Χριστός εξανέστη!

Το απόσπασμα από το ρεπορτάζ για την κατάρρευση της ετοιμόρροπης πολυκατοικίας στη Γερμασόγεια που σκότωσε δύο ανθρώπους και τραυμάτισε άλλους τέσσερις, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Δεν πρόκειται ούτε για δυστύχημα, ούτε για τραγωδία, ούτε φυσικά για την κακιά στιγμή που επιστρατεύεται για να ξεπλένει αμαρτίες ως άλλη κολυμπήθρα του Σιλοάμ. Πρόκειται για προμελετημένο φόνο που διέπραξαν οι ιδιοκτήτες που όχι μόνο αδιαφόρησαν για την άθλια κατάσταση του κτηρίου αλλά συνέχισαν να κερδοσκοπούν σε βάρος των ανυποψίαστων ενοίκων. Που, σωστά μαντέψατε, είναι φτωχοί, μεροκαματιάρηδες μετανάστες. Δηλαδή, στα μάτια των ιδιοκτητών και μεγάλης μερίδας της κοινωνίας, πολίτες τρίτης κατηγορίας, αόρατοι, ασήμαντοι, αδιάφοροι, λίγο καλύτεροι από ζώα, αν και μεταξύ μας, υπάρχουν pets με ζωή και ανέσεις που αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν καν να διανοηθούν. Έτσι είναι η γαμημένη η ζωή, ναι. Αλλά ακόμα κι αυτή τους στερήθηκε. 

Ένα από τα θύματα είναι ο 27χρονος Στάνλεϊ από τη Νιγηρία. Σύμφωνα με τα όσα είπε η φίλη του Τζοάνα στο philenews, ο Στάνλεϊ δούλευε σε εταιρεία εγκατάστασης φωτοβολταϊκών και στον ελεύθερο χρόνο του συμμετείχε με τη φίλη του στην ίδια ομάδα προετοιμασίας δρομέων για μαραθώνιο. Ήταν καθ’ όλα νόμιμος, πλήρωνε κανονικά τους φόρους και το ενοίκιο στο γκρεμούλι που έμενε. Όταν η Τζοάνα τον ρώτησε γιατί έμενε σε διαμέρισμα με τρύπα στο ταβάνι από την οποία εξείχαν σίδερα ο Στάνλεϊ της απάντησε “όταν είσαι μαύρος σε αυτή τη χώρα, έτσι σου συμπεριφέρονται”. Παρ’ όλα αυτά αγαπούσε το νησί και τους κατοίκους του. Το νησί που έμελλε τελικά να τον σκοτώσει με το γνώριμο πια modus operandi: την εγκληματική αδιαφορία. Του ανάλγητου κράτους, των άπληστων, παραδόπιστων γηγενών που βλέπουν τους φτωχούς και ευάλωτους ως εύκολη πηγή εσόδων ή ενός συνδυασμού των δύο που καταλήγει σε superstorm ανεπάρκειας και αμέλειας που αφήνει στο πέρασμα της νεκρούς, σακατεμένους και ερείπια. Σε αντιδιαστολή με τα εγχώρια παχύδερμα, ο Στάνλεϊ που, σύμφωνα με έναν από τους επιζώντες, δεν εγκατέλειψε το κτήριο τη στιγμή που κατέρρεε γιατί ήθελε να βοηθήσει άλλους. Τώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τον θάνατό του αυτοί που όσο ζούσε του εύχονταν ακριβώς αυτό. 

Ξέρω ότι παραβιάζω έναν από τους χρυσούς κανόνες της αρθρογραφίας επιτρέποντας στο συναίσθημα να πάρει τον έλεγχο του πληκτρολογίου, αλλά ξέρετε κάτι; Γάμα τους κανόνες. Το συναίσθημα είναι ό,τι μας απέμεινε σε μια χώρα που μας αποκτηνώνει σταδιακά.

Δύο άνθρωποι σκοτώθηκαν από την κατάρρευση ενός ερειπίου που ΟΛΟΙ ήξεραν ότι θα καταρρεύσει. Δύο άνθρωποι που μαζί με άλλους 18 ζούσαν εν γνώσει τους σε ένα ετοιμόρροπο σπίτι ανησυχώντας μεν για την κατάστασή του αλλά πιστεύοντας ότι εάν κινδύνευαν πραγματικά θα τους το έλεγαν, σωστά; Θα τους ειδοποιούσαν να το εγκαταλείψουν ή οι Αρχές θα εξανάγκαζαν τους ιδιοκτήτες να το ενισχύσουν, να μην το οδηγήσουν στην κατάρρευση με ανθρώπους μέσα, σωστά; Αυτό άλλωστε δεν διαχωρίζει τη “σύγχρονη και ευρωπαϊκή Κύπρο” στην οποία κατέφυγαν από τα τριτοκοσμικά μπουρδέλα που εγκατέλειψαν; Δεν υπολόγισαν βέβαια ότι όλα αυτά ισχύουν αλλά όχι για τους ίδιους. Οτι επειδή είναι φτωχοί, απελπισμένοι, μαύροι, αλλόθρησκοι μεροκαματιάρηδες, το μοναδικό πράγμα που έχει αξία για τους ιδιοκτήτες είναι το ζεστό χρήμα του ενοικίου που έπεφτε κάθε μήνα και τίποτα άλλο. Ότι σου λέει από τη στιγμή που οι ίδιοι δεν έχουν πρόβλημα γιατί να μην τους προσφέρουμε μια ετοιμόρροπη τρώγλη με ενοίκιο μεζονέτας; Στη Λεμεσό που πετάει ζουν, δεν είναι κι ότι έχουν πλειάδα επιλογών. Εδώ καλά-καλά ούτε οι ντόπιοι δεν βρίσκουν στέγη. Κι αν βρουν κανένα φτωχόσπιτο μπορεί να καταλήξουν να καούν ζωντανοί μαζί με τα παιδιά τους στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν. Η Λεμεσός των πύργων, των startups και του headquartering με γειτονιές που θυμίζουν φαβέλες. Το απόλυτο κυπριακό success story να έχει να καυχιέται η κυβέρνηση στον ετήσιο απολογισμό χώνοντας ταυτόχρονα τους νεκρούς απ’ την ανέχεια ή τη δική της εγκληματική αδιαφορία, κάτω απ’ το κόκκινο χαλί των σελέμπριτι επενδυτών. 

Ναι, αφήνοντας πίσω την “τριτοκοσμική” Νιγηρία δεν υπολόγισαν ότι στην “πρωτοκοσμική” Κύπρο μπορούν να αφήσουν ανθρώπους να καταπλακωθούν επειδή είναι αλλοδαποί. Ή φτωχοί. Αν είσαι και τα δύο, λυπάμαι αλλά τη γάμησες. Είσαι στον πάτο της τροφικής αλυσίδας και fair game για όλα τα αρπακτικά. 

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου είχε ξεκινήσει με τις προειδοποιητικές επιστολές που έστελνε ο Δήμος Γερμασόγειας στους ιδιοκτήτες εδώ και καιρό, επισημαίνοντας την ανάγκη για άμεση συντήρηση και ανακαίνιση. Συνεχίστηκε μόλις τον περασμένο μήνα όταν ο ΕΟΑ είχε αποστείλει διπλοσυστημένες επιστολές προς τους ιδιοκτήτες, καθιστώντας σαφές ότι το κτήριο ήταν στατικά ανεπαρκές. “Στατικά ανεπαρκές”. Δηλαδή έτοιμο να πέσει. Και το αναφέρουν έτσι ψυχρά και τυπικά λες και ξέρω γω θέλει απλά ένα βαψιματάκι γιατί η πρόσοψη χαλάει την αισθητική τους. Όχι ότι σ’ αυτή τη “στατική ανεπάρκεια” ζουν 20 άνθρωποι. Αλλά έτσι είναι το κυπριακό δημόσιο και ο νεοσύστατος ΕΟΑ (γιατί δεν είχαμε ήδη αρκετές δημόσιες υπηρεσίες να πληρώνουμε να το ξύνουν, έπρεπε να φορτωθούμε ακόμα μία στο πλαίσιο μιας ανεκδιήγητης μεταρρύθμισης) που εν έτει 2026 θεωρούν ως ιδανικό μέσο ειδοποίησης την αναθεματισμένη επιστολή και ως επείγουσα ειδοποίηση τη διπλοσυστημένη επιστολή. Εντάξει ρε παιδιά, κάνατε το καθήκον σας, άξιος ο μισθός σας. Τώρα, κάνουν έρευνα για να αποδοθούν ευθύνες στους ιδιοκτήτες παραβλέποντας φυσικά τις δικές τους, καθώς αποδείχθηκε στην πράξη ότι οι επιστολές δεν αρκούν για να σώσουν ζωές όταν δεν συνοδεύονται από άμεση σφράγιση των επικίνδυνων κτηρίων.

Στη Γερμασόγεια δεν συντελέστηκε καταστροφή ή τραγωδία αλλά έγκλημα κατά της ανθρώπινης ζωής . Ένα γκρεμούλι που όλοι ήξεραν ότι θα πέσει, υπηρεσίες που έστελναν αβέρτα χαρτιά με το ταχυδρομείο, οι ιδιοκτήτες που εισέπρατταν ενοίκια αδιαφορώντας για την ακεραιότητα των ενοίκων, και ένα κράτος που παρακολουθούσε τη γραφειοκρατία να εξελίσσεται ως business as usual μέχρι που τα μπετά υποχώρησαν. Άραγε πόσες άλλες τέτοιες “διπλοσυστημένες επιστολές” βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε γραμματοκιβώτια ιδιοκτητών στη Λεμεσό και αλλού και πόσες ακόμα οροφές είναι έτοιμες να καταπλακώσουν τους μεροκαματιάρηδες που ζουν από κάτω τους;

Ο θάνατος ήταν ανέκαθεν το φθηνότερο ενοίκιο σ’ αυτό το νησί - ειδικά όταν το χρώμα σου δεν ταιριάζει με το λευκό της βιτρίνας μας.

Καλό Πάσχα να έχετε.