Θλίψη στο ΑΚΕΛ για τον Χρίστο Χριστοφίδη – «Έφυγε» ο πεθερός του από την ζωή - Το συγκλονιστικό αποχαιρετιστηριο μήνυμα του

Θλίψη για τον βουλευτή του ΑΚΕΛ, Χρίστο Χριστοφίδη, καθώς με συγκινητική ανάρτηση γνωστοποίησε τον θάνατο του πεθερού του, Χριστάκη Παναούρα, σε ηλικία σχεδόν 92 ετών.

Μέσα από τα λόγια του, αποχαιρέτησε έναν άνθρωπο της βιοπάλης και της προσφοράς, περιγράφοντας τη γεμάτη ζωή του, τους αγώνες, τις θυσίες για την οικογένειά του και την παρακαταθήκη που αφήνει πίσω του, τόσο στα παιδιά όσο και στα εγγόνια του.17

 

Αυτούσια η ανακοίνωση του:

Πέθανε χτες, Μεγάλη Παρασκευή, ο πεθερός μου Χριστάκης Παναούρας σε ηλικία σχεδόν 92 χρόνων. Ο Παναούρας, με το μοναδικό επίθετο σε όλη την Κύπρο, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Γερμασόγεια. Μια από τις ιστορικότερες οικογένειες της Γερμασόγειας με το πατρικό του να βρίσκεται στο κέντρο και στον κύριο δρόμο του χωριού.

Όπως συχνά αφηγείτο ο ίδιος είχε όμορφα παιδικά χρόνια, με πολλές παιδικές περιπέτειες και ζαβολιές, σε μια οικογένεια με δυσκολίες, αλλά λιγότερες από άλλες οικογένειες της εποχής.

Μετά την βασική εκπαίδευση πέρασε σιγά- σιγά στο επάγγελμα του καλουψιή- οικοδόμου. Ο επαγγελματισμός και η ευφυία του τον έκαναν σύντομα ένα από τους καλύτερους επιστάτες στις οικοδομές. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι μετά την συνταξιοδότηση του, ο μάστρος του ο οποίος ανέλαβε το κτίσιμο ενός πολύ δύσκολου έργου, ενός μεγάλου ξενοδοχείου στην Πάφο με πολλές αρχιτεκτονικές ιδιατερότητες, επέμενε ότι ο μόνος επιστάτης που μπορούσε να αντεπεξέλθει σε ένα τέτοιο δύσκολο έργο ήταν ο Παναούρας, με αποτέλεσμα να επανέλθει και να πηγαινοέρχεται στην Πάφο. Θυμάμαι επίσης να κάνει περίπλοκα μαθηματικά με τις κόρες του για τα έργα που αναλάμβανε. Την πρώτη φορά που τον άκουσα ρώτησα διακριτικά αν είχε σπουδάσει κάτι σχετικό, αλλά ενημερώθηκα ότι τέλειωσε το δημοτικό.

Ο Χριστάκης με την χαρακτηριστική ψηλόλιγνη φιγούρα την οποία διατήρησε σε όλη την ζωή του, είχε μια γεμάτη ζωή. Άνθρωπος της ζωής σε όλες της τις εκφάνσεις, καλός, ήσυχος αλλά και μαχητικός. Παντρεύτηκε σχετικά αργοπορημένα για την εποχή με την πεθερά μου Ευρυδίκη (οικογένεια Ρούσου, κόρη του γνωστού Αμερικάνου της Πέγειας), την οποία γνώρισε στην Πέγεια και έχτισε το σπίτι τους στην Μέσα Γειτονιά, σε ένα δρόμο που ο μισός ήταν Μέσα Γειτονιά (Χαλκούτσα) και ο άλλος μισός Άγιος Νικόλαος. Εκεί έφτιαξε την οικογένεια του και απόκτησε δύο κόρες.

Μετά το 1974 έφυγε στις αραπιές για δουλειές λόγω της καταστροφής του πολέμου, όπου εργάστηκε σκληρά για να συντηρήσει την οικογένεια του, αφού είχε ήδη αποκτήσει δύο κόρες. Η πεθερά μου ήταν οικοκυρά.

Ένας οικοδόμος και μια οικοκυρά, άνθρωποι και οι δύο πολύ φιλομαθείς και ξεχωριστής ευφυίας (όταν η πεθερά μου δεν θα συνέχιζε στο Γυμνάσιο, ο δάσκαλος έκανε ιδιαίτερη προσπάθεια να μεταπείσει την οικογένεια αφού υποστήριζε ότι επρόκειτο για σπάνια μαθήτρια. Ο αδελφός της έγινε καθηγητής σε πανεπιστήμιο των Ημωμένων Πολιτειών) απέκτησαν δυο κόρες οι οποίες απέκτησαν και οι δυο διδακτορικά με εξαιρετικά αποτελέσματα στην επαγγελματική και επιστημονική τους καριέρα.

Ο Χριστάκης Παναούρας είχε μια χαρακτηριστική μοτορούδα με την οποία κυκλοφορούσε. Αυτοκίνητο δεν απέκτησε ποτέ.

Η Ρίτα μου αφηγήθηκε πολλές φορές τις θυσίες τους για να σπουδάσουν οι κόρες τους και ιδιαίτερα τις χαρακτηριστικές μετακινήσεις τους με την «τσιαλούα» (στα λεμεσιανά «σιαλούα») τα απογεύματα στα ιδιαίτερα. Μεγάλωσαν λοιπόν δυο κόρες που ότι έγιναν, έγιναν με το σπαθί τους.

Η χαρακτηριστική εικόνα του πεθερού μου που έχω στο μυαλό είναι να κάθεται και να «τσιμπά» το βράδυ, όντας πολύ λιτοδίαιτος, με το κονιακάκι του ή την ζιβανία του, λιγομίλητος, αλλά και ιδιαίτερα αφηγηματικός όταν του δινόταν η ευκαιρία. Να πηγαίνει στη θάλασσα με κάθε ευκαιρία σαν κλασικός λεμεσιανός και στον σύλλογο του Όλυμπου στον Άγιο Νικόλα.

Στα νιάτα του υπήρξε τερματοφύλακας και στέλεχος της Αθλητικής Ένωσης Γερμασόγειας, από την οποία και τιμήθηκε για την προσφορά του και στη συνέχεια του ΑΝΤΑΙΟΥ, του ιστορικού σωματείου που προϋπήρξε της ΑΕΛ στην Λεμεσό. ΑΕΛίστας ο ίδιος με διακριτική όμως παρακολούθηση των τεκταινομένων. Άνθρωπος της Αριστεράς με συνεχές και έντονο ενδιαφερον για τις πολιτικές εξελίξεις, άνθρωπος ο οποίος ως οικοδόμος ήξερε καλά πως προήλθε η βελτίωση της ζωής των εργαζομένων στην Κύπρο, μέσα από την συντεχνία και την διεκδίκηση.

Ο Χριστάκης Παναούρας ήταν ένας άνθρωπος που μπορούσε να βρει πάρα πολλές ιστορίες από την ζωή του για να πει.

Έχασε την σύζυγο του σχετικά νωρίς, πριν περίπου 19 χρόνια με καρκίνο, γεγονός που του στοίχισε. Συνέχισε μόνος και αυτάρκης με αγάπη για ζωή.

Δυστυχώς η ηλικία και τα προβλήματα υγείας οδήγησαν τελικά στο μοιραίο.

Αφήνει πίσω ως κληρονομιά, την κληρονομιά που όλοι καλούμαστε να αφήσουμε. Δυο κόρες, που φέρουν το χαρακτηριστικό του επίθετο, με ξεχωριστή ανθρωπιά και επιστημονική- επαγγελματική πορεία. Και τέσσερα εγγόνια τα οποία αγαπούσε ιδιαίτερα. Την Χριστίνα (που φέρει και το όνομα του) και τον Αντρέα, το Μάριο και την Ευρυδίκη, που βαδίζουν στον ίδιο δρόμο.

Αιωνία σου η μνήμη Παναούρα μου, ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.