"Η Ιταλία όφειλε να διασφαλίσει την τήρηση εκ μέρους των δημοσίων αρχών, στις εμπορικές συναλλαγές τους με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, προθεσμιών πληρωμής οι οποίες δεν υπερβαίνουν τις 30 ή τις 60 ημέρες", έκρινε σήμερα το Δικαστήριο της ΕΕ, απορρίπτοντας το επιχείρημα των ιταλικών αρχών πως η σχετική οδηγία προέβλεπε απλά τη νομοθέτηση των συγκεκριμένων χρονικών ορίων και όχι μέτρα για την αποτελεσματική τήρησή τους.
Συγκεκριμένα, το ΔΕΕ απέρριψε το επιχείρημα της Ιταλίας κρίνοντας ότι το άρθρο 4, παράγραφοι 3 και 4, της οδηγίας 2011/7 επιβάλλει επίσης στα κράτη μέλη την υποχρέωση να διασφαλίζουν την αποτελεσματική τήρηση, εκ μέρους των δημοσίων αρχών τους, των προθεσμιών πληρωμής που αυτό προβλέπει.
Το ΔΕΕ επισήμανε, μεταξύ άλλων, ότι, λαμβανομένου υπόψη του μεγάλου αριθμού εμπορικών συναλλαγών στις οποίες οι δημόσιες αρχές είναι οφειλέτες επιχειρήσεων, καθώς και του κόστους και των δυσχερειών που συνεπάγονται για τις επιχειρήσεις αυτές οι καθυστερήσεις πληρωμών εκ μέρους των εν λόγω αρχών, πρόθεση του νομοθέτη της Ένωσης ήταν να επιβάλει στα κράτη μέλη αυξημένες υποχρεώσεις όσον αφορά τις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων και δημοσίων
αρχών.
Επιπλέον το ΔΕΕ απέρριψε το επιχείρημα της Ιταλίας ότι οι ενέργειες των δημοσίων αρχών στο πλαίσιο εμπορικής συναλλαγής (jure privatorum), εκτός της ασκήσεως αρμοδιοτήτων δημοσίας εξουσίας, δεν μπορούν να θεμελιώσουν την ευθύνη του κράτους μέλους στο οποίο οι αρχές αυτές ανήκουν καθώς μια τέτοια ερμηνεία θα στερούσε πρακτικής αποτελεσματικότητας την οδηγία 2011/7.
Τέλος υπογράμμισε ακόμα και αν η Ιταλία πληρώνει σταδιακά τα ληξιπρόθεσμά της, αυτό δεν είναι δυνατόν να εμποδίσει το Δικαστήριο να διαπιστώσει ότι παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το δίκαιο της Ένωσης.
ΑΠΟ ΚΥΠΕ
