Εθνικό Συμβούλιο: Συνεδριάζει με επίκεντρο τις διεθνείς επαφές του Προέδρου
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης θα προεδρεύσει σήμερα το πρωί συνεδρίας του Εθνικού Συμβουλίου.
Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότεροι πολίτες γυρίζουν την πλάτη στα παραδοσιακά κόμματα. Όχι απαραίτητα γιατί βρήκαν κάτι καλύτερο, αλλά γιατί σταμάτησαν να πιστεύουν σε αυτό που ήδη υπάρχει. Η πολιτική μοιάζει να απομακρύνθηκε από την καθημερινότητα των ανθρώπων, αφήνοντας πίσω της ένα αίσθημα αποξένωσης και θυμού.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η άνοδος μικρότερων κομμάτων ήταν αναμενόμενη. Κάποια εκφράζουν πραγματικά μια ανάγκη για αλλαγή, για διαφορετική φωνή, για συμμετοχή. Άλλα όμως φαίνεται να γεννιούνται όχι μόνο από ιδεολογική ανάγκη, αλλά και από προσωπικές ατζέντες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η «Άμεση Δημοκρατία» του Φειδία, ένα εγχείρημα που, είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι, κατάφερε να τραβήξει την προσοχή και να ταράξει τα νερά. Δεν είναι τυχαίο ότι δέχεται έντονη κριτική και πίεση από το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα. Όταν κάτι νέο εμφανίζεται, το σύστημα αντιδρά...συχνά αμυντικά.
Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε και την εμφάνιση του κόμματος «Σήκου Πάνω» του Χριστόφορου Τορναρίτη. Εδώ, τα πράγματα μοιάζουν πιο σύνθετα. Η δημιουργία του δεν φαίνεται να πηγάζει μόνο από πολιτική ανάγκη ή ιδεολογική διαφοροποίηση, αλλά και από μια προσωπική αντιπαράθεση. Η ρήξη με τον Φειδία, που κάποτε ήταν σύμμαχος, φαίνεται να μεταφέρθηκε πλέον στο πολιτικό πεδίο.
Και κάπου εδώ γεννάται το ερώτημα ... πρόκειται για υγιή πολιτική εξέλιξη ή για κατακερματισμό χωρίς ουσία;
Η «πίτα» της ψήφου αναπόφευκτα θα μοιραστεί. Περισσότερα κόμματα σημαίνουν περισσότερες επιλογές, αλλά και μεγαλύτερη διάσπαση. Το ζητούμενο δεν είναι πόσοι θα μπουν στο παιχνίδι, αλλά με ποιο σκοπό.
Αν η νέα πολιτική πραγματικότητα στηριχθεί σε ιδέες, προτάσεις και ουσιαστική επαφή με την κοινωνία, τότε ίσως να μιλάμε για μια αναγκαία ανανέωση. Αν όμως κυριαρχήσουν οι προσωπικές διαμάχες, οι εντυπώσεις και οι συγκρούσεις, τότε το μόνο που θα αλλάξει θα είναι τα πρόσωπα, όχι η ουσία.
Και ο πολίτης, για ακόμη μια φορά, θα μείνει να παρακολουθεί.
