Η μνήμη είναι σαν τους μυς. Αν δεν τη φροντίζεις, αρχίζει και… εξασθενεί. Και δεν μιλάμε για το να ξεχάσεις πού άφησες τα κλειδιά σου ή ποιον αγώνα έπαιξε χθες η αγαπημένη σου ομάδα. Αναφερόμαστε σε εκείνες τις μικρές, επίμονες στιγμές που κάτι φαίνεται να μην «κουμπώνει» στο μυαλό, χωρίς όμως να σημαίνει απαραίτητα κάτι σοβαρό.
Οι ειδικοί το αποκαλούν «ήπια γνωστική διαταραχή»: μια ελαφριά δυσκολία στην επεξεργασία πληροφοριών, που δεν εμποδίζει την καθημερινότητα αλλά λειτουργεί σαν καμπανάκι. Ο Εϊνο Σόλγε, επικεφαλής του Κέντρου Εγκεφαλικής Έρευνας στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Φινλανδίας, εξηγεί ότι πρόκειται για μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο φυσιολογικό «ξεχνάω» και σε ένα πρόβλημα που χρειάζεται παρακολούθηση.
Πότε το «ξεχνάω» παύει να είναι αθώο και φυσιολογικό
Μπορεί να κάνεις τη δουλειά σου κανονικά, να ψωνίζεις, να πληρώνεις λογαριασμούς, να οργανώνεις τη μέρα σου, αλλά να ξεχνάς συχνά ονόματα, ραντεβού ή ακόμη και γεγονότα. Μπορεί να χάνεις αντικείμενα, να ψάχνεις τη σωστή λέξη ή να δυσκολεύεσαι να μάθεις κάτι καινούργιο. Συνήθως, πρώτοι το αντιλαμβάνονται οι γύρω σου: η απομόνωση, η μείωση της συμμετοχής στις συζητήσεις ή η αναποφασιστικότητα είναι σημάδια που δεν περνούν απαρατήρητα.
Οι αιτίες ποικίλουν. Από στρες και κακή ποιότητα ύπνου, μέχρι κατάθλιψη, υπερκόπωση ή υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ. Στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν πρόκειται για κάτι μόνιμο και διορθώνεται με αλλαγές στον τρόπο ζωής.
Μόνο ένα ποσοστό, περίπου 40%, μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι πιο σοβαρό, όπως η νόσος Αλτσχάιμερ. Ο ρόλος των γιατρών είναι να ξεχωρίσουν ποιο «ξεχνώ» είναι αθώο και ποιο δείχνει ανάγκη για έλεγχο. Όπως τονίζει ο Σόλγε, «πάνω από το 40% του κινδύνου μπορεί να μειωθεί με αλλαγές στον τρόπο ζωής». Περπάτημα, ύπνος, πνευματική δραστηριότητα και κοινωνική ζωή είναι η καλύτερη «άσκηση» για τον εγκέφαλο.
Αν, λοιπόν, ξεχάσεις γιατί μπήκες στο δωμάτιο, πάρε μια ανάσα, όλα είναι ΟΚ. Αν όμως αρχίσεις να ξεχνάς... ποιο είναι το δωμάτιό σου, τότε ήρθε η ώρα να το κοιτάξεις πιο προσεκτικά.
Πηγή: gazzetta.gr
