Του Αλέκου Μιχαηλίδη
Στην προκειμένη, είναι αξιοπρόσεκτη η στάση της Τουρκίας, η οποία πριν ένα περίπου μήνα εισέβαλλε στο Αφρίν και εγκαθίδρυε εκεί ένα ακόμα χαλιφάτο.
Σήμερα, νίπτει τας χείρας της και είναι ίσως η μόνη δύναμη στην περιοχή που απαιτεί επιβράβευση για τη «νούσιμη» στάση της.
Κι όμως, είναι κερδισμένη. Οι ιαχές των Τραμπ-Πούτιν και η εμπλοκή του Ισραήλ και του Ιράν, θέτουν τον Ερντογάν άμοιρο ευθυνών, την ώρα κιόλας που οι ίδιοι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν τον ενοχλούν.
Εν πάση περιπτώσει, όλα κρέμονται από μια κλωστή. Εξ ου και οι ανασκευάσεις των πολεμικών δηλώσεων και οι διδαχές για νηφαλιότητα από τους ηγέτες των εμπλεκόμενων μερών.
Παρεμπιπτόντως, την ώρα που αλλάζουν οι συσχετισμοί και ο συνεχιζόμενος ψυχρός πόλεμος θερμαίνεται, η Τουρκία διατηρεί στρατεύματα –εκτός της Κύπρου- στη βόρεια Συρία, στο Αφρίν, στα σύνορα και στις γύρω περιοχές.
Και όλη αυτή η συζήτηση για τη Ντούμα και τα χημικά, όλες αυτές οι δηλώσεις, δίνουν την ευκαιρία στον Ταγίπ Ερντογάν και την Άγκυρα να παίξουν το παιχνίδι τους.
Η Τουρκία είναι σύμμαχος όλων. Και των ΗΠΑ και της Ρωσίας και της Ευρώπης και του Ιράν και των ανταρτών.
Παρεμπιπτόντως, το αύριο της Συρίας μοιάζει ζοφερό. Είτε με ομοσπονδοποίηση είτε ως πολυεθνοτικό κράτος, η Συρία δεν θα αποφύγει το παράδειγμα του Ιράκ, το οποίο βιώνει τις αμαρτίες τόσο των παλιών ηγετών του όσο και της κυριαρχίας των ΗΠΑ.
Και μέσα σε όλα αυτά, η Κύπρος, η κυπριακή κυβέρνηση, ενώ προσπαθεί να πείσει τους τουρίστες ότι δεν υπάρχει κίνδυνος στην περιοχή, προχωρά τυφλή και χωρίς να μυρίζει το μπαρούτι που ενίοτε ανάβει στα λιμάνια της.
Πέραν τούτου, σφυρίζει ασφυκτικά αδιάφορα μπροστά στις εξελίξεις και στις προκλήσεις της νέας εποχής που «ψήνεται». Όπως πάντα: Και με τις ΗΠΑ και με τη Ρωσία. Και με το Ισραήλ και με τους Άραβες. Και πόλεμος και ειρήνη. Γίνεται;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Βρετανικά υποβρύχια βλέπουν προς Συρία - Ο ρόλος των βάσεων και της Κύπρου
