Φωτιά: Μπορεί να λέμε για κάποιον που δουλεύε πολύ και εντατικά ότι “έχει πιάσει φωτιά” αλλά στην περίπτωση της Υπουργού όταν πιάνει φωτιά είναι εκείνη που μας δουλεύει πολύ. Κανείς δεν κατάλαβε ακριβώς πως η Παναγιώτου ήταν το μοναδικό πράγμα που έμεινε στη θέση του μετά το καταστροφικό πέρασμα της πυρκαγιάς από την ορεινή Λεμεσό αλλά συνέβη. Ίσως πρόκειται για θαύμα σαν αυτά που επικαλούνται οι πιστοί όταν εικόνες ή και ολόκληρα εκκλησάκια μένουν άθικτα ενώ τριγύρω είναι όλα καμένα (και που πάντα αποφεύγουν να μας εξηγήσουν γιατί ο Θεός να σώσει μια άψυχη εικόνα και να αφήσει να καούν άνθρωποι και ζώα). Πάντως ούτε η πύρινη λαίλαπα σε συνδυασμό με την κρατική ανικανότητα και ασυνεννοησία, στάθηκαν ικανά να την ταρακουνήσουν από τη θέση της. Μπορεί και να υπάρχει μια μεταφυσική εξήγηση για την ανθεκτικότητα της Υπουργού, αφού στην περίπτωσή της η λογική εκπαραθυρώνεται. Η ίδια είχε πει πως “η φωτιά θα σταματήσει όταν τα κάψει όλα”, προφανώς το ίδιο ρητό ισχύει και για τη θητεία της.
Νερό: Άλλη μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη και δη της Υπουργού Γεωργίας που μας θύμισε πως το υδατικό υπάρχει από την εποχή του “Κωνσταντίνου και Ελένης”. Άδεια φράγματα, κακή διαχείριση των διαθέσιμων υδάτων, διαρροές, έλλειψη οράματος και κεντρικού σχεδιασμού, δανεικές (και απίστευτα ενεργοβόρες) κινητές μονάδες αφαλάτωσης και μεσοβέζικες λύσεις όπως διακοπές παροχής, μετατόπιση της ευθύνης στους καταναλωτές και μια... καμπάνια εξοικονόμησης νερού εμπνευσμένη από τη σειρά Stranger Things. Το τελευταίο είναι ίσως και το μοναδικό που πέτυχε διάνα αφού το απόλυτο stranger thing είναι που παραμένει στη θέση της!
Γη: Καμένη; Check. Άνυδρη; Check. Τώρα και με αφθώδη. Όπως ΔΕΝ είπε ποτέ ο Αϊνστάιν παράνοια είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα συνέχεια περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Το είδαμε με τις απανωτές αποστολές SMS για να ειδοποιείς στη Λευκωσία όταν έχει τσουνάμι στην Πάφο, το βλέπουμε και στην περίπτωση της Μαρίας Παναγιώτου. Πώς αλήθεια περιμένεις από κάποια που στη βάρδια της οποίας κάηκε η μισή επαρχία Λεμεσού και θα πούμε το νερό νεράκι να κάνει σωστή διαχείριση μιας κρίσης που απειλεί να τινάξει στον αέρα (ΟΚ, poor choice of words) την κτηνοτροφία του νησιού; Τα σημάδια ήταν εκεί, από τον Δεκέμβριο, όταν επιβεβαιώθηκαν τα κρούσματα στα κατεχόμενα. Παρά τις προειδοποιήσεις, ο έλεγχος της Πράσινης Γραμμής αποδείχθηκε ανεπαρκής, επιτρέποντας στον ιό να περάσει στις ελεύθερες περιοχές με ολέθρια αποτελέσματα. Η ραγδαία εξάπλωση σε 34 μονάδες μέσα σε λίγες μέρες, η διγλωσσία (και τα ψέματα) για τη σφαγή των ασυμπτωματικών ζώων και το επικοινωνιακό μπάχαλο (κατηγορούν όσους αντιδρούν για λαϊκισμό), έπρεπε να αποτελούν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της θητείας της Παναγιώτου ως Υπουργού Γεωργίας αλλά -μαντέψτε- δεν έμεινε δέντρο, νερό ή αγελάδα αλλά εκείνη σταθερά στη θέση της.
Μας έμεινε ο αέρας αλλά επίσης και δύο χρόνια διακυβέρνησης, ακόμα μερικές πυρκαγιές σαν την περσινή και θα κυκλοφορούμε με μάσκες σαν να’ χουμε 2020. Φανταστείτε να μας βρει και καμιά πανδημία μ’ αυτή την κυβέρνηση. Βέβαια, με την τύχη που έχουμε το πιο πιθανό να μας βρει με τη Μαρία της Σιωπής Υπουργό Υγείας.
