Οι συντεχνίες ως προστάτες ή ως φρένο σε κάθε ουσιαστική αλλαγή;

Γιατί κάποιες φορές, οι συντεχνίες δεν λειτουργούν υπέρ του πολίτη, αλλά καταφέρνουν να παγώνουν συζητήσεις, να μπλοκάρουν νομοσχέδια και να φέρνουν κυβερνήσεις σε αδιέξοδο, ακόμα κι όταν οι αλλαγές θα μπορούσαν να είναι ξεκάθαρα προς όφελος της κοινωνίας.

Δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο. Το να υπερασπίζεσαι δικαιώματα δεν σημαίνει ότι κάθε απαίτηση είναι λογική ή αναλογική. Και το να αρνείσαι να δεις τη μεγάλη εικόνα, δεν είναι συνδικαλισμός, είναι αδιαλλαξία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ζήτημα της ασφάλειας παράδοσης των παιδιών στους γονείς κατά το σχόλασμα. Ένα θέμα που αφορά την προστασία ανήλικων, όχι γραφειοκρατία. Παρότι δόθηκε προθεσμία 15 ημερών στην Υπουργό για να βρεθεί λύση, βρέθηκε μπροστά σε συντεχνίες που αρνήθηκαν οποιαδήποτε ευθύνη από το εκπαιδευτικό προσωπικό, με το επιχείρημα ότι θα απαιτούσε 10–20 λεπτά επιπλέον εργασίας.

Λες και αυτά τα λεπτά δεν θα μπορούσαν να πληρωθούν. Λες και μιλάμε για υπερωρίες ωρών και όχι για μια ελάχιστη προσαρμογή που θα εξασφάλιζε ότι κάθε παιδί θα παραδίδεται με ασφάλεια στον σωστό γονέα.

Γιατί υπάρχουν περιπτώσεις χωρισμένων γονιών με δικαστικά διατάγματα. Υπάρχουν γονείς που καθυστερούν λόγω έκτακτων συμβάντων. Και υπάρχει το πιο απλό ερώτημα ...αυτά τα παιδιά, αν δεν τα παραλάβει κανείς εγκαίρως, τι απογίνονται;

Κι όμως, αυτό το ζήτημα “πάγωσε”. Όχι γιατί δεν υπήρχε λύση. Αλλά γιατί κάποιοι αρνήθηκαν καν να τη συζητήσουν.

Και αυτό δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Πολλές φορές, Υπουργοί βρίσκουν μπροστά τους όχι μόνο τις συντεχνίες εργαζομένων, αλλά και εργοδοτικές οργανώσεις, οι οποίες επίσης πατούν φρένο σε αλλαγές. Άλλοτε αυτό οδηγεί σε ισορροπία, κι άλλοτε όμως κλείνει τον δρόμο σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις.

Το ίδιο βλέπουμε και στο θέμα του κατώτατου μισθού, όπου οι εργοδοτικές οργανώσεις αντιδρούν σε κάθε αύξηση,
αγνοώντας ότι με την άρνησή τους κρατούν στάσιμη την οικονομία. Γιατί όταν ο εργαζόμενος δεν έχει χρήματα, δεν καταναλώνει. Και όταν δεν καταναλώνει, το χρήμα δεν κυκλοφορεί.

Η κοινωνία δεν χρειάζεται ούτε συντεχνίες που λένε “όχι” σε όλα, ούτε εργοδότες που βλέπουν μόνο το κόστος.
Χρειάζεται διάλογο, ευελιξία και κοινή λογική.

Γιατί όταν ο συνδικαλισμός ξεχνά τον πολίτη, και όταν οι οργανώσεις ξεχνούν την κοινωνία, τότε δεν προστατεύουμε δικαιώματα, προστατεύουμε αδιέξοδα.

Και αυτά, στο τέλος, τα πληρώνουμε όλοι.