Δείτε αναλυτικά:
Για το ξεκίνημα της καριέρας του:
«Το ποδόσφαιρο ήταν τρόπος ζωής. Κατάφερα να συνδυάσω και το σχολείο με το ποδόσφαιρο και αυτό με βοήθησε και στη συνέχεια. Η Ανόρθωση ήταν η ομάδα της οικογένειας. Από τα 8 μου έπαιζα στα τσικό της Ανόρθωσης. Ήταν πολύ δύσκολες οι συνθήκες, ήταν λίγο μετά την προσφυγιά. Πέρασα από όλες τις φάσεις, την κερκίδα, τα τσικό, τα δεύτερα και στο τέλος ευτύχησα να γίνω μέλος της πρώτης ομάδας. Και στα καλά και στα κακά».
Για την προπόνηση:
«Προπόνηση κάναμε στην άμμο της παραλίας της Λάρνακας. Μετά σε γήπεδα χωρίς χόρτο. Όπου βρίσκαμε γήπεδο δηλαδή. Ούτε και η πρώτη ομάδα δεν είχε γήπεδο. Γενικά είχαμε μια ταλαιπωρημένη ποδοσφαιρική ζωή. Δεν είχαμε ανέσεις, ούτε ρουχισμό, ούτε παπούτσια, αλλά είχαμε την μεγάλη αγάπη για το ποδόσφαιρο. Στη πορεία έγιναν καλύτερα τα πράγματα. Ο κόσμος μετά την προσφυγιά άρχισε να μπαίνει σε ρυθμούς. Οι πρώτες μας εμφανίσεις, μας τις έδωσε η Αλκή. Από εκείνο το καιρό οι δυο ομάδες έχουν καλές σχέσεις. Φορούσαμε στη συνέχεια φανέλες της Τσέλσι γιατί είναι το ίδιο χρώμα. Τα νούμερα πίσω ήταν με τσιρότο. Όλα αυτά δυναμώνουν τη θέληση σου και είναι η μόνη διέξοδος για να φύγεις από τη μιζέρια εκείνης της περιόδου».
Για την μετάβαση του στην πρώτη ομάδα:
«Στα 15 μου πήγα στην προετοιμασία της Ανόρθωσης που έγινε στη Βουλγαρία. Σιγά σιγά έκαναν προπόνηση με την πρώτη ομάδα, πήρα και τα πρώτα μου λεπτά. Η Ανόρθωση ήταν μια ομάδα τότε που προσπαθούσε πρώτα από όλα να επιβιώσει από τα κακά της προσφυγιάς. Το 1986 πήγα για σπουδές στην Αμερική και επέστρεψα το 1990. Είχε γίνει μια ριζική αλλαγή στην ομάδα. Έγινε κάτι σαν πείραμα. Από την πρώτη χρονιά δημιουργήσαμε μια ομάδα να διεκδικεί. Η τριβή του να διεκδικείς το πρωτάθλημα είναι κάποιες φορές πιο σημαντική από το να πάρεις ένα πρωτάθλημα και μετά να εξαφανιστείς».
Διαβάστε Περισσότερα στο:
Themasports.com
