Γιώργος Τάττης
Εάν αναλογιστεί κανείς το ποιος ευθύνεται για τα στρατιωτικά τετελεσμένα που δημιούργησε η παράνομη τουρκική εισβολή και κατοχή, σίγουρα θα πρέπει να ανατρέξει πολύ πίσω στην ιστορία.
Παρόλ' αυτά, βλέπουμε ότι οι κύριοι υπαίτιοι δεν είναι μόνο ελεύθεροι, αλλά μπορεί και να κατέχουν κεντρικές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό. Όπως και αυτοί που χτίσανε καριέρες πάνω σε αυτό τον εμφύλιο σπαραγμό.
Ως εκ τούτου, δεν αποδεχόμαστε καμία "συλλογική ευθύνη" για τις ακρότητες και τις προδοσίες ακραίων κύκλων, όπως της ΕΟΚΑ Β΄. Ποτέ δεν ήταν "μαζί μας", ποτέ δεν εξέφρασαν πολιτικώς και ιδεολογικώς τις αγωνίες τούτου του τόπου. Συνέβαλαν, έτσι, στον διαμοιρασμό του τόπου και στην διχόνοια, όπως έγινε και στα Βαλκάνια, στην Μέση Ανατολή κοκ.
Τις αγωνίες τούτου του τόπου τις εκφράζει ο πατέρας που δακρύζει, στην όψη του κατεχόμενου περβολιού του. Αυτού που πότιζε - έφηβος ακόμη - όταν ακούστηκαν οι σειρήνες. Ή ο μικρός αδερφός που στα 15 του σε στήνει μπροστά από μια κάμερα για να μιλήσεις σε ντοκιμαντέρ για την εισβολή και το πραξικόπημα.
Εξού και πρέπει να αρνηθούμε το αφήγημα που θέλει τους Έλληνες να αποδέχονται την συλλογική ευθύνη για τα δεινά του τελευταία μισού αιώνα. Η οποία συλλογική ευθύνη, είναι ανιστορική και οδηγεί με τη σειρά της στην εσωτερίκευση συλλογικών ενοχών. Την αποδοχή των δεινών μας ως οι -δήθεν- υπαίτιοι.
Είναι ένα το να επιδιώκεις να αποδοθούν ευθύνες στην προδοσία. Και… άλλο το να εργαλειοποιείς την προδοσία για να διχάζεις, να φανατίζεις και στο τέλος να νομιμοποιήσεις την συναίνεση, αποπροσανατολίζοντας. Μη ιεραρχώντας σωστά τα πραγματικά αίτια, που δεν είναι άλλα από την διαχρονική τουρκική επεκτατική πολιτική. Στην οποία εντάσσονται και οι "δικοί μας" που μηχανεύτηκαν πραξικοπήματα.
