγραφε βιβλία για τη διαφθορά και σε αυτά τα πλαίσια και χωρίς να δώσω λεπτομέρειες, του μίλησα για την έρευνα που είχα ξεκινήσει για την περίπτωση γυναίκας που ισχυριζόταν πως τη βίασε ως παιδί ένας πρώην δικαστής.
Στη συνάντησή μας μου ανέφερε ότι βρισκόταν κι αυτός σε επαφή με μια γυναίκα που εργαζόταν μάλιστα, αν θυμάμαι καλά, στο Προεδρικό Μέγαρο στη Λευκωσία. Τον είχε προσεγγίσει με την ίδια ιστορία, και περιγράφοντας την πληροφόρηση που είχε στην κατοχή του, οδηγηθήκαμε στο συμπέρασμα πως μιλούσαμε το ίδιο άτομο, δηλαδή η Σάντη.
Επειδή, μετά την δημοσιοποίηση της περίπτωσης της Σάντης από τον Μακάριο Δρουσιώτη στις 31 Μαρτίου, διαπίστωσα ότι δημιουργήθηκε ένα κλίμα έντονης αμφισβήτησης αυτών των αποκαλύψεών του αλλά και της γενικότερης αξιοπιστίας του με στοχευμένους ψίθυρους, δημόσιες τοποθετήσεις και με υπαγορευόμενα δημοσιεύματα στα μέσα ενημέρωσης στο σημείο που έγινε έρευνα στην οικία και το γραφείο το δικηγόρου της Σάντης Νίκου Κληρίδη (ως σαν να ήταν αυτός ένας κακοποιός και όχι ένας άνθρωπος που υπερασπιζόταν ένα θύμα βίας), αισθάνθηκα την ανάγκη να παρέμβω κι εγώ για να ξεκαθαρίσω δημόσια κάποια πράγματα.
Το γεγονός ότι η Σάντη ήρθε σε επαφή το 2023 με τον Μακάριο Δρουσιώτη μετά τη δημοσίευση των βιβλίων του Συμμορία και Κράτος Μαφία καταδεικνύει ότι είχε πρόθεση να δημοσιοποιηθεί η υπόθεσή της. Αυτήν, την συνέθεταν και η προσωπική της εμπειρία ζητήματα που αφορούν την ευημερία της κοινωνίας, το κράτος δικαλιου και τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Το γεγονός ότι σήμερα μετά τις αποκαλύψεις του Μακάριου Δρουσιώτη οι θεσμοί του κυπριακού κράτους αντιδρούν ως λυσσασμένα σκυλιά στρεφόμενα κατά των αγγελιοφόρων, αντί να σπεύσουν να προστατεύσουν τη Σάντη -η οποία (όχι προς μεγάλη μου έκπληξη) φέρεται να έχει διαψεύσει το περιεχόμενο του ρεπορτάζ του Μακάριου Δρουσιώτη-, με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Σάντη ακόμη και σήμερα εκβιάζεται και εκφοβίζεται. Και πως ακόμη και σήμερα κινδυνεύει η ζωή της από το ίδιο κύκλωμα.
Ναι, γνωρίζω τη Σάντη. Την έζησα για μήνες με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι η οικογένειά της. Την άκουσα. Την κατανόησα. Έγινα μάρτυρας της καθημερινής της αγωνίας, των φόβων της, των λαχτάρων της, της χαράς και της λύπης της.
Μα η Σάντη, ως ελεύθερος άνθρωπος, δεν φοβάται. Έχει όνειρα και φιλοδοξίες. Νικά τους φόβους και αντέχει τον πόνο. Γι αυτό και διψά για ελευθερία.
Οπότε έχω μεγάλη αμφιβολία ότι η Σάντη μετά την επιστροφή της στο περιβάλλον κακοποίησης, όπως το είχε η ίδια περιγράψει, είναι ξανά σε θέση να παίρνει αυτοβούλως αποφάσεις για τον εαυτό της και τα παιδιά της. Καλύπτει εξ ανάγκης αυτούς που την εκμεταλλεύτηκαν. Έχει κακούς συμβούλους. Μέλη του ίδιου κυκλώματος και ίσως μέλη της ίδιας οικογένειας που της έφερε στο σπίτι όταν ήταν ανήλικη έναν άνθρωπο που όπως μου ανέφερε, την μετέτρεψε σε αντικείμενο αρρωστημένων ορέξεων.
Για τούτο Σάντη μου, σκέψου τον εαυτό σου. Σκέψου τα παιδιά σου. Το μέλλον τους, τα όνειρά τους, την υγεία τους. Δεν αξίζουν να ζουν στο περιβάλλον που έζησες φυλακισμένη. Δεν πρόκειται να σας προστατέψουν ποτέ αυτοί που σε πρόδωσαν και σε εκμεταλλεύτηκαν.
Για τούτο, Σάντη, σήκω φύγε! Τώρα!
Στέλιος Ορφανίδης
Δημοσιογράφος
