Του Ανδρέα Κόκκινου
Σκεφτείτε απλά τις δυνατότητες που μας παρέχουν. Μπορείς να συνομιλήσεις με κάποιον που βρίσκεται στην άλλη άκρη του πλανήτη, χωρίς ουσιαστική χρέωση (μόνο με σύνδεση στο διαδίκτυο), ενώ μπορείς την ίδια ώρα να τον βλέπεις. Μπορείς να βρεις παλιούς φίλους, γνωστούς, συμμαθητές/συμφοιτητές που έχουν σκορπιστεί κρατώντας επαφή, να συμμετέχεις σε ομάδες με άτομα που έχετε κοινά ενδιαφέροντα. Και να’ταν μόνο αυτά;
Γνωριμίες, φωτογραφίες, ψυχαγωγία, επικαιρότητα, πολιτική, οικονομία. Τα πάντα μπορούν να φτάσουν στα χέρια σου αντικαθιστώντας σε μεγάλο βαθμό διάφορες συσκευές και μεθόδους (σταθερό τηλέφωνο, φωτογραφικές μηχανές, εφημερίδες, περιοδικά).
Μέχρι εδώ καλά θα μου πείτε, που οδηγεί όμως η αλόγιστη χρήση αλλά και οι αλλότριοι σκοποί; Η υπερβολική ελευθερία, το κρυφτούλι πίσω από μια οθόνη ή ένα προφίλ; Έχουμε γίνει μάρτυρες κατά καιρούς σε γεγονότα που θέτουν έντονο τον προβληματισμό ως προς τη λειτουργία τους, με τα αρνητικά να συγκρίνονται ή ακόμη και να επισκιάζουν τα θετικά. Μόνο και μόνο που φτάνουμε σε αυτό το σημείο σημαίνει πως στην πορεία της εξέλιξης κάπου έχουμε χαθεί. Βρισιές, ρατσισμός, χειραγώγηση, δημιουργία “προτύπων”, χαμηλή αυτοεκτίμηση, παραβατικότητα, κλοπές, απαγωγές, παιδική πορνογραφία, συνωμοσιολόγοι και άπειρα άλλα που δεν έχω το χρόνο ή το κουράγιο να απαριθμήσω.
Το μεγαλείο του να μην κρίνεσαι από το φαίνεσθαι εξασθενεί μπροστά στον μικρόκοσμο του να υποδύεσαι αυτόν που θα ήθελες να είσαι με την αξιολόγηση εξ’αποστάσεως να μοιάζει κομματάκι αδύνατη. Η άμεση ενημέρωση επισκιάζεται από την πλειάδα από click baits και fake news, η αθωότητα στην έναρξη μιας γνωριμίας δίνει τόπο σε ψευδώνυμα και πλαστές φωτογραφίες, οι ξένοιαστες χαρούμενες στιγμές υπερκαλύπτονται από επιτηδευμένες φωτογραφίες και βίντεο και η ευκαιρία να μεταβιβάσεις τη γνώμη και την άποψη σου μετατρέπεται σε βήμα αμόρφωτων, συνομωσιολόγων και μονίμως διαμαρτυρόμενων αφού χωρίς να αποτελούν τη συνολική πλειοψηφία, είναι αυτοί που κυριαρχούν πλέον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο και μπορεί να αποτελεί τεράστιο κλισέ αλλά... παν μέτρον άριστον. Φυσικά και είμαι υπέρ της χρήσης ακόμα και σε νεαρές ηλικίες, φυσικά και θέλω να θεωρώ τον εαυτό μου οπτιμιστή -δίνοντας και πολλές φορές ψήφο εμπιστοσύνης στο ανθρώπινο είδος- και φυσικά ενθουσιάζομαι στο εύρος των δυνατοτήτων που παρέχουν τα social media.
Πιστεύω όμως ακράδαντα πως η χρήση αυτή πρέπει να γίνεται με φειδώ και φυσικά να υπάρχουν κατευθυντήριες γραμμές, έλεγχοι και οδηγίες ως προς την αξιολόγηση του περιεχομένου αλλά και ραγδαία αύξηση στην “ηλεκτρονική αστυνόμευση”.
Άλλωστε όσο εύκολο είναι πλέον να παντρευτείς από τον υπολογιστή σου, άλλο τόσο εύκολο είναι να σε απαγάγει κάποιος μανιακός. Ακραίο; Δε νομίζω...
