Η Κωνσταντίνα παραχώρησε συνέντευξη στο Λοιπόν και στην Μαρία Σοφιανού και μίλησε μεταξύ άλλων για την τεράστια δυσκολία που αντιμετώπισε το 2013.
Ένιωσες ποτέ να χάνεις το μυαλό σου από την αναγνωρισιμότητα;
Όχι, δεν πήραν τα μυαλά μου αέρα με την έννοια του να έχω άλλη συμπεριφορά. Σίγουρα όμως ένιωθα ότι είμαι δυνατή και κατάφερα πολλά πράγμα με τη δουλειά μου και ότι όλο αυτό θα κρατήσει αιώνια. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Καμία καριέρα δεν μπορεί κρατηθεί στο ίδιο επίπεδο μέσα στα χρόνια. Πάντα υπάρχουν μεταπτώσεις, οπότε εκεί χρειάζεται κάποιος να δουλέψει πολύ με τον εαυτό του για να μπορέσει να κρατήσει τις ισορροπίες. Αυτό έκανα κι εγώ και νομίζω ότι τα κατάφερα. Κατάφερα να αντιμετωπίζω κάθε δυσκολία.
Όπως και μετά το 2013, όταν έγινε αυτό το έγκλημα στην Κύπρο, όπου μας άφησαν όλους στον αέρα, αφού μας πήραν τα χρήματα που δουλέψαμε μια ζωή ολόκληρη και μας κοροϊδέψανε. Χρειάστηκε πάλι να το παλέψω και να πάω παρακάτω. Οι δικοί μου για να καταλάβεις, πίστευαν ότι θα με χάσουν, γιατί έβλεπαν πόσο χάλια ήμουν. Παρ’ όλα αυτά συμμετείχα σε συναυλίες αλληλεγγύης που γινόντουσαν για να στηρίξω αυτούς που έχασαν τα χρήματά τους, που ήμουν κι εγώ μέσα σε αυτούς. Ένα πρωί λοιπόν ξύπνησα στη Λεμεσό σε ένα ξενοδοχείο και είπα ότι είμαι εδώ και θα το παλέψω, όπως κάνω πάντα. Είχα να φροντίσω δύο ζωές. Τη δική μου και της κόρης μου. Δεν ήμουν μόνη μου. Το έχω πει στο παιδί μου, πως αν δεν υπήρχε εκείνη, δεν ξέρω αν θα έβρισκα το κουράγιο να ξανά παλέψω. Εκείνη μου έδωσε την ώθηση και τη δύναμη. Γιατί να σου πω την αλήθεια, πέρασα κατάθλιψη. Απλά όταν μου πρότεινε ο γιατρός να πάρω κάποια φάρμακα, τα πήρα για μια βδομάδα, αλλά είδα ότι δεν μπορούσα να τα συνεχίσω, δεν ένιωθα καλά και βρήκα άλλους τρόπους εκτόνωσης. Ευτυχώς, είχα ανθρώπους δίπλα μου που με βοήθησαν.
