Κρέμα ημέρας της γυναίκας

Οι εταιρείες έλαβαν το μήνυμα αλλά όπως συμβαίνει συνήθως με τις ανδροκρατούμενες διευθύνσεις τους κατάλαβαν ότι το πρόβλημα ήταν η σιδερόπρεσα αυτή καθαυτή, δηλαδή η ταύτιση μιας δουλειάς του σπιτιού με τη γυναίκα και το “έλυσαν” με προσφορές που αφορούν αποκλειστικά γυναικεία προϊόντα και υπηρεσίες που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν ή παρερμηνευτούν όπως καλλυντικά, αισθητικούς, ρούχα κλπ. Το γεγονός ότι η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας ΔΕΝ είναι κάποια γαμημένη γιορτή τύπου Αγίου Βαλεντίνου αλλά ένας διαρκής αγώνας κι ότι ουσιαστικά δεν αγωνίζεσαι ενάντια στις ανισότητες, τον σεξισμό και τις γυναικοκτονίες με... 20% έκπτωση στις αντιρυτιδικές, ούτε φυσικά που τους περνάει απ’ το μυαλό. Ή εδώ που τα λέμε ούτε που τους νοιάζει. Το στοκ με τις κρεμούλες τους θέλουν να σπρώξουν, όχι να εμβαθύνουν στη “woke κουλτούρα” όπως βλέπουν οι περισσότεροι κάθε συζήτηση για βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Βέβαια το παράδειγμα είναι μεν από τα σχετικά ανώδυνα, μέσα στην όλη ευτέλεια και γελοιότητα που το χαρακτηρίζουν, όμως δεν παύει να είναι ενδεικτικό μιας κοινωνίας που απλά αρνείται να δει το πρόβλημα ακόμα κι αν αυτό τη χτυπήσει στο κεφάλι με βαριοπούλα.

Η κατάσταση αποκαρδιωτική. Στην πρόσφατη πανευρωπαϊκή έρευνα για τη βία κατά των γυναικών (FRA, Eurostat, EIGE, 2026), με συμμετοχή πέραν των 114.000 γυναικών, καταγράφονται ανησυχητικά δεδομένα (και) για την Κύπρο: Το 36,1% των γυναικών έχουν βιώσει σωματική ή/και σεξουαλική βία ή απειλές βίας κατά τη διάρκεια της ζωής τους, περίπου 30% έχουν υποστεί βία από σύντροφο και σχεδόν 40% έχουν βιώσει σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας, ποσοστά που κατατάσσουν την Κύπρο σε υψηλότερες θέσεις από τον μέσο όρο της ΕΕ. Μιλώντας για εργασία, τα πράγματα σκοτεινιάζουν ακόμα περισσότερο. Το μισθολογικό χάσμα μεταξύ γυναικών και ανδρών στην Κύπρο αυξήθηκε ελαφρώς στο 12,2% σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat (2025). Το χάσμα απασχόλησης παραμένει γύρω στο 10%, ενώ η αγορά εργασίας εξακολουθεί να είναι έντονα διαχωρισμένη ανά φύλο, με τις γυναίκες να εξακολουθούν να επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος της φροντίδας παιδιών, ηλικιωμένων και εξαρτώμενων προσώπων. Το χάσμα συντάξεων αγγίζει το 39% (με διακυμάνσεις μεταξύ 37-39% τα τελευταία έτη), παραμένοντας ένα από τα υψηλότερα στην Ευρώπη λόγω των διακεκομμένων εργασιακών βίων των γυναικών. Στον Δείκτη Ισότητας Φύλων (EIGE), έκθεση του Δεκεμβρίου 2025, η Κύπρος κατέλαβε την τελευταία θέση (27η) στην ΕΕ με σκορ 47,6, επιβεβαιώνοντας ότι βρίσκεται πολύ κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Το silver lining που θα βρουν τα παπαγαλάκια να μας πουν είναι ότι η Κύπρος ανέβηκε 5,1 μονάδες από το 2015(!) -πάλι καλά- όμως είναι φυσικά χωρίς αντίκρυσμα όταν παραμένεις ουραγός της ΕΕ. Οι τομείς με τις χειρότερες επιδόσεις είναι ο χρόνος (27η θέση), η γνώση (26η θέση) και η εξουσία (26η θέση) με την πολιτική εκπροσώπηση να παραμένει χαμηλή, γύρω στο 14%.

Το κερασάκι στην τούρτα ή αν προτιμάτε το αλάτι στην πληγή; Πολλά απ’ αυτά τα στοιχεία δημοσιεύονται σε επίσημες κυβερνητικές σελίδες μαζί με κλάψες και ευχολόγια για την κατάσταση λες και είναι ευθύνη κάποιου τρίτου να τη βελτιώσει ή ακόμα και να εξαλείψει τα χάσματα και τις ανισότητες. Λες και δεν είναι η ανυπαρξία του -ανδροκρατούμενου- κράτους συνυπεύθυνη για το γεγονός ότι η “σύγχρονη, ευρωπαϊκή Κύπρος” πατώνει σχεδόν σε κάθε λίστα ισότητας και βασικών γυναικείων δικαιωμάτων. Η ίδια νοοτροπία βλέπετε επεκτείνεται πέρα απ’ τις ιστοσελίδες, στις ίδιες τις κυβερνητικές εξαγγελίες, δηλώσεις και υποσχέσεις. Που είναι κάθε χρόνο τέτοια μέρα του στυλ “κάναμε αυτό κάναμε εκείνο” και “έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να καλύψουμε”. No shit Sherlock! Μήπως επειδή κάνατε από τίποτα έως ελάχιστα; Μήπως επειδή η αντίληψη της παρούσας κυβέρνησης για την καταπολέμηση της ανισότητας των φύλων εξαντλήθηκε στις γυναικείες φιγούρες στα φώτα τροχαίας, η εχμ.. φωτεινότερη ίσως ιδέα που είχε η Επίτροπος Ισότητας Τζόζη Χριστοδούλου από τότε που εγκατέλειψε την ουσιαστική ακτιβιστική δράση για τα προνόμια της κυβερνητικής εγκεφαλικής απονέκρωσης;

Θα μας πουν πάλι για την αύξηση της άδειας μητρότητας, τα 1000 ευρώ για το πρώτο παιδί και τις δράσεις για την προδημοτική φροντίδα, όμως μη γελιέστε, η έγνοια τους είναι βασικά το δημογραφικό, δηλαδή ο ρόλος της γυναίκας ως μητέρα που θα γεννήσει περισσότερους Κύπριους ώστε να μην καταντήσουμε μειονότητα ανάμεσα στους μετανάστες που γεννοβολούν αβέρτα (όπως συχνά πυκνά θυμίζει το κυβερνητικό δεκανίκι της ακροδεξιάς). Για την ακρίβεια η γυναίκα αντιμετωπίζεται πρακτικά ως “εθνική μήτρα” και εγκλωβίζεται ακόμα περισσότερο στον παραδοσιακό (αλλά ξεπερασμένο από τις συνθήκες ζωής εδώ και δεκαετίες) ρόλο της μητέρας και νοικοκυράς ενώ ταυτόχρονα απομακρύνεται από την ανεξαρτησία, την εργασία και κατ’ επέκταση τα κέντρα λήψεως αποφάσεων. Σου λέει η κυβέρνηση κάντε εσείς πολλά παιδιά, εγώ θα το παίξω large και χουβαρντάς δίνοντας ως κίνητρο κάτι ψίχουλα που δεν φτάνουν ούτε για τις πάνες του πρώτου εξαμήνου αλλά αυτό που δεν μας λένε, επίσημα τουλάχιστον, είναι ποιος θα μείνει σπίτι να μεγαλώνει τρία, τέσσερα, πέντε παιδιά; Ο... άντρας; Ταυτόχρονα ενισχύουν την επίσης ξεπερασμένη (και επικίνδυνη) αντίληψη ότι η γυναίκα αν δεν γίνει μητέρα είναι πρακτικά ανύπαρκτη. Δεν πάει να κυβερνάει ολόκληρες χώρες, να θεραπεύει αρρώστιες ή να σώζει ζωές, πάντα θα εισπράττει εκείνο το βλέμμα όταν θα είναι πάνω από 40 και χωρίς παιδιά.

Πέρα λοιπόν από τις κυβερνητικές μεμψιμοιρίες, τα κροκοδείλια δάκρυα, τα ατέλειωτα ευχολόγια και τα κριντζ συνθήματα χειραφέτησης, που κατάντησαν κάθε 8 Μαρτίου το ίδιο corny με εκείνα του Αγίου Βαλεντίνου μοιράζονται άλλωστε τις ίδιες προσφορές στην απολέπιση, το πρόβλημα είναι σαφέστατα βαθύτερο και απαιτεί πολλή δουλειά εκ μέρους όλων μας. Η γυναίκα σήμερα δεν θέλει λουλούδια και κενά εμψυχωτικά συνθήματα. Θέλει απλά πράγματα, σαν αυτά που οι άνδρες κάνουν ανενόχλητοι από την αυγή του πολιτισμού: να μπορεί να περπατήσει στον δρόμο, να πιει, να διασκεδάσει, να απολαύσει το σεξ, να χωρίσει από έναν κακό ή βαρετό γκόμενο χωρίς να καταλήξει βιασμένη ή νεκρή, να πληρώνεται γι' αυτό που αξίζει και να μην την αντιμετωπίζουν σαν στατιστικό λάθος σε μια πατριαρχική εξίσωση. Η πραγματική αλλαγή θα επέλθει όταν οι γυναίκες σταματήσουν να ζητούν άδεια για να υπάρξουν έξω από το πλαίσιο που τους σχεδίασαν, μαντέψτε ποιοι.