Σκόρπιες γενέθλιες σκέψεις ενός (φρέσκου) 52χρονου

Τα γενέθλια είναι το απόλυτο memento mori, η σταθερή ετήσια υπενθύμιση ότι είσαι θνητός. Ότι μια μέρα θα πεθάνεις και αυτό που γιορτάζεις με μεθύσι, χασίσι και γαμήσι είναι πρακτικά μια αντίστροφη μέτρηση - ευτυχώς όχι σαν αυτή στη συσκευή με την οποία ο τζεϊμσμποντικός κακός θα καταστρέψει τον κόσμο αλλά μία με ρυθμό δημοσίου. Δεν τα βλέπουμε φυσικά έτσι γι’ αυτό και τα γιορτάζουμε, αλλιώς ποιος θα έκανε πάρτι για τη μείωση της απόστασης από τον τερματισμό;

Είναι όμως και η καλύτερη μέρα να κάτσεις να σκεφτείς. Κάπου ανάμεσα στα προσωπικά μηνύματα, τις stock ευχές του Facebook (“Είναι τα γενέθλιά σου. Κάνε μια ευχή!”) και τα ευχετήρια εκπτωτικά κουπόνια για καφέδες και μπάρες πρωτεΐνης, είναι μια καλή ευκαιρία να αναλογιστείς τι έκανες, τι δεν έκανες και τι προτίθεσαι να κάνεις. Ή να μην κάνεις πια. Όσο μεγαλώνω διαπιστώνω πως απαιτείται μεγαλύτερη δύναμη και ισχυρότερη θέληση να σταματήσεις κάτι παρά να ξεκινήσεις οτιδήποτε καινούργιο. Λένε πως you can’t teach an old dog new tricks αλλά δοκιμάστε να πείτε σ’ αυτό το γέρικο σκυλί να σταματήσει να σε γεμίζει σάλια ή να τρίβει το πουλί του στο πόδι σου. Είμαστε πια σε ηλικία που τα ξέρουμε όλα, καλύτερα ή περισσότερα από τους άλλους. Δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας, δεν βάζουμε νερό στο κρασί μας και πορευόμαστε με το δόγμα του “δεν θα αλλάξω τώρα στα γεράματα”. Κάποιοι -ακόμα χειρότερα- αναπολούν κάθε τρεις και λίγο “τα χρόνια που όλα ήταν απλούστερα, αγνότερα και καλύτερα” (συνήθως οι Gen X-ers τα ‘80s και ‘90s, οι μπούμερς δεν θυμούνται πλέον αν έχεσαν το πρωί) στην ίσως πιο άκυρη (και κριντζ) σύγκριση με το σήμερα που κάνει κάθε αναθεματισμένη γενιά με συνέπεια προβλέψιμης ομιλίας του Προέδρου. Ξεκολλήστε επιτέλους. Δεν ήταν ανέμελα τα χρόνια αλλά εσείς γιατί ήσασταν πιτσιρίκια χωρίς την παραμικρή γαμημένη έγνοια. Για τους ενήλικες ήταν τα ίδια σκατά για τα οποία γκρινιάζετε εσείς σήμερα. Έχω δώσει οδηγίες στους δικούς μου πως έτσι κι αρχίσω να το κάνω κι εγώ, να ξεκινήσουν άμεσα τη διαδικασία ευθανασίας - έχει δεν έχει ψηφιστεί ακόμα ο νόμος!

Τέτοια μέρα λοιπόν αναλογίζομαι το παρελθόν, αφουγκράζομαι το παρόν και αγναντεύω το μέλλον. Είναι μετά από γενέθλια που προβληματίστηκα, αναθεώρησα, ζήτησα συγγνώμη, συγχώρεσα, έκανα εκείνο το τηλεφώνημα που απέφευγα χρόνια, ανέλαβα ευθύνη, συγχώρεσα, έριξα ή έκαψα γέφυρες. Είναι καλό πιστέψτε με. Αναζωογονητικό, λυτρωτικό και αν είσαι θρήσκος εξαγνιστικό. Μην περιμένετε την Πρωτοχρονιά (βρείτε μου έναν που υλοποίησε έστω και μία New Year Resolution να ανακηρυχθεί ήρωας μαζί με τη μοναδική γυναίκα εθελόντρια της Εθνικής Φρουράς) ή κάποιο life-altering ή life-threatening γεγονός (ατύχημα, σοβαρή ασθένεια, θάνατος) για να το κάνετε, ο πανικός, το πένθος, η θλίψη, η αγωνία δεν είναι και οι καλύτεροι σύμβουλοι. Τα γενέθλια είναι η καλύτερη αφορμή γιατί είσαι νηφάλιος, κατασταλαγμένος και με σχετικά καλή διάθεση (ή τουλάχιστον υποτίθεται ότι πρέπει να είσαι).

Ανοίξτε λοιπόν το μυαλό και την ψυχή σας και ρίξτε μια βαθιά, διεισδυτική ματιά. Σας αρέσουν όλα όσα βλέπετε; Ή υπάρχουν εκεί μέσα διάσπαρτα πράγματα για τα οποία η Marie Kondo θα σας ρωτούσε εάν “σας προκαλούν χαρά” πριν σας ζητήσει ευγενικά να τα πετάξετε; Σκεφτείτε πριν ευχηθείτε τον επόμενο ψόφο και καρκίνο σε κάποιον άγνωστό σας στο Facebook επειδή προσέβαλε την ομάδα ή τη θρησκεία σας, είναι αυτό το στόμα με το οποίο φιλάτε τη μάνα και τα παιδιά σας; Είναι το μίσος για οτιδήποτε δεν τικάρει τα κουτάκια σας, η τοξικότητα, η ζήλεια, η κακεντρέχεια, η μικρότητα και ο φανατισμός η κληρονομιά που θα αφήσετε πίσω σας (γιατί όλα καταγράφονται πλέον) και το παράδειγμα που θέτετε για τους εκπροσώπους των επόμενων γενιών που ίσως επηρεάζετε;

Τα μεσάνυχτα θα κλείσω ξανά το προφίλ μου μέχρι τα επόμενα γενέθλια, όμως θα κρατήσω ανοιχτά μυαλό και ψυχή. Γιατί με αυτά τα δύο κλειδωμένα θα είμαστε αέναα εγκλωβισμένοι σε ένα στοιχειωμένο παρελθόν που κατοικείται μόνο από αναμνήσεις και φαντάσματα. Και τα γενέθλια ναι μεν είναι μια υπενθύμιση της θνητότητας αλλά ταυτόχρονα και ο εορτασμός της επιβίωσης σε έναν κόσμο που είναι από τη φύση του προσωρινός.