Σε μια χώρα με ένα ταπεινωτικά κατώτατο μισθό, με πολίτες που βρίσκονται στην ουρά για το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα και με βιοπαλαιστές που ακόμη περιμένουν εδώ και χρόνια τα δεδουλευμένα τους, ποια Πρωτομαγιά ακριβώς γιορτάζουμε;
Μια χώρα της εξαθλίωσης, της κατάντιας, της μίζας και των κομπιναδόρων που τα δικαιώματα των εργαζομένων έχουν χαθεί τι απέμεινε να γιορτάσει;
Σε μια χώρα που οι αγώνες των κομμάτων και του εργατικού δυναμικού μεταφράστηκαν σε ανακοινώσεις και συντεχνίες ατομικής προβολής και συμφερόντων για τι ακριβώς γιορτάζει;
Την Πρωτομαγιά γιορτάζουν οι εργαζόμενοι για αυτά που κέρδισαν με αγώνες και αίμα. Για αυτά που έκαναν τη ζωή και την εργασία τους καλύτερη. Που τους έδωσαν μέλλον, ελπίδα και δίκαια ανταμοιβή των υπηρεσιών τους.
Πόσα από τα πιο πάνω ισχύουν τελικά στην Κύπρο του 2018;
Ας ρωτήσουμε τους ανέργους, τους απλήρωτους εργαζομένους και όσους είδαν τη ζωή τους να βουλιάζει…
ΥΓ: Αν οι ανακοινώσεις των κομμάτων ήταν αγώνες για ένα καλύτερο αύριο, οι εργαζόμενοι μας σήμερα θα γιόρταζαν πραγματικά!
O Ξενοφώντας
