Η υπόθεση αφορά ειδική εκπαιδευτικό λογοθεραπεύτρια, η οποία το 2016 ζήτησε άδεια να παρέχει ιδιωτικά μόλις τρεις θεραπείες την εβδομάδα στον εξειδικευμένο τομέα της δυσφαγίας (σίτισης), προσφέροντας στήριξη και καθοδήγηση σε άτομα με σοβαρές δυσκολίες, όπως εγκεφαλική παράλυση.
Το Υπουργείο Παιδείας είχε απορρίψει το αίτημα, επικαλούμενο σχετική εγκύκλιο, απαγόρευση αυτοεργοδότησης και αόριστο «ασυμβίβαστο» με τα καθήκοντά της.
Η εκπαιδευτικός προσέφυγε στο Διοικητικό Δικαστήριο και δικαιώθηκε, με το Υπουργείο να καταχωρεί έφεση.
Ωστόσο, το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο επικύρωσε πλήρως την πρωτόδικη κρίση, τονίζοντας ότι η απόφαση της διοίκησης ήταν ανεπαρκώς αιτιολογημένη, χωρίς συγκεκριμένη εξήγηση και ότι δεν έγινε η αναγκαία ουσιαστική έρευνα για το αν επηρεάζονται τα καθήκοντά της
Επίσης, το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο τονίζει στην απόφασή του πως το Υπουργείο εφάρμοσε την εγκύκλιο σαν απόλυτο κανόνα, ενώ ο νόμος επιτρέπει εξαιρέσεις, ενώ σημειώνει ότι η επίκληση «ασυμβίβαστου» ήταν «γενική και ατεκμηρίωτη».
Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε στο ότι το βασικό κριτήριο του νόμου -κατά πόσο η ιδιωτική απασχόληση επηρεάζει την εκτέλεση των καθηκόντων- «δεν εξετάστηκε ποτέ ουσιαστικά».
Το Δικαστήριο υπενθύμισε, επίσης, ότι οι εγκύκλιοι αποτελούν απλώς εσωτερικές κατευθυντήριες γραμμές και δεν μπορούν να υποκαθιστούν τον νόμο ή να εφαρμόζονται μηχανιστικά, χωρίς αξιολόγηση των ειδικών περιστάσεων κάθε υπόθεσης.
«Συμφωνούμε με την κατάληξη του Δικαστηρίου», αναφέρει στη απόφασή του, «ότι η διοίκηση, στην υπό κρίση υπόθεση, έχει υπερβεί τα ακραία όρια της διακριτικής της ευχέρειας, κατά τρόπο που να καθίσταται κακή η χρήση της».
