Μια συζήτηση που ξεκίνησε σχεδόν «ιστορικά» από τη συνέντευξη του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη στο "Τετ α Τετ" στον ALPHA, κατέληξε σε ένα μικρό πολιτικό ντόμινο: ο Ανδρέας Μαυρογιάννης να προσπαθεί να αποκαταστήσει την «αλήθεια των γεγονότων», ο Χρήστος Στυλιανίδης να μιλά για «αήθη επίθεση», και τώρα ο Άντρος Κυπριανού να σηκώνει το γάντι υπερασπιζόμενος την... ιστορική ακρίβεια.
Ο ένας θυμάται τι είπε ο άλλος στις Βρυξέλλες, ο άλλος τι του μετέφερε η Μογκερίνι, και κάπου ανάμεσα ο πολίτης προσπαθεί να θυμηθεί τι πραγματικά συνέβη εκείνο το βράδυ του δείπνου που έμεινε στην ιστορία χωρίς να φέρει συμφωνία.
Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι, οχτώ χρόνια μετά το ναυάγιο, η συζήτηση αυτή λειτουργεί σαν πολιτικό καθαρτήριο:
– Ο Αναστασιάδης υπερασπίζεται την υστεροφημία του.
– Ο Μαυρογιάννης υπερασπίζεται την αλήθεια της διαπραγμάτευσης.
– Ο Στυλιανίδης υπερασπίζεται την αξιοπρέπειά του.
– Ο Κυπριανού υπερασπίζεται την ιστορική αφήγηση… με βιβλίο υπό έκδοση.
Το αποτέλεσμα;
Ένα πολιτικό σήριαλ που θυμίζει περισσότερο «Κραν Μοντανά Reloaded» παρά ψύχραιμη αποτίμηση.
Και μέσα σε όλον αυτόν τον κυπριακό καβγά περί «ποιος είπε τι στη Μογκερίνι», ένα πράγμα ξεχωρίζει σαν πικρή ειρωνεία:
Πως σε ένα εθνικό ζήτημα όπου θα έπρεπε να εμπιστευόμαστε πρώτα τη δική μας πλευρά, φτάσαμε να δίνουμε μεγαλύτερη πίστη σε όσα “είπαν οι Τούρκοι”.
ΕΓ
