Την ευκολία με την οποία κάποιοι υψώνουν τη σημαία της αρχής όταν αφορά τους άλλους και την κατεβάζουν σιωπηρά όταν ο κανόνας αγγίζει τους ίδιους, αφού η ίδια που ψήφισε περιορισμούς θητειών για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους δημάρχους, επικαλούμενη την ανάγκη ανανέωσης και θεσμικής ισορροπίας, σήμερα εμφανίζεται να θεωρεί ότι οι περιορισμοί αυτοί είναι σωστοί μεν αλλά όχι για την περίπτωσή της, γιατί όπως αφήνει να εννοηθεί έχει ακόμη πολλά να προσφέρει, λες και ο λόγος ύπαρξης των περιορισμών ήταν ποτέ η εξάντληση των προσώπων και όχι η αποφυγή της πολιτικής μονιμότητας, και λες και οι καταστατικές πρόνοιες των κομμάτων θεσπίστηκαν για να ερμηνεύονται κατά το δοκούν, με αποτέλεσμα η συζήτηση περί ενδεχόμενης καθόδου με άλλο σχηματισμό να μην εκπέμπει μήνυμα ανανέωσης αλλά μια βαθιά αντιφατική αντίληψη για την πολιτική ηθική, όπου οι κανόνες είναι αυστηροί όταν αφορούν προέδρους, δημάρχους και αντιπάλους αλλά διαπραγματεύσιμοι όταν αφορούν την προσωπική πολιτική διαδρομή, και τελικά να επιβεβαιώνεται ότι στην Κύπρο το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη θεσμών αλλά η επιλεκτική τους εφαρμογή, γιατί στην πολιτική συνέπεια δεν υπάρχει ίσως, υπάρχει μόνο ναι ή όχι.
