Η απαξίωση στους θεσμούς από τους πολίτες είναι ένας από τους σημαντικότερους λόγους που η νέα γενιά αποφεύγει την εμπλοκή με τα κοινά. Ένας νέος επαγγελματίας που μπορεί να έχει αγνά κίνητρα και πολλά να προσφέρει στον τόπο, δυσκολεύεται να ζητήσει την ψήφο των πολιτών γιατί συναισθάνεται την καχυποψία και την αρνητική προδιάθεση απέναντί του. Ακόμη και το να προσπαθείς να εναντιωθείς στη διαφθορά και να διαχωρίσεις τον εαυτό σου από τα λαμόγια το πιθανότερο είναι πως θα εκλειφθεί ως λαϊκισμός και προσπάθεια να εξασφαλίσεις προσωπικό όφελος.
Στην πραγματικότητα, όμως, οι μόνοι που μπορούμε να αλλάξουμε το πολιτικό σκηνικό, είμαστε εμείς οι ίδιοι. Είτε βγαίνοντας μπροστά και διεκδικώντας λόγο και ρόλο στα κοινά, είτε δίνοντας την ψήφο μας στους ανθρώπους που πραγματικά την αξίζουν. Αν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε την οργή και την αηδία που μας προκαλεί το κομματικό κατεστημένο και προχωρήσουμε σε μια πιο ώριμη και συνειδητοποιημένη ανάλυση της πραγματικότητας, μπορούμε να βγούμε από τον φαύλο κύκλο. Να τιμωρήσουμε με την ψήφο μας αυτούς που με λαϊκίστικα σοφίσματα και εξυπνάδες οδήγησαν -μεταξύ άλλων- στην καταψήφιση του προϋπολογισμού.
Μετά το κούρεμα των καταθέσεων, την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, τον θάνατο του Συνεργατισμού και την επιλογή για κλείσιμο αντί εξυγίανση του εθνικού μας αερομεταφορέα, ακολουθήσαμε μία πορεία εξυπηρέτησης επιχειρηματικών συμφερόντων και γρήγορου κέρδους χωρίς μακροπρόθεσμα οφέλη. Χαρακτηριστικό είναι το πρόγραμμα των πολιτογραφήσεων και των χρυσών διαβατηρίων. Πόσο ευνοήθηκε αλήθεια ο απλός πολίτης από τα εκατομμύρια που άλλαξαν χέρια τα τελευταία χρόνια;
Αυτές τις μέρες ακούσαμε από διάφορες πλευρές για την ανάγκη μιας συνολικής στροφής της οικονομίας και την επιδίωξη ενός νέου οικονομικού μοντέλου, το οποίο να συνάδει και με τις κατευθυντήριες γραμμές και τους όρους που έθεσε στα κράτη το Ευρωπαϊκό Πακέτο Ανάκαμψης. Μια στροφή στην πράσινη οικονομία, την τεχνολογία, την καινοτομία, τη βιοκαλλιέργεια και τους πρωτογενείς τομείς, μια οικονομική ανάπτυξη που θα ενισχύει το κράτος πρόνοιας, μια δικαιότερη φορολόγηση κι ένα αναπτυξιακό πλάνο που τα κέρδη του θα διοχετεύονται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα.
Τα κόμματα και οι αξιωματούχοι που εννοούν αυτά που λένε για ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης, το αποδεικνύουν μέσα από τις πράξεις τους. Μέσα από τα νομοσχέδια που ψηφίζουν, μέσα από τις αναπτύξεις και τις παροχές στον προϋπολογισμό, μέσα από την έμπρακτη προσπάθεια τους να καταγράψουν τα προβλήματα και να θέσουν ενώπιων του λαού λύσεις. Καταθέτουν όραμα απέχουν από κοκορομαχίες και τοποθετούνται με ουσία και χαμηλούς τόνους. Σε λιγότερο από έξι μήνες θα κληθούμε να επιλέξουμε εκπροσώπους για τη βουλή των Αντιπροσώπων. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να φορτωθούμε για άλλα πέντε χρόνια μια πλειοψηφία που έχει έγνοια να εξυπηρετεί μόνο για την ολιγαρχία.
*Στέλιος Γεωργίου
Τεχνικός Διευθυντής Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου
