Το σχόλιο της Άντρης Καραντώνη δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς γιατί μιλά εκ πείρας και έχει κάθε λόγο να υπερασπίζεται τα δικιαώματα των ατόμων με αυτισμό, αλλά και τις υποχρεώσεις του κράτους.
Όπως έγραψε στα social media: 'Δεν συνηθίζω να γράφω στο Facebook αλλά διαβάζοντας την επιστολή της μάνας του
Αυτιστικού παιδιού προς τους αρμόδιους το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μοιραστώ μαζί σας κάποια πράγματα ως αδερφή αυτιστικού ατόμου που ζει καθημερινά μαζί του και βιώνει όλα αυτά που περιγράφει η αγανακτισμένη μάνα!
Σχετικό άρθρο: Έληξε η περιπέτεια του Αλέξανδρου – «Ο γιος μου επιστρέφει κανονικά στη ζωή του»
Όλοι αυτοί που κάθονται αναπαυτικά στις καρέκλες τους έχουν αναρωτηθεί; έχουν ζήσει ποτέ πραγματικές δυσκολίες; Εχουν επισκεφθεί ποτέ οικογένειες με παιδιά αυτιστικά ; Ξερεις τι σημαίνει να ζεις καθημερινά παλεύοντας, να αντιμετωπίζεις μια καθημερινότητα που τίποτα δεν είναι δεδομένο;
Για παράδειγμα: Φωνάζουν οι γονεις εδώ και τόσα χρόνια για να χτιστούν σχολεία ή έστω κάποιοι χώροι όπου αυτά τα παιδιά να μπορούν να περάσουν κάποιες ώρες να μπορεί η μάνα και ο πατέρας να πάνε μια βόλτα να μπορούν να φύγουν από τη ζωή ξεροντας ότι το παιδί τους θα είναι σε καλά χέρια και δεν θα ειναι στους δρομους
Πόσες φορές θυμάμαι να έχουμε πάει σε ένα εστιατόριο και πριν μας σερβίρουν να φεύγουμε όλη η οικογένεια γιατί ο αδερφός μου δεν μπορούσε! Δεν λυπάμαι όμως το έχω συνηθίσει! Αυτό που φοβάμαι είναι ότι πολλά παιδιά με τέτοια άτομα στην οικογένεια τους αναγκάζονται να ωριμασουν, να μεγαλώσουν, να στερηθούν τα παιδικά τους χρόνια μιας και η καθημερινότητα τους είναι βουτηγμένη στα προβλήματα!
Αν όλοι οι αρμόδιοι φορείς έδιναν έστω και λίγη σημασία σ αυτές τις οικογένειες είμαι σίγουρη ότι θα αντιδρούσαν και θα βοηθούσαν !
Όμως εν έτη 2018 βλέπουμε Μανάδες Ηρωίδες να αναγκάζονται να στέλνουν επιστολές για να μπορεί το παιδί τους να ζήσει!
Που πάμε κύριοι ;;;;;'
