Αντί γι’ αυτό, επικρατεί κάτι γνώριμο. Αμηχανία. Σιωπή. Μια περίεργη αίσθηση ότι όλοι ακούν, αλλά κανείς δεν θέλει να απαντήσει.
Η Annie δεν εμφανίστηκε χθες. Δεν είναι «περαστική» του διαδικτύου. Εδώ και χρόνια μιλά για κακοποίηση που, όπως λέει, βίωσε και για ένα σύστημα που είτε δεν άκουσε, είτε επέλεξε να μην ακούσει. Το ότι σήμερα, οι καταγγελίες της αγγίζουν πρόσωπα και μηχανισμούς εξουσίας, δεν θα έπρεπε να προκαλεί παράλυση. Θα έπρεπε να προκαλεί έλεγχο.
Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν ζητά καταδίκες από τα social media. Αυτό που ζητείται και που εύλογα απαιτεί η κοινωνία, είναι το αυτονόητο: να εξεταστούν οι ισχυρισμοί με ταχύτητα, ανεξαρτησία και διαφάνεια. Όχι με διαρροές. Όχι με «κύκλους». Όχι με σιωπηλές υπεκφυγές.
Όταν μια γυναίκα καταγγέλλει κακοποίηση επί σειρά ετών και το σύστημα δεν αντιδρά, αυτό λέγεται αποτυχία. Όταν η ίδια γυναίκα προχωρά σε βαριές δημόσιες καταγγελίες και το σύστημα συνεχίζει να σιωπά, αυτό λέγεται κάτι χειρότερο: φόβος ή συνενοχή στη σιωπή.
Αν όλα όσα λέγονται είναι ανυπόστατα, τότε οι αρμόδιοι οφείλουν να το πουν καθαρά, τεκμηριωμένα και θεσμικά. Κάθε μέρα που περνά χωρίς απάντηση δεν «προστατεύει τη δικαιοσύνη». Την αποδυναμώνει.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι η Annie μιλά.
Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν δείχνει πρόθυμος να την αντικρούσει με στοιχεία ή να την ελέγξει με σοβαρότητα.
ΕΓ
Ακολουθήστε το Tothemaonline.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Με έναν λόγο προσεκτικά δομημένο, θεσμικά «ήπιο» αλλά πολιτικά αποκαλυπτικό, ο κατοχικός ηγέτης Τουφάν Ερχιουρμάν επέλεξε, στην ανασκόπηση των πρώτων εκατό ημερών της «θητείας» του, να επαναφέρει στο προσκήνιο τον πυρήνα της τουρκικής θέσης στο Κυπριακό: την απαίτηση για κυριαρχική ισότητα, έστω κι αν αυτή παρουσιάζεται με διαφορετικό λεξιλόγιο.
