Το «τετ-α-τετ» Αννίτας-Ολγκίν
Η πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αννίτα Δημητρίου, μετά το τετ-α-τετ με την Ολγκίν, επανέλαβε τη διαχρονική θέση υπέρ της επανέναρξης ουσιαστικών διαπραγματεύσεων στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και του συμφωνημένου πλαισίου. Αναγνώρισε, ωστόσο, ότι δεν έχουν ακόμη διαμορφωθεί οι αναγκαίες συνθήκες για άτυπη πενταμερή, στέλνοντας μήνυμα επιμονής στον διάλογο, αλλά και απογοήτευσης για τη στασιμότητα.
Οι αναφορές σε «ύψιστο εθνικό καθήκον» κρατούν ψηλά τον πήχη των προσδοκιών, την ώρα που η πραγματικότητα τον κατεβάζει σταθερά.
ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Συναντήθηκε με Ολγκίν η Αννίτα: «Ύψιστος στόχος η επανένωση της πατρίδας μας»
Το χάσμα των δύο πλευρών
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η τριμερής συνάντηση υπό τα Ηνωμένα Έθνη. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, κατέθεσε πρόταση πέντε σημείων, επαναφέροντας ως βάση τις συγκλίσεις μέχρι το Κραν Μοντανά και εισηγούμενος την καταγραφή τους από τον ΟΗΕ. Παράλληλα, επανέφερε τα ΜΟΕ και το άνοιγμα οδοφραγμάτων, επιχειρώντας να δώσει πρακτικό περιεχόμενο στην πολιτική βούληση.
Απέναντι σε αυτά, ο Τουφάν Ερχιουρμάν επέμεινε στη δική του ανάγνωση της πολιτικής ισότητας, θέτοντας ως προϋπόθεση την εκ περιτροπής προεδρία. Το χάσμα παραμένει, όχι μόνο στο «τι» συζητείται, αλλά και στο «από πού» ξεκινά η συζήτηση.
ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Κυπριακό: Αναζητώντας τη βάση της διαπραγμάτευσης - Ο ΠτΔ προτείνει πολυμερή στη βάση συγκλίσεων μέχρι το Κραν Μοντάνα
Η «ανάγνωση» της Κυβέρνησης
Η κυβέρνηση, διά του εκπροσώπου της Κωνσταντίνου Λετυμπιώτη, επιχείρησε να κρατήσει χαμηλούς τόνους, υποστηρίζοντας ότι καμία συνάντηση δεν είναι άνευ σημασίας, ακόμη κι αν δεν παράγει άμεσα αποτελέσματα. Μια θέση που αποτυπώνει την προσπάθεια διαχείρισης προσδοκιών, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει το πρόβλημα: η διαδικασία κινείται, χωρίς όμως να προχωρά.
ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Λετυμπιώτης για Τριμερή: Καμία συνάντηση μεταξύ των Ηγετών δεν μπορεί να θεωρηθεί άνευ σημασίας
Συμπέρασμα
Το Κυπριακό παραμένει εγκλωβισμένο σε μια παρατεταμένη προ-διαπραγματευτική φάση, όπου οι δηλώσεις περισσεύουν, οι θέσεις επαναλαμβάνονται και η ουσία μετατίθεται για αργότερα. Και το «αργότερα» μοιάζει, για ακόμη μία φορά, απροσδιόριστο.